Τρίτη 14 Ιουνίου 2011

Μύθοι χειραγώγησης από τη ΓΣΕΕ

Καθώς κυβέρνηση και κεφάλαιο κλιμακώνουν την αντεργατική τους επίθεση και ενώ το «μνημόνιο 2» προκαλεί νέο κύμα αγανάκτησης στα λαϊκά στρώματα και στους εργαζόμενους, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ προσπαθεί να ελιχθεί, προσαρμόζει την τακτική της στα νέα δεδομένα. Και καθόλου τυχαίο δεν είναι ότι η προσπάθεια της ΠΑΣΚΕ, αλλά και της ΔΑΚΕ να σβήσουν τους ταξικούς διαχωρισμούς και τα ταξικά συμφέροντα, που συγκρούονται και οξύνονται μέσα σε συνθήκες κρίσης, διαπερνά σαν κόκκινη κλωστή όλες τις τοποθετήσεις τους, τις αξιολογήσεις και τις «λύσεις» που προτείνουν.
Είναι μια επιλογή προσαρμογής στις σημερινές συνθήκες, οι οποίες δεν επιτρέπουν μια ανοιχτή ή ακόμα και συγκαλυμμένη υποστήριξη αντεργατικών παρεμβάσεων, με τον τρόπο που γινόταν παλιότερα. Γι' αυτό η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, με δεδομένο ότι ο εργατόκοσμος βρίσκεται σε αναβρασμό, αγαναχτεί ενάντια στα μέτρα και κινητοποιείται, επιχειρεί να ευνουχίσει τις κινητοποιήσεις, να τις στρέψει σε ατραπούς ακίνδυνους για το σύστημα, να λειτουργήσει ως ο απορροφητήρας των ταξικών κραδασμών. Αν διάφορα κέντρα της πλουτοκρατίας έχουν ρίξει στην αγορά και αναπαράγουν συνθήματα του τύπου «Ολοι το ίδιο είναι» και «Εξω τα κόμματα», η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ επιλέγει κατ' αντιστοιχία το «Εξω οι τάξεις» από την οικονομία και κυρίως από τις «λύσεις» που προτείνει.
Ο μύθος της δικαιοσύνης
Απ' αυτή την άποψη είναι χαρακτηριστική πέρα από τη συγκεκριμένη στάση της μέσα στους χώρους δουλειάς και σχετική ανακοίνωση της ΠΑΣΚΕ (2/6/2011), με την οποία επαναλαμβάνονται και βασικές θέσεις της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ.
Πυρήνας της τοποθέτησης αυτής για τα μέτρα και γενικά το μνημόνιο είναι ότι τα μέτρα είναι «κοινωνικά άδικα» και το μνημόνιο «αναποτελεσματικό»: Θα μπορούσαν όμως τα οποιαδήποτε μέτρα της κυβέρνησης να είναι δίκαια γενικά; Δηλαδή να ικανοποιούν και τους εργάτες και το κεφάλαιο; Να εξυπηρετούν και τους τραπεζίτες και τους τραπεζοϋπάλληλους και τους εφοπλιστές και τους ναυτεργάτες; Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ - η ΠΑΣΚΕ, η ΔΑΚΕ - απαντούν πως ναι τέτοια μέτρα υπάρχουν (θα πούμε παρακάτω σε τι συνίστανται αυτά τα μέτρα). Και επομένως από την πρώτη στιγμή οι εκπρόσωποι του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού υπονομεύουν τους αγώνες των εργαζομένων, αφού θέτουν ως ακρογωνιαίο λίθο την ενότητα συμφερόντων κεφαλαίου και εργασίας. Αφού προπαγανδίζουν ανοιχτά ότι το κεφάλαιο δεν είναι αντίπαλος αλλά εταίρος, αφού εξορίζουν από το πεδίο της αντιπαράθεσης τις σχέσεις εκμετάλλευσης. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει και η παραμικρή υπόνοια κοινών «δίκαιων μέτρων» ανάμεσα σε αυτούς που δουλεύουν και παράγουν τον πλούτο και σε αυτούς που τον ιδιοποιούνται. Γιατί δεν μπορεί να υπάρξει γενικά «δικαιοσύνη» σε μια κοινωνία ταξική. Γιατί το «δίκαιο μέτρο» για τον καπιταλιστή είναι άδικο για τον εργάτη. Και το δίκιο του εργάτη δεν μπορεί παρά να θίξει το «δίκιο» του καπιταλιστή. Οποιος μάλιστα προπαγανδίζει αυτή τη «δικαιοσύνη», δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να προπαγανδίζει την ίδια την καπιταλιστική εκμετάλλευση και τη διαιώνισή της. Και έτσι να στηρίζει και τη συμπίεση των μισθών και τη μερική απασχόληση και τις απολύσεις.
Η φαρισαϊκή λογική της ΓΣΕΕ μπορεί βέβαια να αντιτείνει - και πολλές φορές το έχουμε ακούσει - ότι αυτή σε καμιά περίπτωση δεν υποστηρίζει τη μείωση μισθών, τις απολύσεις εργατών και πως αυτά τα λέει το ΠΑΜΕ και ότι πρόκειται για ασύστολα ψεύδη κλπ. Τότε όμως η ΓΣΕΕ θα πρέπει να απαντήσει πώς ο καπιταλιστής θα εξασφαλίσει το δικό του «δίκαιο», πώς θα γίνει πράξη η αύξηση των κερδών του που και αυτή - σύμφωνα με όσα πρεσβεύει η ΓΣΕΕ - είναι «δίκαιη» και «νόμιμη», πώς αυτός θα αυξήσει τον ανταγωνισμό της επιχείρησής του απέναντι στους άλλους καπιταλιστές, πώς θα διαφυλάξει και θα αυξήσει τα δικά του περιουσιακά στοιχεία, πώς εντέλει θα υπερασπίσει τα δικά του «δίκαια»;
Να, γιατί η θέση της ΓΣΕΕ περί «δίκαιων» και «άδικων» μέτρων είναι ένα σύνθημα που εξυπηρετεί τους καπιταλιστές και όχι τους εργάτες. Είναι σύνθημα - παγίδα και όχι δικαιοσύνη.
Το ίδιο παραπλανητική και επικίνδυνη είναι η θέση της ότι «τα μέτρα είναι και αναποτελεσματικά». Οχι μόνο γιατί δε θέτει το ζήτημα για ποια τάξη είναι αναποτελεσματικά και για ποια όχι. Γιατί π.χ. η μείωση των μισθών είναι πέρα για πέρα αποτελεσματική και καλοδεχούμενη από τους κεφαλαιοκράτες. Αλλά και γιατί, παράλληλα, αυτή η άποψη υπονοεί ότι η κυβέρνηση θέλει να λύσει τα προβλήματα, αλλά απλώς επιλέγει «αναποτελεσματικές» πολιτικές. Αρα, δεν είναι περίεργο που την καλεί «ν' απαγκιστρωθεί από την αδιέξοδη πολιτική» και με τον τρόπο αυτό ανακυκλώνει τις αυταπάτες για το ρόλο της κυβέρνησης, συνεχίζει να καλλιεργεί την προσμονή ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει στην πολιτική της, αν πεισθεί από τους εργάτες ή πιεσθεί.
Οποιος μάλιστα απ' αυτή τη σκοπιά ασκεί «κριτική» στα μέτρα της κυβέρνησης καθόλου δεν την εμποδίζει στο έργο της, γιατί αποκρύπτει τον ταξικό τους χαρακτήρα και ποιον εξυπηρετούν. Εμποδίζει να κατανοήσουν οι εργάτες ποιοι ωφελούνται από την πολιτική της κυβέρνησης και κυρίως ότι αυτά τα μέτρα υπαγορεύονται από την αδήριτη οικονομική ανάγκη για το ξεπέρασμα της κρίσης προς όφελος των καπιταλιστών και της ανάκαμψης, αλλά με τέτοιον τρόπο που θα αφήνει στο απυρόβλητο τις καπιταλιστικές σχέσεις, θα αφήνει αλώβητες όλες εκείνες τις κοινωνικές σχέσεις (εκμετάλλευση, κερδοφορία, υπερσυσσώρευση κεφαλαίων) που οδήγησαν στην κρίση. Και κατ' αυτό τον τρόπο, η «λύση» που συνειδητά επιλέγεται - και όχι από λάθος - όχι μόνο οδηγεί στην εξαθλίωση μεγάλα κοινωνικά στρώματα, αλλά ταυτόχρονα εμπεριέχει το σπέρμα της επόμενης κρίσης, που θα είναι ακόμα πιο βαθιά, ακόμα πιο επώδυνη για τους εργαζόμενους.
Ο μύθος της αναδιανομής
Γι' αυτό δεν είναι περίεργο, που μετά από τόση αγωνιστική διάθεση και απαίτηση για «δικαιοσύνη» στο διά ταύτα, το αίτημα της ΠΑΣΚΕ είναι «γενναία πολιτική αναδιανομή του πλούτου - πρωτογενής μέσω των μισθών και δευτερογενής μέσω της φορολογίας και των λειτουργιών του κοινωνικού κράτους - υπέρ των ασθενέστερων...».
Βέβαια, το να μιλάει κάποιος για «αναδιανομή του πλούτου», και μάλιστα γενναία σε ένα σύστημα που εκ των προτέρων εγγυάται το σφετερισμό ολόκληρου του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου από μια μειοψηφία που κατέχει τα μέσα παραγωγής, σε ένα σύστημα που για να συνεχίσει να λειτουργεί προϋποθέτει ότι ο πλούτος αυτός πηγαίνει αποκλειστικά στους καπιταλιστές και αυτοί που τον παράγουν δεν παίρνουν τίποτα παραπάνω από τα αναγκαία μέσα επιβίωσης για να μπορούν και την επόμενη μέρα να ζεχτούν στο μαγκανοπήγαδο της εκμετάλλευσης, είναι πέρα για πέρα ανήθικο.
Διότι κανείς δεν μπορεί να «αναδιανέμει» κάτι που δεν υπάρχει, κάτι που ήδη έχει ενθυλακωθεί από τους κατόχους των μέσων παραγωγής και μάλιστα με τον πιο νόμιμο τρόπο. Αρα αυτό που θέλουν να εξεταστεί δεν είναι η «αναδιανομή του πλούτου» όπως υποκριτικά καμώνεται η ΠΑΣΚΕ, αλλά η αναδιανομή ...της φτώχειας. Συγκεκριμένα, το μόνο που απομένει είναι το ύψος του εργατικού μισθού. Στον οποίο μισθό δεν περιέχεται ούτε ένα σεντς από τον παραγόμενο κοινωνικό πλούτο που έχουν απαλλοτριώσει οι καπιταλιστές. Αλλά ακόμα και γι' αυτό, για τους μισθούς δηλαδή, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έχει φροντίσει δεόντως. Αρκεί να θυμίσουμε ότι με την τριετή Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση που υπέγραψε πέρσι συμφώνησε να παγώσει τους κατώτερους μισθούς για ολόκληρο το 2010, ενώ για φέτος και το 2012 να λάβουν αύξηση τον μισό ευρωπαϊκό πληθωρισμό, δηλαδή μετά από 3 χρόνια η αγοραστική δύναμη των μισθών να έχει απολέσει σχεδόν το 15% της αξίας τους. Μετά από τα παραπάνω, τα κροκοδείλια δάκρυα «υπέρ ασθενεστέρων» καθόλου δεν αλλάζουν τη μοίρα τους. Το αντίθετο μάλιστα, το «κοινωνικό κράτος», το «δίχτυ ασφαλείας» υπέρ των φτωχών που πλασάρει ως «λύση» η ΓΣΕΕ είναι η κολυμβήθρα του Σιλωάμ, για να καθαγιαστεί το σύστημα της μισθωτής σκλαβιάς και έτσι να διαιωνιστεί η μήτρα που γεννά και τους ασθενέστερους και τους φτωχούς και τους ανέργους.
Και η πατριδοκαπηλία
Και δεν είναι τυχαίο που μεταξύ άλλων - και ως ένα σήμα προειδοποίησης - η ΠΑΣΚΕ σημειώνει ότι «η εφαρμογή του νέου μνημονίου υπονομεύει την οικονομική και ... κοινωνική σταθερότητα»! Ανησυχούν, λοιπόν, για τη «σταθερότητα» που δεν πρέπει να διαταραχτεί, για να μπορούν έτσι αδιατάραχτα και οι καπιταλιστές να επιδίδονται στο θεάρεστο έργο τους.
Μετά απ' όλα αυτά, είναι απολύτως φυσιολογικό η ΠΑΣΚΕ να υποδεικνύει πως για «να σωθεί η χώρα σημαίνει ν' αναλάβουν όλοι τις ευθύνες τους..!» Τόσο υπεύθυνα τόσο ...Παγκαλικά. Να, λοιπόν, το ζουμί. Οι εργάτες - που κατά τ' άλλα δεν ευθύνονται- η ΠΑΣΚΕ τους ζητά ν' αναλάβουν τις ευθύνες τους. Και ποιες ευθύνες να αναλάβουν; Να σώσουν τη χώρα είναι η προσταγή της κυβερνητικής παράταξης. Και ποιος μπροστά στη «σωτηρία της χώρας» μπορεί να αρνηθεί τα μέτρα; Να, και ο εκβιασμός. Τι διαφορετικό λέει η κυβέρνηση, η ΝΔ, ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ, οι καθηγητάδες, οι βαρόνοι των ΜΜΕ; Οι μάσκες της «κριτικής» και της «αντίστασης» πέφτουν. Οι ρόλοι αποκαλύπτονται. Οι εργάτες μπορούν να κρίνουν.

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ: Ανοχύρωτοι και ξεκρέμαστοι οι εργαζόμενοι

Η οργάνωση της παραγωγής με γνώμονα το κέρδος και το καπιταλιστικό κράτος δημιουργούν ένα εγκληματικό περιβάλλον για την ίδια τη ζωή και την υγεία των εργαζομένων

Εντελώς ανοχύρωτοι μπροστά στη φθορά της υγείας τους και στις επαγγελματικές ασθένειες βρίσκονται οι εργαζόμενοι. Από τη μία η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής, όπου ο εργαζόμενος αντιμετωπίζεται σαν «κόστος», άρα και η προστασία της υγείας και της ζωής του. Από την άλλη, το καπιταλιστικό κράτος που νομοθετεί για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων και στέκεται με εγκληματική απαξίωση απέναντι στους εργαζόμενους που σακατεύονται στους τόπους δουλειάς. Είναι ενδεικτικό ότι μόλις από το 2003 έχει ξεκινήσει το ΙΚΑ να καταγράφει τα περιστατικά επαγγελματικών ασθενειών και από τότε μέχρι το 2009 έχουν συνταξιοδοτηθεί λόγω επαγγελματικής ασθένειας μόλις 112 άτομα. Δεν υπάρχει καμία καταμέτρηση και παρακολούθηση επαγγελματικών ασθενειών στην πρωτοβάθμια υγεία ή στα νοσοκομεία. Οι κρατικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί λειτουργούν με τεράστιες ελλείψεις, ενώ οι γιατροί Εργασίας κι οι τεχνικοί Ασφαλείας είναι εξαρτημένοι υπάλληλοι των επιχειρήσεων ή των ιδιωτικών ΕΞΥΠΠ. Οι γραπτές εκθέσεις του επαγγελματικού κινδύνου είναι τυπικές «εκθέσεις ιδεών». Η επαγγελματική ασθένεια αναγνωρίζεται από το ασφαλιστικό ταμείο μόνο όταν η βλάβη στον εργαζόμενο φτάσει στο σημείο που δεν μπορεί πλέον να εργαστεί, ενώ ένας νέος «Γολγοθάς» ξεκινάει για τον εργαζόμενο μέχρι να συνταξιοδοτηθεί.
Ο Σπύρος Δρίβας, γιατρός Εργασίας, μιλάει για την κατάσταση που επικρατεί όσον αναφορά την καταγραφή, την πρόληψη, την αναγνώριση και την ασφαλιστική κάλυψη του επαγγελματικού κινδύνου. Οπως εξηγεί, η καλύτερη πρόληψη είναι η αλλαγή των συνθηκών και των σχέσεων εργασίας. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερα κρίσιμο ζήτημα για την ίδια τη ζωή των εργαζομένων, κρίσιμο και για τις οικογένειές τους. Η προστασία της υγείας και της ζωής του εργαζόμενου πρέπει να μπει στην πρώτη γραμμή της πάλης του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να γίνει υπόθεση των συνδικάτων και των προοδευτικών επιστημόνων. Πάλη που θα πρέπει να στοχοποιεί τον τρόπο που οργανώνεται η παραγωγή, δηλαδή με γνώμονα τα καπιταλιστικά κέρδη.
Ως επαγγελματική ασθένεια ορίζεται επιστημονικά κάθε βλάβη που προκαλείται από την έκθεση του εργαζόμενου στους βλαπτικούς παράγοντες του εργασιακού περιβάλλοντος και μειώνει ή καταργεί την ικανότητά του προς εργασία. Ο παραπάνω επιστημονικός ορισμός δε σημαίνει τίποτα χωρίς τον «ασφαλιστικό ορισμό», δηλαδή την ασφαλιστική αναγνώριση και κάλυψη της επαγγελματικής ασθένειας από τον ασφαλιστικό φορέα. Γιατί μόνο τότε θα έχει ο εργαζόμενος την αναγνώριση και την κάλυψη. Ωστόσο, όταν μιλάμε για ασφαλιστικό φορέα στην Ελλάδα που θα αναγνωρίζει την επαγγελματική ασθένεια, εννοούμε αποκλειστικά το ΙΚΑ, καθώς αν και από το 1993 ο κατάλογος των επαγγελματικών ασθενειών του ΙΚΑ γίνεται εθνικός κατάλογος επαγγελματικών ασθενειών και άρα αφορά όλα τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτό στην πράξη δεν ισχύει.
Η λίστα του ΙΚΑ
Στην Ελλάδα, ισχύει η λίστα του ΙΚΑ όπως καταρτίστηκε το 1979 και περιλαμβάνει 52 επαγγελματικές ασθένειες. Η λίστα είναι ένας κλειστός κατάλογος. Δηλαδή, καθορίζει την επαγγελματική ασθένεια - π.χ. βαρηκοΐα - τον παράγοντα που την προκαλεί (π.χ. έκθεση σε θόρυβο) και σε ποιες βιομηχανίες ο εργαζόμενος είναι εκτεθειμένος σε αυτόν τον βλαπτικό παράγοντα. Αν κάποιος εργαζόμενος που δουλεύει σε μια άλλη - εκτός καταλόγου - βιομηχανία προσβληθεί από αυτήν την ασθένεια, δεν αναγνωρίζεται ως επαγγελματική. Θα μπορούσε να ισχύει η έννοια του μεικτού καταλόγου, δηλαδή να υπάρχει και η δυνατότητα μια ασθένεια - από την ιατρική και επιστημονική πρακτική, τη βιβλιογραφία κ.λπ. - να αναγνωρίζεται ως επαγγελματική κι ας μην υπάρχει στον κατάλογο. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Πόσο μάλλον, που στην πραγματικότητα ακόμη και αν κάποιος εργαζόμενος έχει αποδεδειγμένα προσβληθεί από ασθένεια που είναι εντός καταλόγου, σπάνια αυτή αναγνωρίζεται από το ΙΚΑ εντελώς ως επαγγελματική.
Τέλος, υπάρχει και ο ευρωπαϊκός κατάλογος επαγγελματικών ασθενειών, ο οποίος περιλαμβάνει περίπου 200 ασθένειες. Η Ελλάδα τυπικά έχει εναρμονιστεί με αυτόν, όμως δεν ενεργοποιήθηκε ποτέ. Το ζήτημα, ωστόσο, δεν είναι απλά η ύπαρξη, ακόμα και ο εμπλουτισμός, της λίστας των επαγγελματικών ασθενειών. Το ζήτημα είναι, ότι ο εργαζόμενος σε επίπεδο καπιταλιστικής παραγωγής και καπιταλιστικού κράτους αντιμετωπίζεται σαν κόστος και όχι ως ο παραγωγός πλούτου, που στην πραγματικότητα είναι. Ετσι, κράτος και εργοδότες έχουν φροντίσει όλο το πλαίσιο να «λειτουργεί» με τέτοιο τρόπο που να μην αναγνωρίζεται σχεδόν ποτέ η επαγγελματική ασθένεια ή να αναγνωρίζεται όταν ο εργαζόμενος είναι πλέον εντελώς ανίκανος να εργαστεί.
Το «κόστος» του εργαζόμενου
«(...) το κόστος σήμερα των εργατικών ατυχημάτων ξεπερνάει τα 42 δισ. (σ.σ. δραχμές) για το ΙΚΑ, εκτός από το ότι δεν έχουν προσμετρηθεί ακόμη το κόστος των επαγγελματικών νοσημάτων και ο χαρακτηρισμός τους, με αποτέλεσμα να αποφεύγει την ταλαιπωρία ο ασφαλισμένος για τη συνταξιοδότησή του και προτιμάει το δρόμο της κοινής νόσου». Αυτά τα λόγια ανήκουν στον πρώην διοικητή του ΙΚΑ, Γ. Σολωμό. Αφού έχει υπολογίσει και αναφέρει το «κόστος» των εργατικών «ατυχημάτων» λέει ότι οι εργαζόμενοι προτιμούν (!) να αναγνωρίζεται η ασθένειά τους ως κοινή. Στην πραγματικότητα εξαναγκάζονται.
Το ΙΚΑ το συμφέρει να αναγνωρίσει τα επαγγελματικά νοσήματα σαν κοινά νοσήματα, γιατί στο κοινό νόσημα το ΙΚΑ πληρώνει λιγότερο απ' ό,τι στην επαγγελματική ασθένεια (π.χ. το κοινό νόσημα ασφαλίζεται από την τρίτη μέρα και μετά, η επαγγελματική ασθένεια από την πρώτη μέρα. Στο κοινό νόσημα ο εργαζόμενος πληρώνει ένα μέρος της φαρμακευτικής αγωγής, στην επαγγελματική ασθένεια δεν πληρώνει τίποτα).
Η αναγγελία της επαγγελματικής ασθένειας μπορεί να γίνει στον ασφαλιστικό φορέα από κάθε γιατρό ή από τον γιατρό Εργασίας μιας επιχείρησης. Στη συνέχεια, το ΙΚΑ πάει στον εργοδότη και ελέγχει αν όντως ο εργαζόμενος εργάζεται εκεί και αν η ασθένεια και το είδος της εργασίας περιλαμβάνονται στη λίστα. Ο εργαζόμενος περνάει από την υγειονομική επιτροπή, η οποία κρίνει το ποσοστό αναπηρίας του, δηλαδή το ποσοστό ανικανότητας προς εργασία (π.χ. 30% αναπηρία σημαίνει 30% ανικανότητα προς εργασία). Με 50% - 67% αναπηρία ο εργαζόμενος παίρνει το 50% της σύνταξης, με 67% - 80% αναπηρία παίρνει το 75% της σύνταξης και με αναπηρία πάνω από 80% συνταξιοδοτείται πλήρως, ανεξάρτητα από τα ένσημα που έχει συμπληρώσει. Την τελική απόφαση για το ποσοστό αναπηρίας την παίρνει ο διοικητής του παραρτήματος του ΙΚΑ κατόπιν πρότασης των υγειονομικών επιτροπών. Στην πραγματικότητα, ελάχιστοι από όσους δικαιούνται παίρνουν τελικά την αναπηρική σύνταξη.
Ανύπαρκτη η καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών
Ουσιαστικά καταγραφή των επαγγελματικών ασθενειών δεν υπάρχει. Τα υπάρχοντα, ελάχιστα στοιχεία αφορούν μόνο αναγγελίες που γίνονται στο ΙΚΑ, όπου απευθύνονται οι ασφαλισμένοι για χορήγηση σύνταξης. Αυτή η καταγραφή δεν περιλαμβάνει όσους προσφεύγουν στην πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια περίθαλψη, όπου δεν υπάρχει σύστημα αναγγελίας Επαγγελματικών Νόσων από τους υγειονομικούς σχηματισμούς και τους ιατρούς καθώς και από τα νοσοκομεία. Επιπλέον, η καταγραφή άρχισε μόλις το 2003. Αν συνυπολογιστεί η «μαύρη», ανασφάλιστη εργασία, αλλά και το γεγονός ότι ένας εργαζόμενος επιλέγει συχνά τη νομική οδό - και όχι την αναγγελία στο ΙΚΑ - μήπως αποσπάσει από τον εργοδότη κάποια αποζημίωση, τότε η καταγραφή είναι πέρα από κάθε πραγματικότητα.
Για παράδειγμα, σύμφωνα με στοιχεία του ΙΚΑ «για το έτος 2009 καταγράφηκαν 19 περιπτώσεις επαγγελματικών νόσων»! Από αυτές οι 14 αφορούσαν επανεξέταση παλιότερου αιτήματος και μόλις 5 ήταν τα νέα περιστατικά. Από το 2003 που έχει ξεκινήσει η καταγραφή και επεξεργασία των επαγγελματικών νόσων έως και το 2009 έχουν καταγραφεί μόλις 112 διαφορετικές περιπτώσεις νοσούντων, οι οποίοι έχουν συνταξιοδοτηθεί από το ΙΚΑ. Ωστόσο, έχει μια αξία να αναφερθούν τα ποιοτικά χαρακτηριστικά αυτών των περιπτώσεων. Συνοπτικά από αυτές τις 112 περιπτώσεις προκύπτει:
  • Η μέση ηλικία που για τελευταία φορά εξετάστηκαν από επιτροπή είναι 57,9 έτη.
  • Η μέση ηλικία πρώτης διάγνωσης είναι 51,1 έτη, ο μέσος χρόνος παρακολούθησης είναι 6,8 έτη.
  • 99 (88,4%) είναι άνδρες και 13 (11,6%) είναι γυναίκες.
  • Ως επί το πλείστον είναι ανειδίκευτοι εργάτες (42%) και ειδικευμένοι τεχνίτες (40,2%).
  • Οι μεταποιητικές βιομηχανίες (49,1%) και οι κατασκευές (31,3%) είναι οι βασικές οικονομικές δραστηριότητες που απασχολήθηκαν.
  • Οι περισσότεροι διαγνώσθησαν με αλλεργική δερματίτιδα εξ επαφής (33,9%), μολυβδίαση (13,4%) και άσθμα (11,6%).
  • Οι χημικοί παράγοντες (ανόργανες ενώσεις) και οι βιομηχανικοί παράγοντες (υλικά και προϊόντα) είναι οι συνηθέστεροι αιτιολογικοί παράγοντες έκθεσης στη νόσο και τα κατασκευαστικά - οικοδομικά υλικά το κυριότερο προϊόν έκθεσης στη νόσο με 39,3% , 21,4% και 31,3% αντίστοιχα.
Η φθορά της υγείας δεν «αποζημιώνεται»
Οπως εξηγεί ο Σπ. Δρίβας, πολύ σημαντικό είναι το εξής: Η φθορά της υγείας του εργαζόμενου δεν υπολογίζεται πουθενά, πολύ δε περισσότερο δεν «αποζημιώνεται». Πρώιμη φθορά της υγείας είναι η σωματική και ψυχική καταπόνηση του εργαζόμενου. Η πρώιμη φθορά της υγείας, είναι η ασθένεια που δεν έχει εκδηλωθεί ακόμα, ωστόσο μειώνει την ικανότητα προς εργασία. Το ΙΚΑ μόνο συνταξιοδοτεί, δεν δίνει επίδομα ανικανότητας προς εργασία. Δηλαδή, σε έναν εργαζόμενο που διαπιστωθεί 30% αναπηρία από επαγγελματική ασθένεια, δεν δίνεται κάποιο επίδομα. Μπορεί να μην είναι για συνταξιοδότηση, αλλά πρέπει να καλυφθεί κάπως αυτό το ποσοστό «ανικανότητας προς εργασία».
«Ακόμη όμως και να συνταξιοδοτηθεί ο εργαζόμενος από το ΙΚΑ λόγω επαγγελματικής ασθένειας που προκάλεσε αναπηρία, "αποζημιώνεται" από χρήματα που έχει δώσει κι αυτός ο ίδιος ενώ το "κουσούρι" του το έχει προκαλέσει ο εργοδότης, οι συνθήκες εργασίας. Θα έπρεπε να υπάρχει 100% εργοδοτική ευθύνη, δηλαδή ο εργοδότης να πληρώνει έξτρα ασφάλιστρο ανάλογα με την επικινδυνότητα της εργασίας και με αυτά τα χρήματα να καλύπτει το ταμείο τα εργατικά ατυχήματα και τις επαγγελματικές ασθένειες», υπογραμμίζει.
Γραπτή εκτίμηση επαγγελματικού κινδύνου
Η εκτίμηση και η πρόληψη του επαγγελματικού κινδύνου είναι η δουλειά του γιατρού Εργασίας και του τεχνικού Ασφάλειας της κάθε επιχείρησης, αλλά και των κρατικών ελεγκτικών μηχανισμών.
Οπως εξηγούν οι σχετικοί επιστήμονες, η γενική θεώρηση είναι πως ο εργαζόμενος είναι υγιής και αρρωσταίνει, γιατί είναι εκτεθειμένος στους βλαπτικούς παράγοντες του εργασιακού περιβάλλοντος. Οπως αρρωσταίνει από τον ιό της γρίπης και εκδηλώνει γρίπη, έτσι αρρωσταίνει κι από τον χημικό παράγοντα, από την υψηλή θερμοκρασία, από τη σκόνη κ.λπ., γιατί είναι εκτεθειμένος μέσα στο χώρο εργασίας. Οι γιατροί Εργασίας και οι τεχνικοί Ασφάλειας πρέπει να εντοπίσουν αυτούς τους βλαπτικούς παράγοντες, την επίδρασή τους στην υγεία και να προτείνουν μέτρα πρόληψης, μείωσης, ελαχιστοποίησης των βλαπτικών παραγόντων, μέτρα πρόληψης της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων.
Σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία (ΠΔ 17/96), ο εργοδότης πρέπει να έχει στα χέρια του τη γραπτή εκτίμηση του επαγγελματικού κινδύνου, ώστε να γνωρίζει τους κινδύνους και ποια είναι η επίδρασή τους στην υγεία των εργαζομένων και τι μέτρα έχουν παρθεί ή πρέπει να παρθούν για να μετριαστούν οι κίνδυνοι.
«Θεωρητικά θα έπρεπε να γίνονται εκτιμήσεις, μετρήσεις και μελέτες ανά βιομηχανία, ανά θέση εργασίας, ανά κλάδο, να συγκεντρωθούν όλα τα δεδομένα και να προκύψει μια συνολική εκτίμηση για κάθε επιχείρηση. Στην πραγματικότητα, η γραπτή έκθεση του επαγγελματικού κινδύνου έχει εκφυλιστεί και είναι μια έκθεση ιδεών χωρίς ιατρικό έλεγχο, χωρίς μετρήσεις των βλαπτικών παραγόντων, αλλάζοντας απλά το όνομα της βιομηχανίας», λέει στον «Ρ» ο Σπ. Δρίβας. Εξάλλου, οι γιατροί Εργασίας και οι τεχνικοί Ασφαλείας είτε είναι υπάλληλοι της επιχείρησης, είτε έχουν άλλη επαγγελματική σχέση εξάρτησης μαζί του ως ελεύθεροι επαγγελματίες, είτε είναι υπάλληλοι των ιδιωτικών ΕΞΥΠΠ (Εξωτερικές Υπηρεσίες Προστασίας και Πρόληψης), δηλαδή έχουν «πάνω από το κεφάλι τους» και τον εργοδότη - ιδιοκτήτη της ΕΞΥΠΠ και τον επιχειρηματία - πελάτη. Οι Επιθεωρήσεις παίρνουν στα χέρια τους αυτήν την «εκτίμηση» αλλά δεν έχουν τη δυνατότητα επαλήθευσής της.
«Υπάρχει ένα τεράστιο έλλειμμα. Πώς θα τεκμηριώσεις την έκθεση στον κίνδυνο; Δεν υπάρχουν εκτιμήσεις επαγγελματικού κινδύνου, μελέτες, τίποτα. Οπότε αν πω εγώ ότι είμαι εκτεθειμένος στο θόρυβο μπορεί να είμαι, μπορεί και να μην είμαι και αυτό το θολό τοπίο δημιουργεί παραθυράκια που στην πράξη το χρησιμοποιούν ενάντια στον εργαζόμενο», συμπληρώνει.

Στον «αέρα» οι κατασκηνώσεις των ΑμΕΑ

Ανακοίνωση με την οποία καταγγέλλει, για μια ακόμα χρονιά, ότι έχει φτάσει Ιούνης και δεν έχουν δοθεί τα αναγκαία κονδύλια για τη λειτουργία των κατασκηνώσεων των Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες (ΑμΕΑ), κυκλοφόρησε η ηγεσία της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων ΑμΕΑ (ΠΟΣΓΚΑμΕΑ).
Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έκλεισαν τις δημόσιες κατασκηνώσεις που λειτουργούσαν το ΠΙΚΠΑ και το υπουργείο Υγείας και τα τελευταία χρόνια χρηματοδοτούν την ΠΟΣΓΚΑμΕΑ για ένα περιορισμένο κατασκηνωτικό πρόγραμμα (πηγαίνουν στις κατασκηνώσεις μόλις 2.500 - 3.000 παιδιά, ενώ συνολικά στη χώρα υπάρχουν 200.000 παιδιά με ειδικές ανάγκες), ενώ η χρηματοδότηση γίνεται με έκτακτες επιχορηγήσεις απ' το υπουργείο Υγείας και τις Νομαρχίες. Ετσι, οι γονείς σπρώχνονται στον ιδιωτικό τομέα που χρεώνει έως και 1.500 ευρώ για 14 μέρες στην κατασκήνωση.
Οπως συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή, η ΠΟΣΓΚΑμΕΑ διαμαρτύρεται για τη χρηματοδότηση των κατασκηνώσεων, ενώ είναι συνυπεύθυνη, γιατί αντί να διεκδικήσει δημόσιο δωρεάν δίκτυο κατασκηνώσεων για όλα τα παιδιά, διευκολύνει το κράτος να αποποιηθεί την ευθύνη του και στο συγκεκριμένο τομέα, αναλαμβάνοντας την ευθύνη της λειτουργίας αυτού του περιορισμένου κατασκηνωτικού προγράμματος, με έκτακτα κονδύλια. Και μάλιστα, χρησιμοποιεί και αυτή τη μεσολάβηση, προκειμένου να χειραγωγεί το γονεϊκό κίνημα, αφού οι 15 μέρες κατασκήνωσης αποτελούν για πολλά παιδιά τη μοναδική ευκαιρία να απολαύσουν κάποιες μέρες στην εξοχή και για τους γονείς να ξεκουραστούν για λίγες μέρες.

Η συμβολή του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού στην ιδιωτικοποίηση ΟΤΕ - ΔΕΗ

Μια από τις βασικές αιχμές της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής είναι η επέκταση των ιδιωτικοποιήσεων σε επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, όπως η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ.
Γενικά η επιχειρηματική δραστηριότητα του κράτους στο καπιταλιστικό σύστημα δεν αποτελεί μια παγιωμένη, μόνιμη κατάσταση. Τα κρατικά μονοπώλια προετοιμάζουν το έδαφος της καπιταλιστικής συσσώρευσης, σε τομείς όπου απαιτείται μεγάλο κεφάλαιο με υψηλό κίνδυνο για την κερδοφορία του, όπως στην Ενέργεια, στις Τηλεπικοινωνίες, στις Μεταφορές, στο Νερό κλπ. Πριν λοιπόν την «απελευθέρωση» στρατηγικών τομέων της οικονομίας (π.χ. Ενέργεια - Τηλεπικοινωνίες), το κρατικό μονοπώλιο σε κάθε τομέα υπηρετεί την καπιταλιστική ανάπτυξη διασφαλίζοντας την αναγκαία υποδομή για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του κεφαλαίου (π.χ. επάρκεια ηλεκτρικής ενέργειας), την επιτάχυνση της συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου (π.χ. πολιτική προμηθειών, μεγάλη απόκλιση μεταξύ τιμών βιομηχανικής κατανάλωσης και οικιακής κατανάλωσης κλπ.), αλλά και τη διαχείριση των λαϊκών αναγκών από τη σκοπιά των στρατηγικών συμφερόντων της άρχουσας τάξης (επιχειρήσεις «κοινής ωφέλειας»).
Ωστόσο, είναι σαφές για το ΚΚΕ ότι οι παραπέρα ιδιωτικοποιήσεις θα επιδεινώσουν το βιοτικό επίπεδο της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων. Θα οδηγήσουν στην καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, θα δυσχεράνουν τις προϋποθέσεις για την προοπτική της λαϊκής εξουσίας και οικονομίας.

Σε ό,τι αφορά τις άμεσες επιπτώσεις: θα έχουμε αύξηση τιμολογίων, υποσυντήρηση εγκαταστάσεων και δικτύων, με αρνητικές επιδράσεις στην ποιότητα των υπηρεσιών, θα επιταθεί η απορύθμιση των ωραρίων, η συρρίκνωση των μισθών, εξέλιξη που θα χρησιμοποιηθεί ως όχημα για τη γενίκευση της εργασιακής ζούγκλας.
Στο συγκεκριμένο κείμενο δεν έχουμε στόχο να αναλύσουμε σε βάθος το χαρακτήρα των ιδιωτικοποιήσεων και την επέκτασή τους, αλλά να αναδείξουμε τις διαχρονικές ευθύνες των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ. Οι διευκολύνσεις που παρείχαν στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για την προώθηση των αποκρατικοποιήσεων ήταν τεράστιες. Οι συνδικαλιστικοί ταγοί στις πρώην ΔΕΚΟ με τη γραμμή ταξικής ενσωμάτωσης και συμβιβασμού δημιούργησαν έναν ιστό ο οποίος παγίδευσε και εγκλώβισε συνειδήσεις με αποτέλεσμα η αντίδραση των εργαζομένων στις επίμαχες επιχειρήσεις να μην είναι αντάξια της αντιλαϊκής επιδρομής.
Η κριτική μας ξεκινάει από τις αρχές της δεκαετίας του '90 μέχρι και τις μέρες μας, περίοδος στην οποία συντελέστηκαν βαθιές τομές που έδωσαν ώθηση στις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και στη λειτουργία των κρατικών και ημικρατικών επιχειρήσεων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Για τις Τηλεπικοινωνίες
Η πρώτη «απόπειρα» ιδιωτικοποίησης του ΟΤΕ ξεκίνησε το 1992 επί κυβέρνησης ΝΔ, με στόχο να περάσει στα χέρια των ιδιωτών καπιταλιστών το 35% της επιχείρησης και το μάνατζμεντ στο στρατηγικό επενδυτή. Τότε οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ - στα πλαίσια της αντικυβερνητικής τακτικής - είχαν τη θέση για 1 μετοχή του ΟΤΕ στο Δημόσιο. Οταν το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε το τιμόνι της κυβερνητικής εξουσίας, η «αμετακίνητη» θέση της ΠΑΣΚΕ για 100% δημόσιο ΟΤΕ μεταβλήθηκε, στηρίζοντας το νόμο του ΠΑΣΟΚ που όριζε την εισαγωγή του ΟΤΕ στη Χρηματιστήριο, μετοχοποιώντας τον Οργανισμό (είσοδος ιδιωτών) μέχρι και 24%.
Το άλλοθι της αποδοχής της μετοχοποίησης του ΟΤΕ ήταν η κυβερνητική δέσμευση για τη διασφάλιση του Κανονισμού του προσωπικού. Δηλαδή, ότι δήθεν δε θα θιγούν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων της επιχείρησης. Ο νόμος αυτός ενεργοποιήθηκε ουσιαστικά το 1996, οπότε και εκποιήθηκε μέσω μετοχοποίησης τον επόμενο χρόνο το 12% περίπου.
Οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ για να θεμελιώσουν θεωρητικά τη στάση τους σε σχέση με το 1992, προέβαλαν το επιχείρημα της ανάγκης που υπάρχει μέσω της ιδιωτικοποίησης να αντληθούν κεφάλαια που μπορούν να συνδράμουν στη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας του ΟΤΕ. Το 1997, τη χρονιά που ο ΟΤΕ μπαίνει στο χώρο της κινητής τηλεφωνίας, δημιουργούνται παράλληλα οι πρώτες θυγατρικές εταιρείες (π.χ. COSMOTE), που δρομολογούν τη λειτουργία της επιχείρησης με αμιγώς ιδιωτικά - οικονομικά κριτήρια. Σαν παράδειγμα αναφέρουμε ότι εκείνη την περίοδο, σε συμφωνία με τις συνδικαλιστικές πλειοψηφίες, ορίζεται από τη διοίκηση του ΟΤΕ το εργασιακό καθεστώς όσων προσλαμβάνονται στις θυγατρικές του ΟΤΕ να είναι όμοιο με εκείνο του ιδιωτικού τομέα, πράγμα που οδήγησε σε μειωμένους μισθούς, αυξημένα ωράρια, ελαστικές εργασιακές σχέσεις... Να σημειώσουμε, ότι στελέχη κυρίως της ΠΑΣΚΕ διορίστηκαν στις διευθύνσεις των νεοϊδρυθέντων θυγατρικών του ΟΤΕ.
Η συναίνεση του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.
Στήριξαν το νόμο 2648/2000 που κατάργησε το πλειοψηφικό πακέτο 51% του Δημοσίου και το κατέβασε στο 33%. Η δικαιολογία της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας, ήταν ότι πέτυχαν την καλύτερη δυνατή λύση, αφού το κράτος διατηρεί το μάνατζμεντ και διασφαλίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Σε σχέση με το δεύτερο, το οποίο είναι πέρα για πέρα αναληθές:
-- Πρώτο, από το 1996 μέχρι το 2005 το προσωπικό του ΟΤΕ μειώθηκε κατά 18.000 άτομα (μέσω κινήτρων αποχώρησης), εντατικοποιώντας έτσι την εργασία και προετοιμάζοντας το έδαφος για να παραδοθεί ο Οργανισμός στα μονοπώλια με ευνοϊκές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη της κερδοφορίας τους.
-- Δεύτερο, από το 1998 μέχρι το 2002 ο ΟΤΕ κάλυπτε κάποιες ανάγκες του σε προσωπικό, μέσω εργαζομένων που δανειζόταν από τους εργολάβους που αναλάμβαναν έργα του Οργανισμού. Το εργασιακό καθεστώς των τελευταίων βρισκόταν πολύ κάτω από το καθεστώς των μονίμων υπαλλήλων. Ακολουθήθηκε δηλαδή μια πορεία αντικατάστασης του προσωπικού που συνταξιοδοτούνταν με εργαζόμενους με συρρικνωμένα δικαιώματα, με στόχο την παγίωση της εργασιακής ζούγκλας μέσα στην επιχείρηση.
Το 2005 η ηγεσία της ΟΜΕ-ΟΤΕ άφησε κατά μέρος και τις όποιες αντικυβερνητικές ρητορικές εναντίον της ΝΔ και συναποφάσισε με τη διοίκηση του ΟΤΕ οι νέες προσλήψεις να μη γίνονται με συμβάσεις αορίστου χρόνου και ο μισθός τους να μη συμπεριλαμβάνει τα επιδόματα που λαμβάνουν οι μόνιμοι υπάλληλοι του ΟΤΕ, πράγμα που έχει σαν συνέπεια προσλήψεις με μειωμένους μισθούς.
Το επισφράγισμα αυτών των εξελίξεων ήρθε με το Νόμο 3429, στο όνομα της αντιμετώπισης των ελλειμμάτων, ο οποίος κατάργησε και το Γενικό Κανονισμό προσωπικού, ανοίγοντας το δρόμο για την παράδοση του Οργανισμού στους ιδιώτες, «καθαρίζοντάς» τον από τα «βάρη των εργασιακών κατακτήσεων.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή, αντίστοιχη ήταν, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, και η θέση της ΔΑΚΕ, η οποία στο μόνο που επέμενε ήταν να παραμείνει το 51% του ΟΤΕ και το μάνατζμεντ υπό δημόσιο έλεγχο.
Κατά τα άλλα, συναίνεσε σε όλα εκείνα τα μέτρα που προωθούνταν για την ιδιωτικοποίηση της εταιρείας, καθώς και όλα εκείνα τα οποία ωθούσαν στην επέκταση των ελαστικών εργασιακών σχέσεων.
Η «Αυτόνομη Παρέμβαση», στην ίδια κατεύθυνση, παρά τις αριστερίζουσες κορόνες, αποδέχτηκε την αρχή της προώθησης της ανταγωνιστικότητας της επιχείρησης, με όλα τα συνακόλουθα, φαλκίδευση εργασιακών κατακτήσεων, συμπίεση της τιμής της εργατικής δύναμης κλπ. Συγχρονίστηκε με τις επιλογές της ΠΑΣΚΕ, παρέχοντάς της αριστερό άλλοθι. Κορωνίδα της φιλομονοπωλιακής τους γραμμής αποτέλεσε η πλήρης συμφωνία τους με την ίδρυση της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ), η οποία συνιστούσε ένα εργαλείο αποκρατικοποιήσεων στον κρίσιμο τομέα των τηλεπικοινωνιών, στο όνομα της επιβολής κανόνων στον ανταγωνισμό, καθώς και κρατικός εγγυητής της κερδοφορίας των μονοπωλίων που λυμαίνονται τον τομέα των Τηλεπικοινωνιών.
Για τη ΔΕΗ
Το 1990 έγινε η πρώτη απόπειρα ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ με τη μέθοδο BOO (η κυριότητα μεταβιβάζεται ως αντάλλαγμα στον ανάδοχο του έργου) και BOOT (ο ανάδοχος αποκτά το δικαίωμα εκμετάλλευσης του έργου για ορισμένο χρονικό διάστημα), που αποτελεί μορφή παραχώρησης μιας δημόσιας λειτουργίας σε μονοπωλιακούς ομίλους. Ωστόσο, πρέπει να υπογραμμίσουμε, ότι κάτω από το βάρος των κινητοποιήσεων των εργαζομένων η προσπάθεια αυτή ματαιώθηκε. Η θέση της ΠΑΣΚΕ εκείνη την εποχή ήταν ΔΕΗ 100% δημόσια. Η θέση αυτή μεταβλήθηκε άτυπα μετά το 1993. Υποστηρίζοντας τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στήριξε την απελευθέρωση - ιδιωτικοποίηση της Ηλεκτρικής Ενέργειας. Ορισμένα παραδείγματα...
Από το 1992, χρονιά θεμελίωσης της Συνθήκης του Μάαστριχτ, μέχρι το 1999 συντελέστηκαν τα εξής: Την εν λόγω Συνθήκη (άρθρο 129Β), που περιείχε τις απαραίτητες αποφάσεις για την εισαγωγή του ανταγωνισμού στην αγορά της Ηλεκτρικής Ενέργειας, την υπερψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝ. Κατ' επέκταση τη στήριξαν και οι συνδικαλιστικές τους παρατάξεις, μιλώντας για νέους ορίζοντες ευκαιριών μέσα στο «ευρωπαϊκό όραμα». Στη συνέχεια, έχουμε σειρά προσπαθειών για να δομηθεί το απαραίτητο για την ιδιωτικοποίηση θεσμικό πλαίσιο σε συνταγματικό επίπεδο.
Μετά την ψήφιση της Συνθήκης του Μάαστριχτ στην ελληνική Βουλή από τα κόμματα ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΣΥΝ, που στρατηγική κατεύθυνσή της αποτελεί η απελευθέρωση της Ηλεκτρικής Ενέργειας, έχουμε την ψήφιση από την ΕΕ μιας σειράς οδηγιών (96/92, 2001/77, 2003/54), οι οποίες εφαρμόστηκαν στη χώρα μας από νόμους που ψήφισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ στην αρχή και στη συνέχεια της ΝΔ (2773/99, 3175/2003, 3426/2005), κώδικες και ρυθμίσεις που εξασφαλίζουν την κερδοφορία των μεγάλων μονοπωλιακών συμφερόντων.
Το 1995 ψηφίζεται από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ νόμος για την προώθηση - ιδιωτικοποίηση της εκμετάλλευσης των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας.
Το 1999, έτος σταθμός για την παράδοση της παραγωγής, διανομής και πώλησης της Ηλεκτρικής Ενέργειας, ψηφίζεται ο Νόμος 2773 που δημιουργεί τις απαραίτητες προϋποθέσεις, προκειμένου να αρχίσει η «απελευθέρωση» - ιδιωτικοποίηση της αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας και η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ. Η ΔΕΗ εισάγεται στο Χρηματιστήριο. Ιδρύεται η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) και ο Διαχειριστής Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας ΑΕ (ΔΕΣΜΗΕ), με τη σύμφωνη γνώμη των συνδικαλιστικών ηγεσιών στη ΓΕΝΟΠ, στο όνομα της τήρησης των κανόνων του υγιή ανταγωνισμού. Εκτοτε ακολουθεί η μετοχοποίηση της ΔΕΗ μέχρι και το 2006 σε τρεις δόσεις. «Φωτεινό» παράδειγμα είναι η δημιουργία ιδιωτικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στη Θεσσαλονίκη με ιδιοκτήτη τα ΕΛΠΕ, τα οποία σε μεγάλο ποσοστό ανήκουν σε μονοπωλιακούς ομίλους.
Ψηφίζεται το 2005 o Νόμος 3426, προσαρμοσμένος στις νέες ανάγκες που προκύπτουν για το μεγάλο κεφάλαιο, με τον οποίο επιταχύνονται οι διαδικασίες για την επέκταση της απελευθέρωσης της Ενέργειας.
Το 2010, κατ' εφαρμογή των κατευθύνσεων του Μνημονίου, είναι έτοιμο νομοσχέδιο, με τη σύμφωνη γνώμη της ΠΑΣΚΕ, της ΔΑΚΕ και του ΣΥΝ, για δημιουργία θυγατρικών της ΔΕΗ στη μεταφορά και διανομή, με στόχο την επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησης.
Σε όλη αυτή την πορεία ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ, ΣΥΝ) στη ΓΕΝΟΠ ακολούθησαν μια πορεία πλήρους συμπόρευσης με τη στρατηγική του κεφαλαίου στον τομέα της Ηλεκτρικής Ενέργειας. Σε όλες τις αρνητικές αλλαγές που συντελέστηκαν, με σταθμούς τα παραπάνω, και όχι μόνο, δεν πρόβαλαν την παραμικρή αντίσταση, πλην της περιόδου 1990 - 1993, αλλά έκαναν ό,τι πέρναγε από το χέρι τους για να καλλιεργούν αυταπάτες, ότι είναι δυνατόν να διασωθούν οι κατακτήσεις των εργαζομένων στη ΔΕΗ, παρά το τσουνάμι των αντιλαϊκών εξελίξεων. Το μόνιμο άλλοθι της πλήρους στήριξης που παρείχαν στις κυβερνητικές επιλογές για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ ήταν και είναι, ότι, εφόσον ανήκουμε σαν χώρα στην ΕΕ, στο «παγκοσμιοποιημένο οικονομικό περιβάλλον», το... πεπρωμένο φυγείν αδύνατον, καλλιεργώντας έτσι τη μοιρολατρία στους εργαζόμενους για τα αντιλαϊκά συμβαίνοντα και αποκρύπτοντας τις τεράστιες ευθύνες τους για τη στήριξη που προσέφεραν σε όλες τις ευρωενωσιακές κατευθύνσεις σε βάρος του λαού.
Εσπερναν τις αυταπάτες και τον εφησυχασμό στους εργαζόμενους, ότι μέσα στις ομοβροντίες των αντιλαϊκών μέτρων οι εργαζόμενοι της επιχείρησης μπορούν να βγουν αλώβητοι. Αδιαμφισβήτητο παράδειγμα αποτελεί η μνημειώδης συμφωνία της ΓΕΝΟΠ με το Νόμο 2773/1999, με το πρόσχημα ότι διασφαλίζεται η ασφαλιστική περιουσία των Ταμείων της ΔΕΗ, η οποία είναι ενσωματωμένη στο ιδιοκτησιακό καθεστώς της εταιρείας.
Οι κατά καιρούς λεονταρισμοί και οι «αντι-νεοφιλελεύθερες» και εσχάτως αντιμνημονιακές πομφόλυγες σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν τη συμπαράταξή τους με τις λογικές του ευρωμονόδρομου και τις φιλομονοπωλιακές αναδιαρθρώσεις.
Αξίζει, επίσης, να σημειώσουμε, ότι στη ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ και οι τρεις παρατάξεις ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΑΠ συνέπλεαν εξολοκλήρου σε όλη τη διαδρομή της ΓΕΝΟΠ, αποδεικνύοντας ότι οι παρατάξεις αυτές, παρά τις όποιες επιμέρους διαφοροποιήσεις τους, είναι συγκοινωνούντα δοχεία και επικίνδυνες για τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα, τηρουμένων πάντα των αναλογιών.
Μπροστά στις ραγδαίες αρνητικές εξελίξεις των ιδιωτικοποιήσεων η ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ προβάλλει, για να στηρίξει τη δήθεν διαφωνία της με την ιδιωτικοποίηση, το επιχείρημα ότι «δε χρειάζεται καμία τομή που να «απελευθερώνει» περαιτέρω την αγορά της Ενέργειας, γιατί ήδη είναι απελευθερωμένη, γιατί υπάρχουν ιδιώτες στο χώρο της Ενέργειας. Με αυτό τον τρόπο είναι πασίδηλη η συμφωνία τους με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές, συνεχίζουν με τον ίδιο ρυθμό να προκαλούν σύγχυση στους εργαζόμενους και να τους εγκλωβίζουν σε λογικές του τύπου «ό,τι και αν γίνει εμείς μπορούμε να τη γλιτώσουμε, γιατί η επιχείρηση είναι κερδοφόρα»... Βεβαίως, οι εξελίξεις έχουν βοηθήσει σημαντική μερίδα των εργαζομένων να εξάγουν συμπεράσματα. Ομως, η διαβρωτική άλωση των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΑΠ στα συνδικαλιστικά δρώμενα του χώρου έχει παθητικοποιήσει ένα μεγάλο ποσοστό των εργαζομένων.
Είναι ώρα μεγάλης ευθύνης για την εργατική τάξη της χώρας
Η γραμμή του εργοδοτικού/ κυβερνητικού συνδικαλισμού, παρά τις όποιες διαφορετικές αποχρώσεις από εργασιακό σε εργασιακό χώρο, είναι ίδια. Τα παραπάνω παραδείγματα είναι ενδεικτικά. Σε μεγάλο βαθμό εκεί οφείλεται και το γεγονός, ότι οι αντιδράσεις των εργαζομένων στις πρώην ΔΕΚΟ και το Δημόσιο, παρά το ότι έχουν δεχθεί τη λυσσαλέα επιδρομή κυβέρνησης - κεφαλαίου - ΕΕ, είναι ασθενικές, συγκρινόμενες με το μέγεθος της επίθεσης.
Ο σκόπιμος εκφυλισμός, που αντικειμενικά απορρέει από τη γραμμή του εργοδοτικού συνδικαλισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο, οδήγησε χιλιάδες εργαζόμενους στην απογοήτευση και το συμβιβασμό. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των χώρων που ιδιωτικοποιούνται απέδειξαν παραπέρα, ότι ακόμη και την ύστατη στιγμή δεν έχουν ούτε την πρόθεση ούτε την ικανότητα να συγκρουστούν με τις πολιτικές που καθαιμάσσουν τη ζωή των εργαζομένων.
Η κατάσταση αυτή είναι απότοκη των άρρηκτων δεσμών των παρατάξεων που αποτελούν τον κορμό του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού με τη στρατηγική της θωράκισης της ανταγωνιστικότητας των μονοπωλίων.
Στρατεύονται με την αντίληψη που παρουσιάζει την καπιταλιστική ανάπτυξη σαν το φάρμακο για τα δεινά που υφίσταται η εργατική - λαϊκή οικογένεια, ενώ γνωρίζουν ότι είναι αυτή η ανάπτυξη, που πλήρωσαν οι εργαζόμενοι με βαρύ τίμημα και που οδήγησε στην καπιταλιστική κρίση.
Οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο επιβάλλεται, τώρα, ξεπερνώντας αγκυλώσεις και βαρίδια, να τους εγκαταλείψουν και να συσπειρωθούν γύρω από τη γραμμή του ΠΑΜΕ στα κλαδικά Σωματεία, στις Σωματειακές Επιτροπές, κλπ. Η αποστασιοποίηση των εργαζομένων από τα συνδικαλιστικά τεκταινόμενα των κατεστημένων συνδικαλιστικών σχημάτων στις ΔΕΚΟ και στο Δημόσιο, όταν δε συνοδεύεται από μαχητική συμμετοχή κάτω από τη σημαία της σύγκρουσης και της ρήξης με τα μονοπώλια είναι κενό γράμμα, είναι (ασυνείδητα) νερό στο μύλο της ταξικής συνεργασίας και υποταγής.
Είναι αδήριτη ανάγκη οι εργαζόμενοι στις ΔΕΚΟ να ισχυροποιήσουν το ΚΚΕ, το μόνο Κόμμα που μίλησε τη γλώσσα της αλήθειας για τα χειρότερα που έρχονται, προειδοποίησε έγκαιρα για την έκταση και το χαρακτήρα των ιδιωτικοποιήσεων. Το Κόμμα, που χωρίς ταλαντεύσεις και παλινωδίες έθεσε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στα μονοπώλια και το λαό.
Μόνο το ΚΚΕ έχει κρυστάλλινη θέση για επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας 100% δημόσιες με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, στο πλαίσιο μιας λαϊκής εξουσίας και οικονομίας.

Του
Κώστα ΖΙΩΓΑ*
*Ο Κώστας Ζιώγας είναι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, μέλος του Τμήματος για την Εργατική Συνδικαλιστική Δουλειά

Στις απολύσεις μέσω ... Στάνφορντ

«Η εντύπωση που έχει δημιουργηθεί ότι κόβονται οι έκτακτοι δεν είναι ακριβής», υποστήριξε ο υφυπουργός Παιδείας, για την απόφαση της κυβέρνησης να μη δοθούν θέσεις συμβασιούχων σε τμήματα πανεπιστημίων που έχουν παραπάνω από 25 μέλη Διδακτικού Ερευνητικού Προσωπικού (ΔΕΠ) και σε τμήματα ΤΕΙ που έχουν παραπάνω από 15 μέλη Εκπαιδευτικού Προσωπικού (ΕΠ).
Η προοπτική που άφησε να διαφανεί ο υφυπουργός είναι αυτή που θέτει και ο αναμενόμενος νόμος - πλαίσιο, δηλαδή τα ιδρύματα μέσω της «αυτοτέλειας»... «να έχουν ένα συνολικό προϋπολογισμό και μέσα από αυτόν να προσδιορίζουν καλύτερα τις ανάγκες τους». Από πού θα προέρχονται οι πόροι τους; Απ' το μειωμένο κρατικό προϋπολογισμό, που θα διαχειρίζονται τα ίδια - με όρους επιχείρησης - και απ' τις μπίζνες που θα κάνουν ως επιχειρήσεις (προοπτική με την οποία συμφωνούν και οι διοικήσεις των ιδρυμάτων)!
Και για του λόγου το αληθές για τα ιδρύματα που θα λειτουργούν ως επιχειρήσεις, ο υφυπουργός έφερε το εξής παράδειγμα: «Το 2008 όταν ξεκίνησε η παγκόσμια οικονομική κρίση, πανεπιστήμια τα οποία δεν είχαν τόσο μεγάλη εξάρτηση από την κεντρική κυβέρνηση, έκαναν εντυπωσιακές ενέργειες για να ανταποκριθούν στην κρίση, συγκεκριμένα τα πανεπιστήμια του Στάνφορντ και του Μπέρκλεϊ, το μεν αναγκάστηκε να απολύσει διοικητικό προσωπικό και να παγώσει όλους τους διορισμούς για ένα χρόνο, το δε Berkeley έκοψε ένα μισθό από τους καθηγητές του». Μετά ...διευκρίνισε πως «αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να το ακολουθήσουμε και εμείς, αλλά στην προκειμένη περίπτωση - στους έκτακτους καθηγητές - τα ίδια τα πανεπιστήμια να βρουν τρόπους»... Ο νοών νοείτω!

Ηλεκτρική ενέργεια για τα κέρδη ή για το λαό

Η λεγόμενη «απελευθέρωση» της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας δεν έχει δείξει ακόμη όλα της τα... δόντια.
Σύντομα θα τεθεί σε εφαρμογή και ο συνυπολογισμός του κόστους εκπομπής αερίων ρύπων στην παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος, σε ένα μεταβατικό στάδιο μέχρι να αρχίσει η πλήρης χρέωση των δικαιωμάτων αυτών.
Φυσικά, το όποιο κόστος θα καταλήξει τελικά να βαρύνει τους καταναλωτές, με σημαντικές αρνητικές συνέπειες για τα λαϊκά νοικοκυριά, σε μια περίοδο που αυξάνονται ιδιαίτερα και οι απλήρωτοι λογαριασμοί.
Η κυβερνητική πολιτική και η ΕΕ καταδίκασαν στο «σκοτάδι» χιλιάδες οικογένειες και ο αντιλαϊκός κατήφορος δεν έχει τέλος.
Η ασκούμενη πολιτική όμως, αυτό το στόχο έχει. Να εξασφαλιστούν τα κέρδη των εταιρειών και όχι το δικαίωμα και η ανάγκη των λαϊκών οικογενειών σε ηλεκτρική ενέργεια.
Κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα.
Τελικά όλα ένα μνημόνιο είναι. Και τα προηγούμενα και τα επόμενα. Ολα τα μέτρα, οι ρυθμίσεις, οι αποφάσεις, εξυπηρετούν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Και η μόνη διέξοδος είναι πλέον η ολοκληρωτική στροφή.
Στον τομέα της ηλεκτρικής ενέργειας, όλες οι παραγωγικές μονάδες και ο φυσικός πλούτος στο λαό για το λαό, λαϊκή εξουσία και λαϊκή οικονομία.
Κανένα ημίμετρο δεν μπορεί πλέον να εφαρμοστεί, κανένα περιθώριο δεν υπάρχει.

Η πατρίδα ως playmate;..

Δεν αντέχω ωρέ σύντροφοι αυτούς τους έσχατους καυγάδες για την πατρίδα. Αναγουλιάζω. Την έχουνε βγάλει στο σεριάνι και τη φωτίζουνε σαν playmate της χρονιάς. Σα γκόμενα στηριγμένη στο μπράτσο του καθενός που έχει έστω και μερικά δευτερόλεπτα μικρόφωνο. Μου 'ρχεται στο νου εκείνος ο στίχος «και μια σημαία σ' ένα μπαλκόνι, αλλάζει χρώματα και με σκοτώνει...». Ο Γ.Α.Π. βαράει τη γροθιά στο τραπέζι και θυσιάζει την προίκα του γι' αυτήν. Ακροδεξιοί αληταράδες την προσδιορίζουν ως αντίλογο σε κάθε αλλόχρωμο, αλλόδοξο, Πακιστανό ή απλώς κόκκινο γείτονά τους με το μυαλό στα κάγκελα σφηνωμένο. Μόνο που έχουν σχήμα αρχαίων κιόνων οπότε η αρχαιοπρεπής μέγκενη αξίζει την α-νοησία. Κάτι άλλοι ταυτίζουν την πατρίδα με την άρχουσα τάξη της, την οποία με περισσή ευκολία σαν το ξίδι κι όχι το κρασί του '21, τη βαφτίζουν πότε αμερικάνικης καπιταλιστικής σχολής, πότε γερμανικής κι ενίοτε εξωτικής εξουσιαστικής καταγωγής.
Η πατρίδα κατάντησε playmate. Σ' ένα μειοδοτικό διαγωνισμό εντυπώσεων λες κι αιφνιδίως την ανακάλυψαν όλοι οι ιδεολογικώς ομοιογενείς των ημερών της πολυδιαφημισμένης κρίσης, σαν την καλύτερη κόλλα συγκόλλησης αφεντικών και δούλων. Καραμέλα φανταχτερή, πηγμένη στη ζάχαρη κι από μέσα θεόπικρη, φαρμάκι σκέτο, η πατρίδα γίνεται μια διαστρεβλωμένη ευρω-Ιθάκη.
Πώς το λέει ο ποιητής «Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι». Ετσι. Η πατρίδα σε ταξίδεψε στις ψευδαισθήσεις ενός χρεωστικού καταναλωτισμού. Πάρε και «άουντι», πάρε κι ένα εφταήμερο στα νησιά Πουκέ! Φάε και Λεωνίδας σοκολατάκια. Οι Θερμοπύλες κατέκτησαν τις άγευστες Βρυξέλλες. Λίγα ψώνια στο Λονδίνο, δυο καλά μπινελίκια στο γήπεδο να μυρίσεις και την πλέμπα, στείλε και το παιδί στο ριάλιτι κι ως εδώ.
Τώρα τα δανεικά, αυτά με τα οποία σε μπούκωναν οι νταβατζήδες της άγνοιας και της καλλιεργημένης αμάθειας του λαού, επιστρέφονται. Βγήκαν οι Γούκοι στις ρούγες και η χώρα εκποιείται στο ενεχυροδανειστήριο των ευρωπαϊκών αξιών.
Στους πυλώνες της ΟΝΕ, στο κρεματόριο του Μάαστριχτ, φουρνιές το κάρβουνο. Προσάναμμα οι εργατικές κατακτήσεις. Ωράρια, μονιμότητα, ασφάλιση, περίθαλψη, αποζημιώσεις, σύνταξη, επικουρικά. Τα τριάντα αργύρια μιας βαθιάς ταξικής προδοσίας μπαινοβγαίνουν στη λοταρία των «μέτρων». Το ταξίδι στην ευημερία της πιστωτικής κάρτας τέλειωσε. Σ' αυτήν την καπιταλιστική Οδύσσεια οι μνηστήρες νικάνε, οι λωτοφάγοι κερδάνε, η Σκύλλα και η Χάρυβδη γίνονται κόμματα και αποκόμματα για την πατρίδα ρε γαμώτο.
Ακούω πατρίδα και βλέπω το λαό και τον τόπο, τις χάρες και τις κατάρες του, την Ηλέκτρα και το... ηλεκτρίκ που είναι φέτος της μόδας σαν άθλιο πίξελ. Μια κουρελού ιδεοληψιών που δεν αντιστοιχεί σε λαό αντάξιο να την νιώθει. Με κείνη τη σεμνότητα που πρέπει σε κάθε πατρίδα ως μνήμη. Γιατί αν είχανε κουκούτσι αγάπης γι' αυτήν, οι χρήστες του όρου πατρίδα - ένας κένσορας για κήνσορες έγινε η λέξη στην οθόνη της βαρβαρότητας - θα έβρισκαν δυο λέξεις για την επέτειο του φριχτού Διστόμου. Θα θυμούνταν έστω, μ' αφορμή τους 114, εκείνο το 1-1-4. Θα φείδονταν του όρου «ειρήνη» τουλάχιστον ως ηθικοί αυτουργοί της Σούδας απ' όπου ξεκινάνε οι φονιάδες των αμάχων στη Λιβύη και αλλού. Κι ακόμα θα σέβονταν κάτι παλικάρια της Αεροπορίας που καβαλάνε ασυντήρητους δράκους («F-16», «Mirage 2005») για να βαστιέται ο αέρας καθαρός από φτηνούς πατριδοκάπηλους παλαιοπώλες της ιδέας.
Η πατρίδα μας είχε τυφλούς ποιητές που έβλεπαν το μέλλον. Οχι τυφλούς λαούς με μονόκλ για μόστρα...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Ολοκληρώνουν το έγκλημα της ιδιωτικοποίησης

Τα πάντα στο σφυρί βγάζει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να προσφέρει κερδοφόρους κλάδους στο ιδιωτικό κεφάλαιο και να εξασφαλίσει κεφάλαια για τους πιστωτές της

Ιδιαίτερη έμφαση δίνουν οι κυβερνώντες και οι πιστωτές τους στο πρόγραμμα ξεπουλήματος της Δημόσιας περιουσίας. Λογικό, αν σκεφτούμε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις, σε αυτή τη φάση, δεν ικανοποιούν μόνο το πάγιο αίτημα της οικονομικής ολιγαρχίας να εξασφαλίσουν οι εκπρόσωποί της αξιόλογα και ιδιαίτερης κερδοφορίας κομμάτια του κοινωνικού πλούτου, αλλά επιπλέον θα αποτελέσουν κανάλι για την αυτόματη μεταφορά κεφαλαίων προς τους δανειστές, αφού όπως έχει δεσμευτεί η κυβέρνηση, κάθε ποσό που θα εισπράττεται από τις ιδιωτικοποιήσεις θα πηγαίνει απευθείας για την εξόφληση μέρους του κρατικού χρέους.
Η ιδιωτικοποίηση κρίσιμων υποδομών, λιμανιών, αεροδρομίων, σιδηροδρόμων, περιουσίας του δημοσίου, ακόμα και του νερού αποτελεί μία ακόμα ισχυρή κρατική παρέμβαση υπέρ των επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό θα σημάνει μεγαλύτερο κόστος και υποβάθμιση των παροχών για τα λαϊκά στρώματα, απολύσεις και αρνητικές αλλαγές στα εργασιακά δικαιώματα. Θα επιφέρει επίσης αρνητικές εξελίξεις στις παραγωγικές - αναπτυξιακές δυνατότητες της χώρας, θα πλήξει τους μικρούς και μεσαίους επιχειρηματίες, θα έχει συνέπειες στο περιβάλλον.
Με το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο επιδιώκεται να ολοκληρωθεί αυτή η εγκληματική, σε βάρος του λαού και του τόπου, πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, γι' αυτό και στο νομοσχέδιο που κατατέθηκε το βράδυ της Παρασκευής στη Βουλή, υπάρχει αναλυτική κατάσταση και χρονοδιάγραμμα για το πρόγραμμα του ξεπουλήματος. Σύμφωνα με τα όσα αποτυπώνονται στην εισηγητική έκθεση του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, φέτος θα παραχωρηθούν σε ιδιώτες (σε παρένθεση το ποσοστό ιδιοκτησίας που κατέχει το δημόσιο) τα παρακάτω περιουσιακά στοιχεία:
  • Οργανισμός Τηλεπικοινωνιών Ελλάδος (OTE): Η πώληση του 10,0% των μετοχών, ήδη παραχωρήθηκε προς την «Ντόιτσε Τέλεκομ», ενώ εκκρεμεί η μεταβίβαση του τελευταίου 6% των μετοχών που έχει στην κατοχή του το δημόσιο.
  • Εταιρεία Υδρευσης Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης (74,0%): Σχεδιάζουν να πουλήσουν πάνω από το 40%.
  • Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (55%): Στόχος είναι να επεκταθεί η σύμβαση, Το φιλέτο είναι παραχωρημένο στη γνωστή πολυεθνική «Χόχτιφ», η οποία έκανε τα πάντα για να βάλει πόδι στα Σπάτα και μέχρι πρόσφατα ζητούσε επέκταση της σύμβασης, ωστόσο τη βδομάδα που μας πέρασε ανακοινώθηκε ότι αναζητά αγοραστή για το σύνολο των αεροδρομίων που κατέχει.
  • Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου (100%): Σχεδιάζεται επέκταση της σύμβασης που ήδη υπάρχει.
  • Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου (100%): Προσβλέπουν στην είσπραξη νέων δικαιωμάτων από νέες συμβάσεις που θα υπογραφούν μέσα στη χρονιά.
  • Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης (74,3%): Στόχος είναι να πουληθεί ακόμα 23,3% των μετοχών.
  • Κρατικά Λαχεία (100,0%): Το σύνολο των εσόδων από τα Κρατικά Λαχεία εισρέουν στα ταμεία του υπουργείου Οικονομικών και όπως καταλαβαίνει ο καθένας είναι παραπάνω από κερδοφόρα. Κι όμως οι άθλιοι, θέλοντας να καλοπιάσουν τους εκπροσώπους της τρόικας και τους διάφορους επιχειρηματικούς ομίλους, σχεδιάζουν «την εκχώρηση των δικαιωμάτων του δημοσίου για συγκεκριμένη χρονική περίοδο».
  • Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς (74,1%): Στόχος είναι να πουληθεί ακόμα 23,1% των μετοχών.
  • Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα (ΕΑΣ) (99,8%): Σχεδιάζεται η πλήρης πώληση σε ιδιώτη.
  • Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο: Η μεθόδευση εδώ προβλέπει την πώληση του συνόλου των μετοχών που διαθέτει το δημόσιο, που είναι 34,0%.
  • Δημόσια Επιχείρηση Αερίου (ΔΕΠΑ) (65,0%): Το υπόλοιπο 35% ανήκει στην εταιρεία «Ελληνικά Πετρέλαια», που προηγούμενες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ έχουν παραχωρήσει ουσιαστικά στον όμιλο Λάτση. Τώρα ετοιμάζονται να πουλήσουν ακόμα 55,0% των μετοχών.
  • Διαχειριστής Εθνικού Συστήματος Αερίου (ΔΕΣΦΑ) (65,0%): Μέσα στο χρόνο θα ιδιωτικοποιηθεί ακόμα 31,0% των μετοχών.
  • ΤΡΑΙΝΟΣΕ (100%): Το κυβερνητικό σχέδιο προβλέπει την ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης των μεταφορικών υπηρεσιών και του δικτύου, με στόχο την προσέλκυση ιδιώτη επενδυτή στον οποίο θα πωληθεί το 100% των μετοχών.
  • ΛΑΡΚΟ (55,2%): Αναζητείται ενδιαφερόμενος για να αποκτήσει ολόκληρη τη συμμετοχή του δημοσίου.
  • Οργανισμός Διεξαγωγής Ιπποδρομιών Ελλάδος (ΟΔΙΕ) (100%): Ακόμα ένα φιλέτο κερδοφορίας που προορίζεται να πουληθεί στο σύνολό του.
  • Αδειες Κινητής Τηλεφωνίας (100%): Τα δικαιώματα χρήσης των συχνοτήτων των 900 MHz, που έχουν δοθεί στις εταιρείες VODAFONE ΑΕ και WIND ΑΕ λήγουν το Σεπτέμβριο 2012. Η κυβέρνηση προγραμματίζει τη διενέργεια νέου διαγωνισμού για την εκχώρηση νέων δικαιωμάτων χρήσης.
  • Καζίνο Πάρνηθας (49%): Θα πουληθεί και το 49,0% των μετοχών.
  • Ελληνική Βιομηχανία Οχημάτων (ΕΛΒΟ) (72,6%): Η επιχείρηση ανήκε 100% στο δημόσιο, αλλά η κυβέρνηση Σημίτη παρέδωσε το 24% στον όμιλο Μυτιληναίου. Τώρα στοχεύουν στην 100% ιδιωτικοποίηση με την πώλησή της σε στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα αναλάβει και τη διοίκησή της εντός του 2012.
  • Ελληνικό (100%): Γύρω από το πρώην αεροδρόμιο έχουν ειπωθεί πολλά. Με βάση τη συγκεκριμένη περίπτωση η κυβέρνηση σχεδιάζει να ενεργοποιήσει το νόμο για τις επενδύσεις - ταχείας συμφωνίας (fast track), ενώ όπως διαφημίζει υποτίθεται πως έχει επαφές με επενδυτές από το Κατάρ.
Μέσα στο χρόνο αναμένεται ακόμα να πωληθούν:
  • Τέσσερα Αεροσκάφη «Airbus» που ανήκουν 100% στο δημόσιο.
  • Οι συμμετοχές του δημοσίου στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος (1,2% των μετοχών) και την «Αλφα Μπανκ» (0,6%).
  • Το πρώτο πακέτο ακινήτων που ανήκουν στο δημόσιο.
Συνέχεια το 2012
Ακόμα πιο επιθετικά, το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνησή του, αναμένεται να συνεχίσουν την εκποίηση των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου την επόμενη χρονιά. Για το 2012 προβλέπεται:
  • Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών (55%): Αφού εξασφαλίσουν φέτος την επέκταση της σύμβασης και άρα τη σίγουρη εξασφάλιση κερδών για κάθε υποψήφιο επενδυτή, θα πουλήσουν σε ιδιώτες τουλάχιστον το 21% των μετοχών.
  • Ελληνικά Πετρέλαια (ΕΛΠΕ) (35,5%): Θα ολοκληρωθεί η διαδικασία της παράδοσης των διυλιστηρίων στο ιδιωτικό κεφάλαιο με πώληση ολόκληρης της συμμετοχής του δημοσίου.
  • Αγροτική Τράπεζα Ελλάδος (ATE) (77,3%): Σχεδιάζεται να πουληθεί το 26,2% των μετοχών, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη της χρηματοδότησης της μικρομεσαίας αγροτιάς και την τύχη που θα έχουν οι υποθήκες των αγροτών στην Τράπεζα. Επιπλέον, η μεθόδευση της κυβέρνησης εδώ είναι πρωτοφανής. Προκειμένου να κάνει πιο ελκυστική την ΑΤΕ σε επίδοξους μνηστήρες, αποφάσισε να ενισχύσει την κεφαλαιακή επάρκεια της, με αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου κατά 1,26 δισ. ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι πριν πουληθεί (και για όσο πουληθεί) το κομμάτι που σχεδιάζεται να δοθεί στους ιδιώτες, η κυβέρνηση θα βάλει στα ταμεία της τράπεζας περί το 1 δισ. ευρώ!!! Μαζί με το 26,2% των μετοχών που θα δοθούν σε ιδιώτες, η κυβέρνηση «προτίθεται να προχωρήσει στην πώληση των συμμετοχών της ΑΤΕ» και συγκεκριμένα στο σφυρί αναμένεται να βγουν συνεταιριστικές μονάδες και επιχειρήσεις όπως η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΖΑΧΑΡΗΣ, η ΔΟΔΩΝΗ, η ΣΕΚΑΠ, η ΕΛΒΙΖ, αλλά και η τράπεζα FBB, η ATEBANK ROMANIA κλπ. Στην ΑΤΕ ανήκει και το 10% της ΕΥΔΑΠ.
  • Ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) (90%): Σχεδιάζει την παραχώρηση πακέτου μετοχών πάνω από το 40% σε στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος θα αναλάβει και τη διοίκησή της.
  • Εταιρεία Υδρευσης Αποχέτευσης Πρωτευούσας (ΕΥΔΑΠ) (61,3%): Το σχέδιο προβλέπει ότι το δημόσιο θα πουλήσει το 27,3% των μετοχών του το 2012, ενώ το 2013 θα πουλήσει και νέο πακέτο μετοχών, παραδίδοντας παράλληλα την ΕΥΔΑΠ σε στρατηγικό επενδυτή.
  • Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (100%): Αφού αποσπαστεί το εμπορικό τμήμα του Ταμείου, θα πουληθεί κατά 100% σε ιδιώτη.
  • Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού (ΔΕΗ) (51%): Πρώτο βήμα για την παραπέρα ιδιωτικοποίηση θα είναι ο διαχωρισμός του κλάδου παραγωγής από τα δίκτυα μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας. Στη συνέχεια θα πουλήσουν το 17% των μετοχών σε ιδιώτες επενδυτές, ενώ παράλληλα θα προχωρήσουν στη λεηλασία της περιουσίας της επιχείρησης, με την πώληση περιουσιακών της στοιχείων.
  • Ψηφιακό Μέρισμα (100%): Πρώτη φάση πώλησης συχνοτήτων.
  • Μεταλλευτικά Δικαιώματα (100%): Μέσα στη γνωστή λογική του ξεπουλήματος των πάντων, για το 2012 μεθοδεύεται η πώληση μεταλλευτικών δικαιωμάτων για την εξόρυξη χρυσού, αργύρου, χαλκού!
Τα λιμάνια
Η παραχώρηση των λιμανιών σε ιδιώτες είναι μια διαδικασία που ήδη έχει ξεκινήσει με την είσοδο του ΟΛΠ και του ΟΛΘ στο Χρηματιστήριο. Η διαδικασία αναμένεται να συνεχιστεί με την παραχώρηση νέων μετοχών αυτών των λιμανιών σε ιδιώτες μέσα στο 2011, ενώ το 2012 και το 2013 θα ολοκληρωθεί η παράδοση των υπολοίπων.
Το χαρτοφυλάκιο του Δημοσίου περιλαμβάνει 12 λιμάνια και ειδικότερα τα λιμάνια: Πειραιά, Θεσσαλονίκης, Βόλου, Ηγουμενίτσας, Πάτρας, Αλεξανδρούπολης, Ηρακλείου, Ελευσίνας, Ραφήνας, Λαυρίου, Κέρκυρας και Καβάλας, ενώ κατέχει και μια πληθώρα άλλων μικρότερων λιμανιών με διαφορετικές νομικές μορφές.
Μαζί με το στόχο για μεταβίβαση «στρατηγικών μεριδίων» των λιμανιών στον ιδιωτικό τομέα την περίοδο 2011- 2013, στη κυβέρνηση σχεδιάζουν τη δημιουργία ενός εκτεταμένου συστήματος μαρίνων υπό τη μορφή ανωνύμων εταιρειών, που αργότερα θα τις προσφέρουν ως φιλέτο σε επιχειρηματικούς ομίλους.
Τα αεροδρόμια
Λόγος γίνεται για 29 περιφερειακά αεροδρόμια, μεταξύ των οποίων τα αεροδρόμια Θεσσαλονίκης, Ηρακλείου, Ρόδου, Κέρκυρας, Χανίων, Κω, Ζακύνθου, Σαντορίνης, Μυτιλήνης και Χίου. Μέσα στο 2011 η κυβέρνηση προωθεί την επιχειρησιακή ανεξαρτητοποίησή τους από την ΥΠΑ, καθώς και τη μετατροπή τους σε ανώνυμες εταιρείες, που στη συνέχεια θα ιδιωτικοποιηθούν με συμβάσεις παραχώρησης. Το πρόγραμμα θα υλοποιηθεί στα μέσα του 2013
Οι αυτοκινητόδρομοι
Με ειδικό τρόπο αναμένεται να εξελιχθεί το πρόγραμμα παραχώρησης των αυτοκινητοδρόμων σε ιδιωτικές εταιρείες. Σε ό,τι αφορά την Εγνατία Οδό, που ανήκει 100% στο δημόσιο, μέχρι τις αρχές του 2012, θα επιλεγεί ο ιδιώτης που θα αναλάβει τη λειτουργία και συντήρηση. Για τους υπόλοιπους αυτοκινητόδρομους και ανάλογα με την πορεία εκτέλεσης των έργων, θα επιλέγονται σταδιακά, μέχρι και το 2015, οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που θα αναλαμβάνουν τη διαχείρισή τους.
Η ακίνητη περιουσία
Εδώ θα γίνει το ανείπωτο φαγοπότι, αφού χωρίς το παραμικρό πρόσχημα η κυβέρνηση βγάζει στο σφυρί φιλέτα γης που ούτε στα καλύτερα όνειρά τους δε θα μπορούσαν να φανταστούν κάποιοι ότι θα περιέρχονταν στην ιδιοκτησία τους.
Η κυβέρνηση προχωρά στη δημιουργία του λεγόμενου «Ταμείου Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου», που δεν είναι τίποτα άλλο από τον οργανισμό που θα ψάχνει για ενδιαφερόμενους αγοραστές κομματιών δημόσιας γης. Στο Ταμείο αυτό, «θα περιέλθουν μεταξύ άλλων περιουσιακών δικαιωμάτων και όλα τα ιδιωτικά ακίνητα του Δημοσίου που μπορούν να αξιοποιηθούν», δηλαδή να ξεπουληθούν. Ο πλήρης εντοπισμός, η καταχώρηση και ο χαρακτηρισμός των ακινήτων αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του 2012. Ιδιαίτερο ρόλο σ' αυτή τη διαδικασία αναμένεται να παίξουν τράπεζες, χρηματοοικονομικές εταιρίες και άλλες εταιρείες ...συμβούλων, ενώ είναι πολύ πιθανό να συμμετέχουν και εκπρόσωποι της τρόικας των δανειστών.
Οπως σημειώνεται στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο, «έχει ήδη επιλεγεί συγκεκριμένος αριθμός σημαντικού μεγέθους ακινήτων από την περιουσία του Δημοσίου τα οποία αναμένεται να προσελκύσουν σημαντικό επενδυτικό ενδιαφέρον».
Τα ακίνητα αυτά κατηγοριοποιούνται ως ακολούθως:
  • Χώροι γραφείων: Προτείνονται 39 κτήρια, κύρια υπουργείων και Εφοριών, συνολικού εμβαδού 551.700 τετραγωνικών μέτρων
  • Ιδιοκτησίες της Κτηματικής Εταιρείας του Δημοσίου: Στην κατάσταση εμφανίζονται εκτάσεις γης 97,9 χιλιάδων στρεμμάτων, ανάμεσα στις οποίες εκτάσεις στη Ρόδο, στη λίμνη Βεγορίτιδα, στην Κέρκυρα, στα Μέθανα και αλλού, που προσφέρονται είτε για τουριστικές επιχειρήσεις, είτε προς κατασκευαστικές εταιρείες για τη δημιουργία οικισμών.
  • Ιδιοκτησίες της Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα: Εδώ υπάρχουν σειρά από CAMPING, ιαματικές πηγές, ξενοδοχεία «Ξενία», οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις στο Φάληρο και το Μαρκόπουλο, καθώς και 5,5 χιλιάδες στρέμματα στο πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού
  • ΓΑΙΩΣΕ: Στο σφυρί βγαίνουν παλαιοί Σιδηροδρομικοί Σταθμοί, καθώς ακίνητα, γραφεία, οικόπεδα και χωράφια του ΟΣΕ, σε ολόκληρη τη χώρα.
Στόχος των κυβερνώντων είναι να συγκεντρώσουν 50 δισ. ευρώ, που βεβαίως δεν πρόκειται να αξιοποιηθούν ούτε για την ενίσχυση των εργαζομένων ούτε για τη δημιουργία υποδομών για να ικανοποιούν ανάγκες του λαού, ούτε για την προώθηση επενδυτικών σχεδίων για να ενισχυθεί ο κοινωνικός πλούτος, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής του λαού. Οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν ένα ακόμα εργαλείο στα χέρια του αστικού κράτους για τη στήριξη του κεφαλαίου και της κερδοφορίας του. Για να βρίσκουν διέξοδο προσοδοφόρας τοποθέτησης τα συσσωρευμένα και πλεονάζοντα κεφάλαια. Για να βρίσκουν έναν ακόμα τρόπο οι κεφαλαιοκράτες να εντείνουν και να διευρύνουν την εκμετάλλευση σε βάρος των εργαζομένων και ολόκληρου του λαού. Η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων από μόνη της είναι μια πολιτική εγκληματική, που στρέφεται ενάντια στο λαό και τα συμφέροντά του. Στη συγκεκριμένη ειδικά περίπτωση, η πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων σε μια περίοδο κρίσης, που ο πωλητής ζορίζεται να πουλήσει ενώ ο αγοραστής έχει αντοχή να περιμένει, είναι μια πολιτική που ξεφεύγει ακόμα και από τα όρια της πρόκλησης.

Σαρώνουν το λαό για 78,2 δισ. ευρώ

Σήμερα ξεκινάει στην Επιτροπή της Βουλής η συζήτηση του τερατουργήματος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ

Το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο δημοσιονομικής στρατηγικής», αποτελεί ένα μεσοπρόθεσμο πλέγμα αντιλαϊκών μέτρων στα πλαίσια της αντιδραστικής λαίλαπας που έχει εξαπολύσει στη χώρα η κυβέρνηση μαζί με τους εταίρους της σε ΕΕ και ΔΝΤ, το οποίο, σε περίπτωση που αν δεν αλλάξουν αποφασιστικά οι συσχετισμοί, σύντομα θα συμπληρωθεί με ακόμα πιο επαχθείς ρυθμίσεις και μέτρα.
Το Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο, όπως κατατέθηκε στη Βουλή κινείται σε τρία επίπεδα παράλληλων παρεμβάσεων με στόχο να εξασφαλιστούν - αρπαγούν ακόμα 78,2 δισ. ευρώ, για να δοθούν προς τους πιστωτές της κυβέρνησης. Στα «κοράκια» και τους ραντιέρηδες του τραπεζικού και χρηματοοικονομικού κεφαλαίου, που θησαυρίζουν από τη διαχείριση του δημόσιου χρέους. Σύμφωνα με τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς, τα κονδύλια αυτά θα προκύψουν:
  • 14,8 δισ. ευρώ από περικοπές δαπανών
  • 13,4 δισ. ευρώ από την αύξηση των εσόδων
  • 50 δισ. ευρώ από το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων.
Ενα σχόλιο δευτερεύουσας σημασίας: Στο σχετικό πίνακα εμφανίζονται οι ποσοτικοποιημένοι στόχοι του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, όπως αυτό ανακοινώθηκε στα τέλη του Απρίλη και όπως παρουσιάζεται στο κείμενο που κατατέθηκε στη Βουλή. Το οικονομικό επιτελείο, έκανε τους υπολογισμούς του, σαν να είχε απέναντί του πατάτες, ντομάτες και κρεμμύδια και μέσα «βρήκε» ακόμα 9 δισ. ευρώ, που κατά πώς φαίνεται έλλειπαν από τους λογαριασμούς του Απρίλη. Με μια μονοκονδυλιά, αφαίρεσε, δηλαδή, αποφάσισε να βουτήξει 9 δισ. περισσότερα, από τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Είδατε πού είναι οι μεγάλες διαφορές; Στις παραπέρα μειώσεις των φορολογικών απαλλαγών για τα λαϊκά νοικοκυριά, στις μειώσεις των αποδοχών των εργαζομένων στο Δημόσιο, στην παραπέρα μείωση της χρηματοδότησης των Οργανισμών Κοινωνικής Ασφάλισης (ΟΚΑ) και στην αύξηση των φορολογικών εσόδων, που θα προέλθει από την επιβολή έκτασης εισφοράς των εργαζομένων και συνταξιούχων. Με την ευκαιρία, να πούμε ότι αυτό το τελευταίο, ο κεφαλικός φόρος για όλους, ήταν «επίτευγμα» των... αντιδράσεων στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ.
Ο παραπάνω πίνακας απεικονίζει τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για την «εξοικονόμηση πόρων», μέχρι το 2015, είτε μέσα από τη συγκράτηση των δαπανών (κατά κύριο λόγο οι πρώτες 8 και η τελευταία γραμμή), είτε με αύξηση των εσόδων (κατά κύριο λόγο οι γραμμές που αναφέρονται στην ενίσχυση φορολογικής συμμόρφωσης, μείωση φοροαπαλλαγών, αύξηση εσόδων ΟΚΑ-ΟΤΑ κλπ).
Στη δεύτερη στήλη, «Απρίλης 2011», απεικονίζονται τα κονδύλια του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου, όπως είχαν αρχικά, πριν από ενάμιση μήνα, παρουσιαστεί από την κυβέρνηση και προέβλεπαν «οικονομία» 19,16 δισ. ευρώ.
Μετά από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τις συμπληρωματικές συμφωνίες που έκανε η κυβέρνηση με τους πιστωτές της, τα κονδύλια αυτά αυξήθηκαν κατά 9 δισ. ευρώ και στο κείμενο του Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου που κατατέθηκε στη Βουλή, εμφανίζονται όπως είναι στην τρίτη στήλη «Ιούνης 2011».

Μέτρα - κόλαση
Για να συγκεντρωθούν αυτά τα ποσά η κυβέρνηση ανάμεσα στα άλλα αποφάσισε:
Συγκράτηση μισθολογικού κόστους με περιορισμό προσλήψεων, το οποίο σημαίνει:
1) Μείωση των αμοιβών στο Δημόσιο με το νέο μισθολόγιο.
2) Πάγωμα της ανά διετία μισθολογικής εξέλιξης (κλιμάκια) των αποδοχών των εργαζομένων.
3) Αύξηση των ωρών εβδομαδιαίας απασχόλησης από 37,5 σε 40 ώρες.
4) Απολύσεις συμβασιούχων, με στόχο τη μείωση κατά 50% των συμβασιούχων για φέτος και κατά 1% για κάθε επόμενη χρονιά μέχρι το 2015.
5) Εισαγωγή της μερικής απασχόλησης και άρα μερικής αποζημίωσης στο Δημόσιο.
6) Καθιέρωση της μακροχρόνιας άδειας άνευ αποδοχών.
7) Εφαρμογή του κανόνα «1 πρόσληψη για κάθε 10 αποχωρήσεις» από το Δημόσιο για το 2011 και «1 προς 5» μέχρι το 2015.
Γενική αύξηση της φορολογικής επιδρομής σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων:
1) Επιβολή έκτακτης ετήσιας εισφοράς μέχρι το 2015, για όσους έχουν εισοδήματα πάνω από 8.000 ευρώ το χρόνο, δηλαδή, πάνω από 571 ευρώ το μήνα. Οι συντελεστές της εισφοράς δεν έχουν ανακοινωθεί, αλλά αναμένεται να είναι από 1% μέχρι και 4% για τα υψηλότερα εισοδήματα. Ξεπερνώντας ακόμα και τους εαυτούς τους, οι κυβερνώντες ονομάτισαν αυτόν τον επιπλέον φόρο ως... «εισφορά αλληλεγγύης».
2) Καθιέρωση «εισφοράς αλληλεγγύης» στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων με πρόσχημα την καταπολέμηση της ανεργίας. Ανάλογη εισφορά επιβάλλεται και στους ελεύθερους επαγγελματίες.
3) Αύξηση της «εισφοράς αλληλεγγύης» στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα, που σήμερα είναι 3% και επιμερίζεται μεταξύ εργαζομένων - εργοδοτών.
4) Κατάργηση του πετρελαίου θέρμανσης και εξομοίωση της τιμής του με το πετρέλαιο κίνησης. Η εφαρμογή του μέτρου, λέει ο υπουργός Οικονομικών, βρίσκεται ακόμα υπό μελέτη...
5) Μείωση φορολογικών εκπτώσεων που ισχύουν για όλους τους φορολογούμενους και ευνοούν ειδικά τους μισθωτούς και συνταξιούχους. Στα σχέδια της κυβέρνησης είναι να καταργηθεί η αναγνώριση απαλλαγών για ιατρικά έξοδα, για στεγαστικά δάνεια, για δαπάνες φροντιστηρίων κοκ. Οι εκπτώσεις αυτές ενδέχεται να ισχύσουν για ορισμένες κατηγορίες φορολογουμένων, ανάλογα όμως με το εισόδημά τους, αλλά και την περιουσιακή τους κατάσταση.
6) Αύξηση των τεκμηρίων διαβίωσης. Είναι κι αυτό ένα από τα κατορθώματα της εσωτερικής αντιπολίτευσης στο ΠΑΣΟΚ. Ετσι, κάποιος που μπορεί να έχει ένα σπίτι από κληρονομιά κι ένα «σαραβαλάκι» για να πηγαίνει στη δουλειά του, είναι πολύ πιθανόν να καλείται από την επόμενη χρονιά να πληρώνει φόρο όχι με βάση το εισόδημά του, αλλά επειδή έτυχε να έχει αυτά τα... περιουσιακά στοιχεία.
7) Αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση από 13% σε 23%. Το μέτρο θα ισχύσει από την 1η του Σεπτέμβρη κι αναμένεται να κάνει απλησίαστη τη δυνατότητα για μια έξοδο ή για κανένα ταβερνάκι, αφού η αύξηση και μόνο του ΦΠΑ σημαίνει αυτόματη ανατίμηση των λογαριασμών περί το 9%.
8) Επαναφορά, ουσιαστικά, του Τέλους Ακίνητης Περιουσίας (ΤΑΠ), για το οποίο τόσα και τόσα είχε καταμαρτυρήσει το ΠΑΣΟΚ όταν το επέβαλε η ΝΔ. Η κυβέρνηση μειώνει το αφορολόγητο των 400.000 ευρώ που ισχύει σήμερα για το Φόρο Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας και μεθοδεύει να βάλει φόρους σε όσους έχουν ακίνητα αξίας 100.000 ευρώ, κάτι που σημαίνει ότι οι περισσότεροι θα κληθούν να πληρώσουν κι αυτό το φόρο.
9) Μπίζνες ετοιμάζεται να κάνει το υπουργείο Οικονομικών και με τα έσοδα από αυθαίρετα, χωρίς να έχει ανακοινωθεί κάτι μέχρι στιγμής.
10) Αύξηση των τελών κυκλοφορίας.
11) Για... ξεκάρφωμα για όλα τα παραπάνω που πλήττουν μέχρι το μεδούλι τις λαϊκές οικογένειες, προβλέπεται και η έκτακτη εισφορά για όσους έχουν οχήματα μεγάλου κυβισμού, μεγάλης αξίας ακίνητα, σκάφη και πισίνες...
Ψαλίδι στις συντάξεις
Νέα επιδρομή στις συντάξεις:
1) Δραστική μείωση έως και κατάργηση των επικουρικών συντάξεων. Η μείωση θεωρείται βέβαιο ότι θα αφορά όλες τις επικουρικές συντάξεις, ενώ το ποσοστό της μείωσης θα εξαρτηθεί από τα... οικονομικά των Ταμείων που τις χορηγούν και για τα οποία η κυβέρνηση έχει φροντίσει να... υποχρηματοδοτούνται.
2) Επιβολή ειδικής εισφοράς 8% στους συνταξιούχους κάτω των 60 ετών για ποσά άνω των 1.700 ευρώ. Εξαιρούνται όσοι έχουν συνταξιοδοτηθεί αυτοδικαίως (στρατιωτικοί, σώματα ασφαλείας κλπ).
3) Αύξηση της εισφοράς αλληλεγγύης (ΛΑΦΚΑ) για τις τις συντάξεις άνω των 1.700 ευρώ.
4) Μείωση των συντάξεων του ΝΑΤ, αφού αποφασίστηκε μείωση της συνταξιοδοτικής του δαπάνης κατά 6%.
5) Ακόμα μεγαλύτερη αυστηροποίηση των δικαιούχων αναπηρικών συντάξεων, με στόχο τη μείωση του αριθμού των δικαιούχων.
6) Μείωση της δαπάνης για κύριες συντάξεις του ΟΓΑ.
Μαχαίρι στα κοινωνικά επιδόματα:
1) Περικοπή των επιδομάτων και των παροχών σε ΟΑΕΔ, Οργανισμό Εργατικής Εστίας και Κατοικίας, καθώς και στο ΕΚΑΣ και σύνδεσή τους με κριτήρια που να αφορούν την οικονομική και περιουσιακή κατάσταση των δικαιούχων.
2) Περικοπή του εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων, οι οποίοι, έτσι και αλλιώς, το λαμβάνουν με καθυστέρηση σχεδόν τριών ετών και άρα με μειωμένη την αγοραστική του αξία. Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, το σχέδιο προβλέπει άμεση περικοπή 10% όσων εφάπαξ θα εκταμιεύονται από εδώ και πέρα και ακόμα μείωση κατά 10% για το 2012 και 1013.
Παραπέρα εμπορευματοποίηση του συστήματος Υγείας. Η κυβέρνηση περιορίζει ακόμα περισσότερο τη δυνατότητα των ασφαλισμένων να μπορούν να κάνουν χρήση των ενδεδειγμένων φαρμάκων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων υγείας. Παράλληλα, είναι ολοφάνερο ότι επιδιώκεται η διεύρυνση της εμπλοκής των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών στον κλάδο της Υγείας και της νοσοκομειακής περίθαλψης. Το «Πλαίσιο» προβλέπει:
1) Την αύξηση εσόδων νοσοκομείων, που θα προέλθει προφανώς από νέες επιβαρύνσεις των Ασφαλιστικών Ταμείων των εργαζομένων, αλλά και με ειδικές συμφωνίες με ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες.
2) Υποχρεωτική χρέωση αλλοδαπών για προσφερόμενες υπηρεσίες.
3) Ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό ιατρικών υπηρεσιών για ανασφάλιστους.
4) Επέκταση της λίστας φαρμάκων που δεν απαιτούν συνταγογράφηση και άρα δεν καλύπτονται από τα Ταμεία.
* * *
Η επιθετικότητα του κεφαλαίου δεν έχει, από μόνη της, τέλος. Αλλωστε, τίποτα και ποτέ δεν προσφέρθηκε στους εργαζόμενους. Ο,τι είχαν κατακτήσει ως δικαιώματα, εδώ και δεκαετίες, ήταν αποτέλεσμα σκληρής πάλης και αιματοβαμμένων αγώνων. Ηταν αναγκαστικές υποχωρήσεις της άρχουσας τάξης, στο ορμητικό κύμα των ταξικών αγώνων, αλλά και στη σημαντική πίεση που ασκούσε στους κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς ο υπαρκτός σοσιαλισμός και τα επιτεύγματα των λαών στις σοσιαλιστικές χώρες. Τώρα, ειδικά σε μια περίοδο βαθύτατης καπιταλιστικής κρίσης, που οι διάφορες ομάδες της άρχουσας τάξης προσπαθούν να επικρατήσουν η μία της άλλης, είτε στα πλαίσια των ανταγωνισμών στην ΕΕ, είτε μέσα στα πλαίσια της χώρας, η επιθετικότητά τους ενάντια στα λαϊκά στρώματα, δεν μπαίνει σε καλούπια, ούτε έχει όρια. Πολύ περισσότερο που από τώρα γνωρίζουν ότι το ξεπέρασμα της κρίσης θα περάσει μέσα από την ελεγχόμενη χρεοκοπία, την επισημοποίηση της οποίας τρενάρουν όσο μπορούν, αφού μέχρι να ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις, θα εντείνουν την αφαίμαξη του λαού, προκειμένου να πληρώνονται κανονικά οι πιστωτές. Παράλληλα, όσο κρίνουν ότι οι υπάρχοντες συσχετισμοί τούς το επιτρέπουν, θα συνεχίζουν την ανελέητη λεηλασία του κοινωνικού πλούτου και των λαϊκών εισοδημάτων, αφού τελικά το κεφάλαιο, υπάρχει και αντρώνεται, μέσα από την εντεινόμενη εκμετάλλευση των εργαζομένων και των άλλων στρωμάτων που είναι θύματα της φιλομονοπωλιακής πολιτικής. Γι' αυτό αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα ο αγώνας αντίστασης ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα στην κατεύθυνση της ανατροπής των δεδομένων που αναπαράγουν το εκμεταλλευτικό σύστημα και άρα ο μαζικός λαϊκός αγώνας για την ανατροπή του ίδιου του συστήματος.

Αγώνας με σχέδιο και προοπτική για την ανατροπή της βαρβαρότητας

Μήνυμα αγώνα, αντίστασης, ανυπακοής και απειθαρχίας, ενάντια στη βαρβαρότητα που διαρκώς ενισχύεται, ενάντια σε όσους θέλουν να διαλύσουν τη ζωή του λαού, μήνυμα γενικού ξεσηκωμού, που θα σηματοδοτήσει την κλιμάκωση του αγώνα μέχρι την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής. Αυτό το μήνυμα μπορεί και πρέπει να σαλπίσει η απεργία στις 15 Ιούνη. Αυτό το μήνυμα μπορούν και πρέπει να στείλουν οι εργαζόμενοι με τη μαζική συμμετοχή τους στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα, στην Καστοριά 10:30 απέναντι από την πρώην Νομαρχία. 
Εργάτες και εργάτριες, αυτοαπασχολούμενοι και φτωχοί αγρότες, γυναίκες και νεολαία, βρίσκονται μπροστά σε μια κρίσιμη μάχη. Για το λόγο αυτό η ΠΑΣΕΒΕ απευθύνει κάλεσμα σε κάθε αυτοαπασχολούμενο, κάθε μικρό επαγγελματοβιοτέχνη να κλείσει το κατάστημά του, να κατέβει στο δρόμο. Η ΠΑΣΥ απευθύνει μαζικό κάλεσμα στην αγροτιά να δώσει δυναμικό «παρών». Το ΜΑΣ και η ΟΓΕ καλούν νεολαία και γυναίκες να βρεθούν στο ίδιο μετερίζι.
Σήμερα, το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης - τρόικας - πλουτοκρατίας, ετοιμάζεται για μια πρωτόγνωρη έφοδο ενάντια στα δικαιώματα και στην ίδια τη ζωή του λαού. Τα νέα μέτρα δεν είναι ξεκομμένα απ' τα προηγούμενα και ούτε, φυσικά, είναι τα τελευταία. Αποτελούν μέρος μιας ενιαίας, στρατηγικά σχεδιασμένης επίθεσης.
Απέναντι σε αυτήν την επίθεση, απαιτείται οργανωμένος αγώνας με σχέδιο και στόχο που θα υπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα, θα φωτίζει τις δυνατότητες που υπάρχουν σήμερα αυτά να ικανοποιηθούν, με πάλη κόντρα στην πλουτοκρατία. Η απεργία στις 15 του Ιούνη μπορεί να αποτελέσει ένα σημαντικό σταθμό στην κατεύθυνση της οργανωμένης αντίστασης ενάντια στην επίθεση και τη στρατηγική της πλουτοκρατίας. Να οργανώσει την αντίστασή της καταρχήν μέσα στους τόπους δουλειάς. Με συσπείρωση στα ταξικά συνδικάτα και το ΠΑΜΕ, για αλλαγή του συσχετισμού δύναμης, καταδίκη των δυνάμεων του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού, πολύμορφη και πλατιά δράση, η οποία θα «φωτίζει» την αιτία και τη διέξοδο από τα προβλήματα, θα ενισχύει τη δράση και οργάνωση σε ταξική κατεύθυνση. Αυτή πρέπει να είναι η απάντηση της εργατικής τάξης. Αυτή είναι η πάλη που φοβάται η εργοδοσία. Αυτός είναι ο αγώνας που τρέμει η κυβέρνηση. Αυτή είναι η δύναμη που μπορεί να απαντήσει στην τρόικα. Αυτή η οργάνωση, με καθαρό και στέρεο μέτωπο ενάντια στη στρατηγική που υπηρετεί τα μονοπώλια, είναι που πρέπει να στεριώσει σε τόπους δουλειάς και εργατογειτονιές, να «βγει» σε δρόμους και πλατείες.