Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

Η εργατική τάξη δε σκύβει το κεφάλι



 
    Σύντομα θα ανακοινωθεί το πρόγραμμα παραστάσεων της θεατρικής ομάδας του ΠΑΜΕ με το έργο του Μπέρτολ Μπρέχτ «ο κύκλος με την κιμωλία».
    Η ομάδα των 40 και πλέον συναδέλφων ολοκληρώνει με αισιοδοξία την προετοιμασία της παράστασης.
    Καλούμε την εργατική τάξη να αγκαλιάσει και φέτος και να στηρίξει τις προσπάθειες του ΠΑΜΕ για να γίνει ο πολιτισμός που μας ταιριάζει κατάκτηση και δικαίωμα όλων μας.
    Αντιστεκόμαστε στην υποκουλτούρα.
    Δίνουμε τη μάχη και μέσα από πολιτιστικές προτάσεις για τη συθέμελη ανατροπή της πολιτικής που σαρώνει όλα τα δικαιώματά μας.

 
Η Εκτελεστική Γραμματεία

 

Ερώτηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ προς την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων για το κλείσιμο ολοήμερων τμημάτων


 
Σύμφωνα με πρόσφατες αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας κλείνει η συντριπτική πλειοψηφία των ολοήμερων τμημάτων των σχολείων (παλαιού τύπου) που είναι μικρότερα από 6/θέσια καθώς και όλα τα τμήματα που δεν έχουν 15 μαθητές και άνω.
Στα ολοήμερα σχολεία φοιτούσαν πάνω από 140.000 μαθητές, για τη λειτουργία τους δούλευαν περίπου 4.000 δάσκαλοι και 7.000 εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων.
Η απόφαση αυτή συνιστά νέα επίθεση στη ζωή της λαϊκής οικογένειας, ανοίγει το δρόμο στην άμεση περικοπή θέσεων εργασίας, στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών.
Η εξέλιξη αυτή εντάσσεται στην πολιτική αυτονομίας της «σχολικής μονάδας» και των γενικότερων αναδιαρθρώσεων στο εκπαιδευτικό σύστημα: Κενά και τοποθετήσεις ανά συγκεκριμένο σχολείο. Σχολεία αποκεντρωμένα με διαφορετικό αναλυτικό πρόγραμμα και διαφορετικό προσωπικό που θα το υλοποιεί κάθε χρονιά. Περιορισμός των προσλήψεων, αύξηση του ωραρίου εργασίας, περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων είναι κομμάτια του ίδιου «παζλ».

 
ΕΡΩΤΑΤΑΙ η κ. Υπουργός:
  • Αν προτίθεται να ανακαλέσει άμεσα τις αποφάσεις αυτές και παράλληλα στα ολοήμερα τμήματα να εξασφαλιστούν: 1) Πλήρης σίτιση όλων των μαθητών στο σχολείο, με μαγειρεία και τραπεζαρία, 2)Χώροι κατάλληλοι για την ξεκούραση και το παιχνίδι των μαθητών, 3)15 μαθητές/τμήμα κι ένας δάσκαλος να τα βοηθά στην προετοιμασία της μελέτης για την επόμενη μέρα.
  • Αν προτίθεται να πάρει άμεσα μέτρα προκειμένου να διασφαλιστούν τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών που εργάζονται σε αυτά τα σχολεία, να εξασφαλιστεί ότι κάθε εκπαιδευτικός θα έχει οργανική θέση και μόνιμη σταθερή εργασία.

 

Οι βουλευτές
Θανάσης Παφίλης
Γιάννης Γκιόκας
Γιώργος Ζιώγας
Νίκος Καραθανασόπουλος
Νίκος Μωραΐτης
Αποστόλης Νάνος
Μπάμπης Χαραλάμπους

Ο πραγματικός αντίπαλος


Η επιμονή των ΜΜΕ και των διοργανωτών του «κινήματος της πλατείας» να προβάλλονται ως ακηδεμόνευτοι από κόμματα και συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν είναι τυχαία.
Συγκαλύπτει τον πραγματικό αντίπαλο του λαού, τμήματα του οποίου, έστω και μ' αυτή τη μορφή, εκφράζουν δυσαρέσκεια στην αντιλαϊκή πολιτική, αναζητώντας διέξοδο.
Ενώ οι διοργανωτές θέτουν ζήτημα εναντίωσης στο μνημόνιο, μιλούν γενικά για πολιτικούς που το εφαρμόζουν, ενάντια στους οποίους γίνεται η κινητοποίηση, και που πρέπει να φύγουν. Έτσι θολά...
Δε λένε ποια διέξοδο προτείνουν. Δε μιλούν επίσης για μεγαλοεπιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη, το λαό. Δε μιλούν για μονοπώλια. Επομένως δεν εναντιώνονται στους κεφαλαιοκράτες. Την ίδια ώρα, ενώ κόπτονται ότι αναπτύσσεται ένα κίνημα όπου συναντιούνται και συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές απόψεις, λένε έξω τα κόμματα - έξω τα συνδικάτα.
Παρεμποδίζουν έτσι την πολιτική και ιδεολογική έκφραση των ανθρώπων του μόχθου, που είναι οργανωμένοι, αποκαλύπτοντας πως οι ανώνυμοι διοργανωτές της πλατείας έχουν την άποψη: `Η έρχεστε με τις δικές μας ιδεολογικοπολιτικές θέσεις αφήνοντας τις δικές σας έξω από το κίνημα ή μακριά από τις πλατείες.
Πού θέλουν λοιπόν να ενώσουν το λαό και μάλιστα για λύση σε όφελός του; Σε μια πραγματικότητα όπου θα συνεχίσουν να υπάρχουν κεφαλαιοκράτες. Και που με την πίεση τάχα ενός τέτοιου κινήματος θα αποσπούν φιλολαϊκές λύσεις. Ουτοπία!
Ο πραγματικός αντίπαλος των εργαζομένων είναι οι κεφαλαιοκράτες και η εξουσία τους. Αυτήν πρέπει να ανατρέψουν. Σ' αυτό το στόχο χρειάζεται ενιαία συνειδητή ταξική πάλη, λαϊκή συμμαχία.

Δύο Ελλάδες, δύο τάξεις, μία λύση


«Πρώτοι οι Ελληνες εφοπλιστές -Διατηρούν τα σκήπτρα στην παγκόσμια ναυτιλία αλλά και στις παραγγελίες νέων πλοίων», πανηγύριζε η εφημερίδα «Τα Νέα» την περασμένη βδομάδα.
Η εφημερίδα προσθέτει μάλιστα ότι «ιδιαίτερη αίσθηση στην παγκόσμια εφοπλιστική κοινότητα έχει κάνει το γεγονός ότι παρά τη διεθνή κρίση, οι Ελληνες πλοιοκτήτες προχώρησαν σε παραγγελίες - μαμούθ νεότευκτων πλοίων, αποσπώντας και στο "κομμάτι" αυτό την πρώτη θέση στην παγκόσμια αγορά».
Και τώρα η «απορία»:
Πώς γίνεται μια χώρα με τόσο σπουδαίους «καραβοκύρηδες» να βρίσκεται σε τέτοια «χάλια» - κατά την πεπατημένη ορολογία των κυβερνώντων;
Πώς γίνεται ο λαός της χώρας να υφίσταται τέτοια δεινά και την ίδια ώρα οι εφοπλιστές της να ελέγχουν όλα τα περάσματα της παγκόσμιας ναυτιλίας;
Πώς γίνεται οι εφοπλιστές να πλουτίζουν, να έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ διεθνούς κερδοφορίας, να αποσπούν τη μια «πρωτιά» μετά την άλλη και την ίδια ώρα οι Ελληνες ναυτεργάτες να φυτοζωούν;
Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τα λαϊκά εισοδήματα στα Τάρταρα, αλλά την ίδια ώρα τις καταθέσεις των «εχόντων» στην Ελβετία στα ουράνια.
Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τους εργαζόμενους στην ανεργία και τα μικρομάγαζα στα λουκέτα, αλλά την ίδια ώρα τα μονοπώλια να αυξάνουν τα κέρδη τους στο α' τρίμηνο του 2011 έναντι του αντίστοιχου περσινού κατά 500% (π.χ. «Μότορ Οϊλ»).
Ο λόγος τελικά είναι ένας: Δεν έχουμε να κάνουμε με μία Ελλάδα, αλλά με δύο Ελλάδες.
Η μία είναι η Ελλάδα των λίγων, η άλλη είναι η Ελλάδα των πολλών.
Η μία είναι η Ελλάδα των εκμεταλλευτών και η άλλη είναι η Ελλάδα των καταπιεζόμενων.
Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προϋποθέτει τις στερήσεις της Ελλάδας των πολλών. Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προέρχεται από την καταδυνάστευση της Ελλάδας των πολλών.
Η φτώχεια των πολλών αποτελεί το λίπασμα για τον πλούτο των λίγων.
Ο πλούτος της ολιγάριθμης τάξης της Ελλάδας των λίγων είναι ακριβώς εκείνος ο πλούτος που έχει κλαπεί από την πολυάριθμη τάξη της Ελλάδας των πολλών.
Οι πολλοί είναι αυτοί που δουλεύουν, που παράγουν, που δημιουργούν, που το δικαίωμά τους για δουλειά γίνεται εμπόρευμα και που η αποστέρηση του δικαιώματός τους για δουλειά γίνεται κέρδος. Για τους λίγους.
Οι λίγοι είναι αυτοί που σφετερίζονται, που ιδιοποιούνται, που εισπράττουν το αποτέλεσμα της δουλειάς των άλλων, που εκμεταλλεύονται το δικαίωμα για δουλειά των άλλων. Των πολλών.
Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση είναι που καθιστά τους Ελληνες εφοπλιστές πάμπλουτους παγκοσμίως, αλλά τους Ελληνες ναυτεργάτες πάμφτωχους παγκοσμίως.
Τους Ελληνες βιομήχανους να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων «Κροίσων», αλλά τους Ελληνες μισθωτούς να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων πειραματόζωων των μνημονίων.
Τους Ελληνες τραπεζίτες να αναρριχώνται στους πλέον επιχορηγούμενους παγκοσμίως, αλλά τον ελληνικό λαό εκ των πλέον γδαρμένων από τους τοκογλύφους παγκοσμίως.
Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση δεν πρόκειται να «βελτιωθεί» αν στη θέση του ΠΑΣΟΚ έρθει η ΝΔ, όπως δε «βελτιώθηκε» ποτέ όποτε στη θέση του ενός ήρθε ο άλλος.
(Παρεμπιπτόντως: Όσοι μιλούν και τάζουν «βελτίωση» της θέσης των κολασμένων εννοούν την παραμονή των κολασμένων στην Κόλαση για μια ζωή. Αλλά το θέμα δεν είναι μια «βελτιωμένη» θέση στην Κόλαση. Το θέμα είναι η έξοδος από την Κόλαση).
Δεν πρόκειται να αλλάξει αν το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στη θέση του με τους φίλους του, ή αν έρθει η ΝΔ στη θέση του ΠΑΣΟΚ με τους δικούς της φίλους, ή αν όλοι μαζί «ομόψυχα» και «συναινετικά» μοιράσουν από κοινού τις καρέκλες με τους φίλους τους.
Αυτή η σχέση μεταξύ πλούτου - φτώχειας δεν είναι προϊόν της θέσης που καταλαμβάνει το κάθε κόμμα γύρω από το τραπέζι της εξουσίας. Είναι προϊόν της εξουσίας και του χαρακτήρα της εξουσίας που υπηρετεί το κάθε κόμμα ή πολλά κόμματα μαζί.
Η σχέση αυτή, που φέρνει στο κεφάλαιο πλούτο και στην εργασία φτώχεια, είναι προϊόν της ανειρήνευτης, της αγεφύρωτης αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά, και την εργασία, από την άλλη.
Αν αυτή η αντίθεση δεν επιλυθεί προς όφελος της εργασίας και εις βάρος του κεφαλαίου, τότε ο πλούτος των λίγων θα συνεχίσει να αυξάνεται ευθέως αναλόγως της δυστυχίας των πολλών.
Για να αλλάξει και να ανατραπεί εκ βάθρων αυτή η σχέση, την πολιτική εξουσία που σήμερα κατέχει το κεφάλαιο και την διαχειρίζεται μέσω των κομμάτων του, πρέπει να την πάρουν οι εργάτες και όλα τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας. Και να την διαχειριστούν προς όφελός τους μέσω του δικού τους Κόμματος.
Άλλη λύση δεν υπάρχει.