- «Να βάλει και πάλι μπροστά τα έργα των συμβάσεων παραχώρησης - ανάμεσα στα οποία και οι 5 μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι - τα οποία έχουν ουσιαστικά σταματήσει» (σ.σ. κάτι που ήδη η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει και για το οποίο βρίσκεται σε ανοιχτή γραμμή με τράπεζες και κατασκευαστές παρέχοντας πρόσθετες εγγυήσεις και εξασφαλίσεις).
- «Να επισπεύσει την απορρόφηση των πόρων του ΕΣΠΑ».
- «Να προχωρήσει στον απαραίτητο συμψηφισμό οφειλών (σ.σ. επιχειρήσεων) από και προς το Δημόσιο».
- «Να προνοήσει για τη συνέχιση της παροχής εγγυήσεων προς το ελληνικό τραπεζικό σύστημα από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για τουλάχιστον έναν ακόμη χρόνο, έτσι ώστε οι πιστώσεις αυτές να φθάσουν στην πραγματική οικονομία».
- «Να αναλάβει πρωτοβουλία αξιοποίησης των δυνατοτήτων που παρέχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ή η Παγκόσμια Τράπεζα».
Σάββατο 18 Ιουνίου 2011
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Βάζει πλάτη στην υλοποίηση της αντιλαϊκής πολιτικής
ΝΕΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Θα συνεχίσει την επίθεση σε βάρος της λαϊκής οικογένειας
Σε εμάς χρωστάνε!
Πρόταση του ΠΑΜΕ στη συνεδρίαση της ΓΣΕΕ
Στη συνεδρίαση της Ολομέλειας του Διοικητικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ, στις 17/6/2011, ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός με ηγέτιδα δύναμη την ΠΑΣΚΕ, προσέφερε για άλλη μια φορά χέρι βοηθείας στην αντεργατική – αντιλαϊκή, πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΔΝΤ, ΕΕ. Παρά τους όποιους αντιμνημονιακούς και αντινεοφιλελεύθερους βερμπαλισμούς αναμάσησαν τα τρομοκρατικά και εκβιαστικά διλλήματα της κυβέρνησης της Τρόικας και των κεφαλαιοκρατών.
Στόχος τους η αποδοχή από την πλευρά των εργαζομένων στη λογική της συνεννόησης και της συμμετοχής στα βάρβαρα μέτρα που λεηλατούν τη ζωή τους. Πιο συγκεκριμένα :
Δια στόματος Γ. Παναγόπουλου η ΠΑΣΚΕ συμπαρατασσόμενη με την λογική της «συνευθύνης» για την αντιμετώπιση του «εξωτερικού χρέους» κάλεσε το λαό να αναλάβει το βάρος που του αναλογεί με την χαρακτηριστική φράση «ότι κανείς δεν δικαιούται να μένει απαθής στην τραγική δημοσιονομική κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα». Επιχείρησε να αποκρύψει τους πραγματικούς υπεύθυνους για τα δεινά που υφίσταται η εργατική, λαϊκή οικογένεια, που είναι η πολιτικό- οικονομική εξουσία των μονοπωλίων, επιρρίπτοντας ευθύνες και στο ταξικό εργατικό κίνημα.
Η ΠΑΣΚΕ με το σύνθημα «αυτό που χρειάζεται η χώρα αυτήν την στιγμή είναι η αλλαγή πολιτικής και όχι εκλογές» επιδιώκει να πείσει τους εργαζόμενους ότι με ένα άλλο διαχειριστικό μείγμα από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, οι εργαζόμενοι μπορούν να ωφεληθούν και να ευημερήσουν, συνεχίζοντας έτσι συνειδητά να καλλιεργεί επικίνδυνες αυταπάτες.
Η ΔΑΚΕ στην ίδια γραμμή πλεύσης διατύπωσε την αντίθεση της στις ιδιωτικοποιήσεις με κριτήριο όμως τη κερδοφορία των πρώην ΔΕΚΟ και την ούτως η άλλως λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Κουβέντα δεν είπαν για την διαχρονική τους συμφωνία με τις αποκρατικοποιήσεις. Παράλληλα υμνολογώντας το «κίνημα της πλατείας» προέτρεψε ουσιαστικά τους ανθρώπους του μόχθου να εκφράσουν τη αντίθεσή του στην εφαρμοζόμενη πολιτική με τη συμμετοχή τους σ'αυτό. Επομένως σε ανώδυνη κατεύθυνση για το σύστημα που αναπαράγει την φτώχεια, την ανεργία, κλπ μακριά από το οργανωμένο ταξικό κίνημα.
Η ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ επαναδιατύπωσε τη θέση της περί αποτυχημένου μνημονίου συγκαλύπτοντας ότι ως στρατηγικό εργαλείο της άρχουσας τάξης πέτυχε τους στόχους του που είναι η λεηλασία των μισθών, των συντάξεων, των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Εξυμνώντας το κίνημα των λεγόμενων αγανακτισμένων με τη φράση « το κίνημα της πλατείας νίκησε τα συνδικάτα», εξέφρασε την απέχθεια της στην οργανωμένη ταξική πάλη και προσπάθησε να διαγράψει από την λαϊκή πείρα την τεράστια συνεισφορά του ΠΑΜΕ στους αγώνες τις κατακτήσεις των εργαζομένων την σημερινή συνειδητή αλλα και αυθόρμητη δράση των εργαζομένων.
Το ΠΑΜΕ επανάφερε με αποφασιστικότητα την πρόταση του για προκήρυξη 48ωρης Πανεργατικής Απεργίας με την κατάθεση του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος» για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής. Η ΠΑΣΚΕ η ΔΑΚΕ ΚΑΙ Η ΑΠ αναγκάστηκαν κάτω από το γενικότερο κλίμα και την αποφασιστική στάση των ταξικών δυνάμεων να συμφωνήσουν.
Ούτε λεπτό χαμένο, τα Σωματεία, οι Επιτροπές Αγώνα, όλες οι οργανώσεις της εργατικής τάξης να παλέψουν σθεναρά στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές συνοικίες, για την επιτυχία της 48ωρης απεργίας και την αποτροπή ψήφισης του αντιλαϊκού εκτρώματος, την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με στόχο την αλλαγή των συσχετισμών σε συνδικαλιστικό επίπεδο και την αποτροπή αυτής της πολιτικής και των φορέων της.
Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011
Διαβάστε το «μεσοπρόθεσμο»!
Χαράτσι μέχρι και 15.000 ευρώ στα εφάπαξ
«Κιμπαριλίκια» στους τραπεζίτες
Είναι ώρα του λαού
Συναγερμός!
Στις σελίδες 69-72 του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2011 καταγράφονται τα εξής στοιχεία:
α) Το ποσό που πηγαίνει σε μισθούς και συντάξεις δεν ξεπερνά τα 19,8 δισ. ευρώ.
β) Τα τακτικά έσοδα του κράτους υπολογίζονται στα 56 δισ. ευρώ.
γ) Τα χρεολύσια που επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό ανέρχονται στα 62 δισ. ευρώ.
Τι σημαίνουν τα προηγούμενα:
Πρώτον: Η ληστεία που υφίσταται ο ελληνικός λαός, από τη φορολεηλασία του οποίου «μαζεύονται» αυτά τα 56 δισ. ευρώ των εσόδων, πηγαίνει - όλη - για να πληρώνονται εγχώριοι και ξένοι δανειστές και κερδοσκόποι. Και επειδή η απληστία του κεφαλαίου είναι τέτοια που δεν μπορεί να κορεστεί από τη μέχρι τώρα φορολεηλασία, γι' αυτό αυξάνουν τη φορολεηλασία για να ικανοποιούν την όλο και μεγαλύτερη απληστία!
Αυτή είναι η «προτεραιότητα» των κυβερνώντων από συστάσεως του ελληνικού κράτους της πλουτοκρατίας: Να πίνει το αίμα του λαού για να πληρώνει τους τοκογλύφους για τα δάνεια που συνάπτει και «τρώει» η τάξη των κεφαλαιοκρατών.
Από τα δάνεια αυτά ούτε «πεντάρα» δεν πηγαίνει για να πληρωθούν - δήθεν - οι μισθοί και οι συντάξεις. Στο λαό το μόνο που απομένει από τα δάνεια είναι οι τόκοι. Τόκοι που πληρώνονται με το κομμάτιασμα των μισθών και των συντάξεων, με επιβολή κεφαλικών φόρων και μέτρα αφανισμού των λαϊκών στρωμάτων.
Δεύτερον: Αν ο ελληνικός λαός δεν είχε φορτωθεί να ξεπληρώνει και να ξαναπληρώνει τα δάνεια, τους τόκους και τα χρεολύσια των δανείων της πλουτοκρατίας, τότε - θεωρητικά - με τον πλούτο που παράγεται από τον ιδρώτα του
και αυξήσεις μισθών θα μπορούσαν να υπάρχουν και αυξήσεις συντάξεων θα μπορούσαν να γίνουν και το κράτος θα μπορούσε να λειτουργεί με τρόπο ώστε να καλύπτονται στοιχειωδώς κοινωνικές ανάγκες.
Αυτή η δυνατότητα, όμως, θα παραμείνει στη σφαίρα της «θεωρίας», όσο το κράτος θα είναι κράτος των μονοπωλίων. Οσο δηλαδή το κράτος και οι κυβερνήσεις της άρχουσας τάξης θα συνάπτουν δάνεια και θα δημιουργούν ελλείμματα, που
από τη μια μεριά θα μεταφράζονται σε επιχορηγήσεις, σε «πακέτα», σε ενισχύσεις, σε φοροαπαλλαγές και σε «κίνητρα» για βιομήχανους, τραπεζίτες, εφοπλιστές και εργολάβους,
και από την άλλη μεριά σε χρέη για το λαό.
Τρίτον, η ικανοποίηση των αναγκών της ζωής του λαού, που οι αριθμοί των ίδιων των κυβερνώντων αποδεικνύουν ότι είναι μια απολύτως ρεαλιστική προοπτική,
δεν είναι ζήτημα που περνάει μέσα από μια «καλύτερη αναδιανομή» του κλεμμένου ιδρώτα του. Δεν είναι μια εξίσωση που λύνεται μέσα από μια «καλύτερη διαχείριση» της λαϊκής αγανάκτησης.
Κανένας «διαχειριστής» του κατεστημένου, είτε μονοκομματικά, είτε πολυκομματικά, είτε «οικουμενικά», είτε με ανασχηματισμούς, ό,τι λεοντή κι αν φορέσει, σε ό,τι λυκοσυμμαχία κι αν συμμετάσχει, ό,τι τερτίπια κι αν μετέλθει, δεν πρόκειται να απαλλαγεί από την ταξική του πυξίδα.
Την πυξίδα που στην αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και στην εργασία έχει επιλέξει να δείχνει πάντα τα συμφέροντα του κεφαλαίου επισωρεύοντας δεινά στο λαό.
Μέχρι τώρα τα παιχνίδια που παίζονταν, άλλοτε στο όνομα των «καλύτερων ημερών», άλλοτε στο όνομα της «αλλαγής», άλλοτε στο όνομα της «επανίδρυσης», έφερναν πάντοτε τα χειρότερα.
Αλλά πια ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Γιατί το παιχνίδι που παίζεται τώρα δεν έχει αναστροφή:
Η επιχειρούμενη μεταμφίεση του δικομματισμού και των δεκανικιών του σε «οικουμενικό σωτήρα», παρότι μετετράπη σε ένα πρωτοφανές καραγκιοζιλίκι με το διάγγελμα του πρωθυπουργού περί ...ανασχηματισμού,
δεν θα σταματήσει εδώ και αν, τελικά, περάσει, δεν θα φέρει τίποτα λιγότερο από την πλήρη λαϊκή χρεοκοπία και τον εξανδραποδισμό.
Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, αν μέχρι τώρα αποδείχτηκαν ο καθένας μόνος του σε «τυράννους» μια φορά,
εφόσον ο λαός επιτρέψει να ευοδωθούν τα συναινετικά κόλπα τους, τότε θα έχει να αντιμετωπίσει την «τυραννία» τους επί εκατό φορές!
Για το λαό, το πλέον ώριμο και το πλέον αναγκαίο, δεν είναι αυτοί που τον κατέστρεψαν εναλλάξ αν τώρα θα τον καταστρέψουν από κοινού.
Είναι η οριστική ακύρωση των σχεδιασμών τους.
Είναι η ανατροπή τους.
Είναι ο ίδιος ο λαός να πάρει την υπόθεση στα χέρια του.
Να αρνηθεί τα χρέη της πλουτοκρατίας.
Να μην επιτρέψει τον περαιτέρω σφετερισμό του πλούτου που παράγει και τον καπηλεύονται οι δυνάστες του.
Να μην ενδώσει στους εκβιασμούς.
Να μην εγκλωβιστεί στα κομπρεμί της πολιτικής απάτης.
Να το δηλώνει κάνοντας μαζική επίδειξη της αστείρευτης δύναμής του, στους τόπους δουλειάς, στους δρόμους, στην κάλπη, μετατρέποντας με την ψήφο του τις εκλογές σε θετικό βήμα απαλλαγής από τους δυνάστες του.
Να το βροντοφωνάξει δίνοντας με όλους τους τρόπους το «παρών» στο συναγερμό των αγώνων για την ανάδειξη της δικής του λαϊκής εξουσίας και την οικοδόμηση της δικής του λαϊκής οικονομίας.