Δευτέρα 20 Ιουνίου 2011

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Συνυπεύθυνη για την εγκληματική πολιτική

«Το είδα ως ιστορική ευκαιρία. Και πρότεινα στον κ. Παπανδρέου να πάμε για επαναδιαπραγμάτευση των όρων του Μνημονίου και του Μεσοπρόθεσμου. Οχι για να χαλαρώσουμε την προσπάθεια που κάνει η χώρα. Αλλά για να γίνει πιο αποτελεσματική η προσπάθεια που κάνει η χώρα. Ο κ. Παπανδρέου δεν αρνήθηκε την πρόταση για επαναδιαπραγμάτευση. Κάθε άλλο...» (Αντ. Σαμαράς στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ).
Καμία έκπληξη δεν προκάλεσε το γεγονός ότι ο πρόεδρος της ΝΔ αντιμετώπισε ως ιστορική ευκαιρία τη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ προκειμένου από κοινού να περάσουν νέα, ασύλληπτης βαρβαρότητας, αντιλαϊκά μέτρα. Η κυβερνητική συνεργασία ΝΔ - ΠΑΣΟΚ είναι μια προδιαγεγραμμένη εξέλιξη, που μπορεί προσωρινά να πήρε αναβολή, αλλά αναμένεται να πάρει σάρκα και οστά μετά τις αναπόφευκτες εκλογές.
Σε κάθε περίπτωση η πραγματικότητα είναι ότι ο Αντ. Σαμαράς ήταν «σαν έτοιμος από καιρό» για μια κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», με τη σύμπραξη ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, όσο και αν την ίδια στιγμή υποκριτικά διερρήγνυε τα ιμάτιά του διαβεβαιώνοντας ότι «δεν θα προσφέρει συναίνεση στο λάθος». Εδώ και ενάμιση χρόνο λειτουργεί ουσιαστικά ως άτυπος κυβερνητικός συνεταίρος, προσφέροντας από τη θέση της «αντιπολίτευσης» απλόχερη και ολόπλευρη στήριξη και συναίνεση στα μέτρα που σαρώνουν τα εργασιακά, ασφαλιστικά και λαϊκά δικαιώματα, ενώ ταυτόχρονα μάχεται υπέρ της «απενοχοποίησης» των επιχειρηματικών κερδών.
Το πλέον προκλητικό, όμως, είναι ότι τώρα επιχειρεί να «πουλήσει» αυτή την αντιλαϊκή συναίνεση που προσφέρει στην εφαρμοζόμενη πολιτική ως τη μεγάλη διαφορά της ΝΔ σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ και στη βάση αυτή να πείσει ότι «δεν είμαστε όλοι ίδιοι». Αυτός μπορεί να είναι ένας καλός λόγος για να κερδίσει ακόμη περισσότερο την εύνοια της πλουτοκρατίας, αλλά ταυτόχρονα αρκεί για να καταδικαστεί και μαυριστεί από τα λαϊκά στρώματα η ΝΔ, όπως και το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου.
Ειδικά η ΝΔ δεν μπορεί από τη μια να καυχιέται ότι έχει βάλει γερές πλάτες για να υλοποιηθούν οι αντιλαϊκές ανατροπές και οι αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις εντός και εκτός μνημονίου και την ίδια στιγμή να ζητά επιβράβευση από το λαό. Δεν μπορεί, δηλαδή, να ζητά την ψήφο των λαϊκών στρωμάτων επειδή, όπως καυχήθηκε την Πέμπτη στην ΚΟ της ΝΔ ο Αντ. Σαμαράς, «δεν διστάσαμε να προσφέρουμε συναίνεση στο ΠΑΣΟΚ, ακόμα και χωρίς να μας το ζητήσει (...), δεν διστάσαμε να ψηφίσουμε πολλά νομοσχέδια που έφερε προς ψήφιση (...), δεν κατεβάσαμε τον κόσμο στους δρόμους».
Το ίδιο επιζήμια και επικίνδυνη για τα λαϊκά συμφέροντα είναι η «εναλλακτική πρόταση» που επιχειρεί να λανσάρει στο όνομα της εξόδου «από τα αδιέξοδα του μνημονίου» και της αντιμετώπισης της ύφεσης. Ο πραγματικός στόχος είναι να υπηρετήσει με πιο αποτελεσματικό τρόπο τη στρατηγική της πλουτοκρατίας. Το ομολογεί ευθέως ο Αντ. Σαμαράς: «Θέλουμε την αλλαγή των όρων του μνημονίου, θέλουμε την αλλαγή της πολιτικής αυτής, για να μπορέσουμε να επιτύχουμε το ταχύτερο τη δημοσιονομική εξυγίανση. Για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε το ταχύτερο στην αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας και τις αποκρατικοποιήσεις. Για να μπορέσουμε να ολοκληρώσουμε το ταχύτερο τις διαρθρωτικές αλλαγές».
Η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου δεν πρόκειται να «χαλαρώσει» στο ελάχιστο την αντιλαϊκή επιδρομή ούτε βέβαια θα «ανακουφίσει» τα οικονομικά ασθενέστερα στρώματα, όπως διακηρύσσει ο πρόεδρος της ΝΔ, μοιράζοντας ψεύτικες υποσχέσεις και καλλιεργώντας φρούδες προσδοκίες με τη - μοναδική - «φιλολαϊκή» πρόταση για αποκατάσταση των συντάξεων κάτω από τα 700 ευρώ!
Τα πάντα για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας
Το ακριβώς αντίθετο θα συμβεί, γιατί η επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου περιλαμβάνει το σύνολο των αντιλαϊκών μέτρων του «Μεσοπρόθεσμου» συν νέα τολμηρά μέτρα, που θα στηρίζουν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των μονοπωλίων. Τέτοια είναι τα μέτρα του «Ζαππείου 2» για την «επανεκκίνηση» της οικονομίας: Μείωση των φορολογικών συντελεστών για τα επιχειρηματικά κέρδη και τα μερίσματα των καπιταλιστών, απαλλαγή των εργοδοτών από τις ασφαλιστικές εισφορές, γενναίες κρατικές επιχορηγήσεις με ζεστό χρήμα, ενώ δεδομένη και αυτονόητη θεωρείται ταυτόχρονα η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων.
«Αποδείξαμε ότι, όταν λέμε "επανεκκίνηση" της οικονομίας, ξέρουμε τι λέμε κι εννοούμε αυτά που λέμε: Μιλήσαμε για δημιουργικό σοκ που μπορεί να προκαλέσει ανάκαμψη, με μέτρα που ενισχύουν την προσφορά και την επιχειρηματικότητα, μέτρα που ενισχύουν τη ζήτηση, μέτρα που ενισχύουν τη ρευστότητα», υπογράμμισε με νόημα στη συνεδρίαση της ΚΟ ο Αντ. Σαμαράς.
Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο ότι αυτή την επαναδιαπραγμάτευση πρώτοι απ' όλους έσπευσαν να χειροκροτήσουν οι εκπρόσωποι του μεγάλου κεφαλαίου (ΣΕΒ, ΕΒΕΑ, ΣΕΛΠΕ), ενώ καθόλου δε διαφωνεί επί της ουσίας ούτε η κυβέρνηση ούτε η τρόικα. Απλά αναζητούν «ισοδύναμα μέτρα» για τη μείωση του ελλείμματος στη θέση των γενναίων φοροαπαλλαγών των μεγάλων επιχειρήσεων.
Την ίδια στιγμή η ηγεσία της ΝΔ στηρίζει και πλειοδοτεί υπέρ των μέτρων του «Μεσοπρόθεσμου», έστω και αν για λόγους κυρίως ψηφοθηρικούς το καταψήφισε επί της αρχής.
«Δεν είμαστε αντίθετοι στους στόχους της δημοσιονομικής προσαρμογής. Τους υιοθετούμε ακόμα πιο αποφασιστικά», διακήρυξε ο πρόεδρος της ΝΔ και προς επίρρωση επικαλείται ότι στο «Ζάππειο 2» «προτείνουμε περικοπές σπατάλης του Δημοσίου ύψους 18,4 δισ. ευρώ για τα επόμενα τέσσερα χρόνια». Είναι ευνόητο ότι όταν λένε «περικοπή σπατάλης στο Δημόσιο» εννοούν τη δραστική μείωση των μισθών και των συντάξεων, τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, τη συγχώνευση και κατάργηση δημόσιων οργανισμών και τις μαζικές απολύσεις εργαζομένων σε αυτές. Πρώτη η ΝΔ έβαλε στο τραπέζι το θεσμό της εργασιακής εφεδρείας, δηλαδή των συγκαλυμμένων απολύσεων.
Το συμπέρασμα είναι ολοφάνερο: Η ηγεσία της ΝΔ είναι συνυπεύθυνη και συνένοχη για την εφαρμοζόμενη αντιλαϊκή πολιτική, για το τσάκισμα των εργασιακών και λαϊκών δικαιωμάτων, για τα μέτρα που κάνουν κόλαση τη ζωή του λαού. Δεν μπορεί, λοιπόν, να εμφανίζεται ως εναλλακτική λύση. Επιπλέον, η στάση της αποδεικνύει περίτρανα ότι τα κόμματα του κεφαλαίου δεν αλλάζουν. Αντίθετα, γίνονται πιο επικίνδυνα για το λαό. Ο λαός πρέπει να τα καταδικάσει, να χειραφετηθεί από την πολιτική τους και την εξουσία των μονοπωλίων και να βάλει πλώρη για τη δική του εξουσία συμπλέοντας με το ΚΚΕ.

Ολοι στη μάχη για την επιτυχία της 48ωρης απεργίας

«Ούτε λεπτό χαμένο, τα Σωματεία, οι Επιτροπές Αγώνα, όλες οι οργανώσεις της εργατικής τάξης να παλέψουν σθεναρά στους χώρους δουλειάς, στις λαϊκές συνοικίες, για την επιτυχία της 48ωρης απεργίας και την αποτροπή ψήφισης του αντιλαϊκού εκτρώματος, την κλιμάκωση των κινητοποιήσεων με στόχο την αλλαγή των συσχετισμών σε συνδικαλιστικό επίπεδο και την αποτροπή αυτής της πολιτικής και των φορέων της»!
Αυτά σημείωνε μεταξύ άλλων το ΠΑΜΕ στην ανακοίνωση με την οποία καλούσε τους εργαζόμενους να κάνουν δική τους υπόθεση την επιτυχία της 48ωρης πανεργατικής πανελλαδικής απεργίας, που την Παρασκευή αποφάσισε η διοίκηση της ΓΣΕΕ και θα ξεκινήσει τη μέρα που στην Ολομέλεια της Βουλής θ' αρχίσει η συζήτηση του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος». Η απόφαση πάρθηκε κάτω από την πίεση των ταξικών δυνάμεων που είχαν καταθέσει ανάλογη πρόταση ήδη από την προπερασμένη εβδομάδα. Τότε ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - «Αυτόνομη Παρέμβαση» απέφυγαν να πάρουν θέση και κάλεσαν σε συμμετοχή σε κινητοποιήσεις της ΣΕΣ (Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων), δηλαδή κινητοποιήσεις με αιτήματα που βρίσκονται μακριά και ενάντια στα συμφέροντα των εργατών. Προχτές, η ίδια πλειοψηφία επέλεξε να αναπαράγει τα ίδια διλήμματα με τα οποία η πλουτοκρατία προσπαθεί να κρύψει και την αιτία και τη διέξοδο από τα λαϊκά προβλήματα. Ετσι η μεν ΠΑΣΚΕ τόνισε ότι η χώρα χρειάζεται αλλαγή πολιτικής καλλιεργώντας την αυταπάτη ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εφαρμόσει φιλολαϊκή πολιτική. Η ΔΑΚΕ προσπάθησε να διαχωρίσει τις... καλές από τις κακές ιδιωτικοποιήσεις. Η «Αυτόνομη Παρέμβαση» μίλησε ξανά για το αποτυχημένο μνημόνιο, κρύβοντας πως για την πλουτοκρατία πέτυχε τους στόχους του, που ήταν η μείωση των μισθών, συντάξεων κτλ. Επιβεβαίωσαν έτσι πως η επιτυχία της κρίσιμης απεργιακής μάχης θα εξαρτηθεί από την αποφασιστική δράση των ταξικών συνδικάτων ομοσπονδιών, εργατικών κέντρων για την οργάνωσή της, με συνελεύσεις συσκέψεις, στους τόπους δουλειάς, με χρέωση σε περισσότερους εργάτες να αναλάβουν ευθύνη και δράση, με τον απεγκλωβισμό δυνάμεων από τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό, που σημαίνει και αποκάλυψη του ρόλου του στην υπονόμευση των εργατικών αγώνων και τη χειραγώγηση των εργατικών συνειδήσεων στην πολιτική που συμφέρει την πλουτοκρατία.
Να σπάσουν οι επικίνδυνες αυταπάτες
Για το ΠΑΜΕ η 48ωρη απεργία υπακούει στην ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα, που στόχο έχει την αποτροπή της ψήφισης του αντιλαϊκού εκτρώματος, την παρεμπόδιση της εφαρμογής των αντεργατικών αποφάσεων, τη διαμόρφωση των όρων για την αλλαγή των συσχετισμών στο συνδικαλιστικό κίνημα, την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των φορέων που την ασκούν.
Για τις δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού στόχος είναι να αποτρέψουν τους εργαζόμενους από τη συμμετοχή σε αγώνες που θα αποκαλύπτουν και θα εναντιώνονται στους εκμεταλλευτές τους.
Χαρακτηριστικό είναι ότι η συμβιβασμένη συνδικαλιστική πλειοψηφία της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ την περασμένη Παρασκευή - δηλαδή τρεις μέρες πριν την έναρξη των 48ωρων επαναλαμβανόμενων απεργιακών κινητοποιήσεων στην επιχείρηση - απηύθυνε στην κυβέρνηση «ύστατη έκκληση» για «διάλογο» προκειμένου «να αποφευχθεί η σύγκρουση».
Συνολικά οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές πλειοψηφίες καλλιεργούν την εξής λογική: Αιτία της επίθεσης στους εργαζόμενους είναι η νεοφιλελεύθερη εκδοχή του καπιταλισμού και ότι η «λύση» είναι να βάλει μυαλό η κυβέρνηση και να αλλάξει πολιτική. Με αυτόν τον ιδεολογικό ακροβατισμό θέλουν να πείσουν ότι δε φταίει ο καπιταλισμός και η πολιτική ενίσχυσης των μεγαλοεπιχειρηματιών, αλλά μια εκδοχή διαχείρισής του και ότι μπορεί να υπάρξει άλλο μοντέλο διακυβέρνησης, άλλο μείγμα, όπως λένε, πολιτικής και οικονομίας που να είναι δήθεν προς όφελος των εργαζομένων. Σε πολύ απλά ελληνικά, ισχυρίζονται πρώτον, ότι η εκμετάλλευση των εργατών από το κεφάλαιο μπορεί να είναι και προς όφελος των εργατών (!) και δεύτερον, συνέπεια της προηγούμενης «ανοησίας», ότι για να γίνει αυτό αρκεί να αλλάξει πολιτική η κυβέρνηση, (η κυβέρνηση δεν αλλάζει πολιτική), άρα σε αυτή την κατεύθυνση πασχίζουν. Δηλαδή στην υποταγή των εργαζομένων. Γι' αυτό, οι εργαζόμενοι, που ακόμη είναι εγκλωβισμένοι, να αλλάξουν στρατόπεδο.
Πυρήνες αγώνα σε κάθε χώρο δουλειάς
Στον αντίποδα αυτής της λογικής στέκονται οι ταξικές δυνάμεις. Ενα από τα καθήκοντά τους είναι να αποκαλύψουν το σύνολο αυτής της «ανοησίας», που συνειδητά καλλιεργούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού προκειμένου να κοροϊδέψουν τους εργάτες. Να τους κάνουν να οργιστούν γιατί οι συνδικαλιστικές πλειοψηφίες τούς περνάνε για βλάκες, αλλά και γιατί αυτός ο ισχυρισμός οδηγεί στην εσαεί εκμετάλλευση της ζωής της δικής τους και των παιδιών τους.
Πρέπει ακόμα να γίνει καθαρό πως ο φόβος οδηγεί στην αδράνεια και στην πλήρη υποταγή στις ορέξεις των εργοδοτών. Η στάση αυτή δεν μπορεί αντικειμενικά να προστατέψει τη δουλειά και το μισθό κανενός εργαζόμενου. Η επίθεση χτυπά τους πάντες. Γι' αυτό υπάρχει μόνο ένας δρόμος, της ταξικής δράσης. Και για να συμβεί αυτό απαιτεί ο ένας εργαζόμενος με τον άλλο να αναλάβουν πρωτοβουλία για τη συγκρότηση πυρήνων οργανωμένης συλλογικής δράσης. Σε αυτή τη μάχη δεν είναι μόνοι τους, έχουν πολύτιμο στήριγμα τις ταξικές δυνάμεις. Οι πυρήνες μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά μέσα από Επιτροπές Αγώνα ή Σωματειακές Επιτροπές. Να απαντούν στην καθημερινότητα, να βάζουν εμπόδια στην εργοδοτική ασυδοσία και αυθαιρεσία. Ταυτόχρονα, μπορούν να μεταφέρουν την πείρα από το χώρο δουλειάς στα σωματεία και να δώσουν ώθηση στην υπόθεση συντονισμού της δράσης με άλλους χώρους δουλειάς, με άλλους κλάδους, με το σύνολο των εργαζομένων.
Μέσα από μια τέτοια διαδικασία διαμορφώνεται και αναπτύσσεται η ταξική συνείδηση. Οι εργαζόμενοι αντιλαμβάνονται ότι η αντιπαράθεση δεν είναι ανάμεσα στο συγκεκριμένο εργάτη και στο συγκεκριμένο εργοδότη αλλά ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη. Οτι το μισοπληρωμένο μεροκάματο και η απλήρωτη υπερωρία δεν είναι το καπρίτσιο του δικού τους εργοδότη, αλλά το αποτέλεσμα της πολιτικής που εφαρμόζεται συνολικά.
Γίνεται αντιληπτό ότι δεν υπάρχουν καλοί και κακοί εργοδότες και ότι όλοι οι εργοδότες εκ των πραγμάτων βγάζουν τα κέρδη τους εκμεταλλευόμενοι τους εργάτες. Οτι κανένας εργάτης δεν χρωστά χάρη σε κανέναν εργοδότη, όταν ο τελευταίος του φέρεται «ανθρώπινα». Για παράδειγμα, ο εργάτης που λέει ότι «ο εργοδότης με στήριξε όταν αντιμετώπισα ένα πρόβλημα υγείας» θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν θα ζητούσε καμιά στήριξη αν υπήρχε ένα δημόσιο, δωρεάν σύστημα Υγείας για όλους και ότι αυτό δεν υπάρχει γιατί υπάρχει καπιταλισμός.
Η πάλη έχει καθήκοντα
Η διαδικασία οργάνωσης της αγωνιστικής δράσης στο χώρο δουλειάς αποτελεί ουσιαστικά την ανάληψη ευθύνης από τον ίδιο τον εργαζόμενο. Η συλλογική δράση έχει καθήκοντα και υποχρεώσεις. Και βέβαια η αποτελεσματικότητά της απαιτεί τη διαμόρφωση συγκεκριμένων στόχων και την υλοποίηση συγκεκριμένων δράσεων, με την απεργία να αποτελεί μία από τις κορυφαίες εκφράσεις της. Μόνο αυτή μπορεί να σταματήσει, να παραλύσει την παραγωγική διαδικασία, να απειλεί στην πράξη τα κέρδη των κεφαλαιοκρατών. Και γι' αυτό συναντά τη λυσσαλέα αντίδρασή τους, αντιθέτως με τις ανώδυνες (για το κεφάλαιο) συναθροίσεις, οι οποίες απέχουν πολύ από το να χαρακτηριστούν κίνημα.
Παραπέρα, η ταξική πάλη για να είναι αποτελεσματική δε φθάνει να διατυπώνει μόνο αρνήσεις και γενικόλογες αντιθέσεις ενάντια στο πρόβλημα. Πρέπει να αναδεικνύει το γιατί, την αιτία της επίθεσης και να τη χτυπά με τελικό στόχο να την εξαλείψει. Να κατευθύνεται στην ανατροπή της πολιτικής που τσακίζει τους εργαζόμενους, άρα ενάντια στο μαύρο μέτωπο κεφαλαίου, των κομμάτων του, της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αλλιώς η επίθεση, ακόμα και αν εμποδιστεί προσώρας, θα συνεχιστεί και θα ενταθεί. Πρέπει με λίγα λόγια να καταργηθεί ο καπιταλισμός. Και στη θέση του να οικοδομηθεί η λαϊκή οικονομία και εξουσία.

Μόνο χρέος η λαϊκή αντεπίθεση

Παπαγεωργίου Βασίλης
Το χρέος βάζει πάλι μπροστά ο πρωθυπουργός, για να περάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα του μεσοπρόθεσμου, χρησιμοποιώντας το ίδιο όπλο που χρησιμοποίησε για το μνημόνιο, ενώ το ίδιο θα χρησιμοποιήσει και τους επόμενους μήνες για το «μνημόνιο 2». «Βρισκόμαστε και πάλι σε μια κρίσιμη καμπή, στο μέσο μιας διαπραγμάτευσης δύσκολης και καθοριστικής για το μέλλον της χώρας, προκειμένου να δώσουμε βιώσιμη λύση στο άμεσο και μείζον εθνικό πρόβλημα, το πρόβλημα του χρέους που απειλεί να μας αφανίσει και να καταστρέψει τη ζωή εκατομμυρίων Ελλήνων, και να εγγυηθούμε την ασφάλεια και τη σιγουριά σε αυτήν την πορεία», δήλωσε χαρακτηριστικά μιλώντας στο Υπουργικό Συμβούλιο. Ο πρωθυπουργός βέβαια συνειδητά όταν μιλάει για «βιώσιμη λύση», εννοεί τη σωτηρία της καπιταλιστικής οικονομίας, του κεφαλαίου, σε βάρος των εργαζομένων. Ο ίδιος στη δευτερολογία του το προηγούμενο βράδυ στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ παραδέχθηκε ότι το δίλημμα είναι «είτε θα το αντιμετωπίζαμε (σ.σ. το χρέος) με επαχθείς όρους αποπληρωμής, είτε με μία καταστροφική χρεοκοπία». Που επιβεβαιώνει ότι παίρνουν μέτρα για την ενίσχυση του κεφαλαίου, αφού την κρίση και το χρέος - οι επαχθείς όροι - τα πληρώνει ο λαός. Και είτε με ελεγχόμενη χρεοκοπία είτε με ανεξέλεγκτη ο λαός είναι χαμένος από χέρι αφού ήδη οδηγείται στη χρεοκοπία και την εξαθλίωση για να διασωθεί η πλουτοκρατία και να θωρακιστεί η κερδοφορία των μονοπωλίων. Δεν μπορεί, λοιπόν, ο λαός να αποδεχθεί ότι αυτή είναι η «μοίρα» του, υποκύπτοντας στον εκβιασμό του χρέους, για το οποίο δεν έχει την παραμικρή ευθύνη. Δεν χρωστάει, του χρωστάνε και μάλιστα πολλά. Προκειμένου, λοιπόν, να πάρει αυτά που του ανήκουν, πρέπει να πάρει στα χέρια του την εξουσία και την ιδιοκτησία των βασικών μέσων παραγωγής. Αυτό είναι το αληθινό χρέος του...

Σωθήκαμε κι η βάρκα γέρνει...

Η αγωνιώδης μάχη επιβίωσης της καθεστωτικής μικροαστικής σοσιαλδημοκρατίας, που κυριάρχησε στην ελληνική πολιτική αρένα μεταπολιτευτικά, έλαβε προσωρινώς τέλος. Ανάμεσα στο «πλέγμα από οχιές», που περισφίγγει την κοινωνία κατά Φλωρίδη, αναδεικνύεται «Ηρακλής» ο πρωθυπουργός, όρθιος (;) μεταξύ δύο ομοειδών παλαιστών βαρέων πολιτικών βαρών όπως οι Βενιζέλος και Πάγκαλος.
Κακά τα ψέματα, δεν υπάρχουν πολλά «τυχερά» καράβια σαν το ΠΑΣΟΚ, που συνεργάζονται με τους μεγάλους πειρατές του κόσμου τούτου, όπως το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τα θηριώδη καπιταλιστικά «τραστ» και «φαντ», που βαφτίζονται «ιδιώτες επενδυτές» και ταυτόχρονα οι ληστές να προασπίζονται το ληστευόμενο! Κι αυτό γιατί στόχος του ρεσάλτου είναι οι εργαζόμενοι στα κουπιά ανεξαρτήτως εθνικότητος.
Το σηπτικό σοκ του αστικού πολιτικού συστήματος ξεπερνιέται ανέκαθεν με ανθρωποφαγία. Οπότε το μεγάλο φαγοπότι, μετά τα ιδρωμένα γέλια της οπερέτας του τριημέρου «νέο, παλιό, βαθύ ΠΑΣΟΚ χαρά γεμάτο», σαν την αιδήμονα αλαζονεία του Παντελή Οικονόμου και τον επαγγελματικό ερασιτεχνισμό του Ηλία Μόσιαλου, τώρα αρχίζει. Το μεσοπρόθεσμο, θυμηθείτε με, θα μεταξελιχθεί σε μια υπερήφανη γκιλοτίνα για το λαό. Η εξόντωση τεράστιου τμήματος του πληθυσμού θα περιβληθεί επικοινωνιακώς το μανδύα της «θυσίας», που δε σώζει πλέον την πατρίδα, όπως πούλαγαν μέχρι τώρα, αλλά την ευρωζώνη, τις ΗΠΑ, τον κόσμο όλο!!! Αυτό θα είναι το περίβλημα της συνέχισης της άθλιας, βάρβαρης, αντιλαϊκής πολιτικής: Δεν θα μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε οι προστάτες μας, γιατί έτσι προστατεύονται οι ίδιοι. Κι αργά ή γρήγορα, φιλάνθρωποι καθώς είναι, θα θυμηθούν το έπος των Ελλήνων και θα μας ανταμείψουν.
Θέλει προσοχή ο διαστρεβλωτικός μύθος στην εποχή της διαδραστικής τεχνολογικά ταχύτατης επικοινωνίας - προπαγάνδας: Ο λόρδος Βύρων πολέμησε στο Μεσολόγγι. Συνώνυμος του φιλελληνισμού. Η Ελλάδα τώρα θα πολεμήσει στο πλευρό της πολιορκημένης ευρωζώνης. Θα γίνει συνώνυμο του φιλοευρωπαϊσμού... Οσο τραβηγμένο και τρελό ν' ακούγεται, είναι η σκαστή πραγματικότητα. Ο τρόπος αντιμετώπισης και εκτόνωσης της λαϊκής οργής θα πάρει απ' το άρωμα Βενιζέλου αυτήν την οσμή του διεστραμμένου εθνικοϋπερήφανου μαζοχιστή λαού που έχει την ιστορική «ελευθερία να διαλέξει τη σκλαβιά του».
Είναι επικίνδυνη η κυβέρνηση αυτή. Οχι λόγω προσώπων, βεβαίως. Αλλά γιατί προορίζεται να λειτουργήσει ως επιταχυντής στον εμπρησμό της κοινωνίας και τη μετατροπή των δικαιωμάτων που απέμειναν στη συνείδηση των μαζών σε στάχτες. Υστερα θα φτιάξουν, με αφετηρία το 2020, τα ανθρωπότουβλα αναστήλωσης των κερδών τους.
Δεν θα είναι δύσκολο για αποπροσανατολισμένες μάζες που διανύουν περίοδο στέρησης της καταναλωτικής εξάρτησης, κι όχι ακόμα σκληρής φτώχειας, ν' αγκιστρωθούν σε τέτοιο ρόλο. Ετσι το σύστημα μπορεί να κερδίσει εκείνο τον πολιτικό χρόνο που θα του επιτρέψει μετά το μεσοπρόθεσμο να μιλάει από θέση ισχύος για την «τελική λύση». Το εκφασισμένο πλάνο της Ευρώπης μετά το 2020 θα περιλαμβάνει τους εργαζόμενους ως λογιστικό αντικείμενο μιας νομισματικής «αυτοκρατορίας» των μονοπωλίων σ' ένα πολιτικό κονσόρτσιουμ εταιρειών - κρατών του ομίλου Ευρώπη...
Ολα θα εξαρτηθούν από μας, απ' το λαό και τη θέση απ' την οποία θα αντισταθούμε και θα παλέψουμε. Ο Ράμφος είπε με περισσή μεγαλοαστική πλέον «νεοορθόδοξη» αλαζονεία ότι «το ΚΚΕ κι η Παπαρήγα είναι εκτός κρίσης» γιατί είπε «έχουν μείνει πίσω στο χρόνο».
Η απάντηση είναι απλή και εξοντωτική για την ίδια του την απωλεσθείσα παρθενία κρίσης. Την έχει ο Ελύτης. «Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω απ' τη Γη, ποτέ σου δεν θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της».

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Ενιαία στρατηγική θωράκισης του πολιτικού συστήματος

Στο «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» περιλαμβάνει τις αντιδραστικές αλλαγές που σχεδιάζει στον εκλογικό νόμο, στη χρηματοδότηση των κομμάτων και το Σύνταγμα, θωρακίζοντας την εξουσία του κεφαλαίου απέναντι στο λαό και τους ταξικούς αγώνες του


Τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα και οι αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, που προωθεί η κυβέρνηση, πάνε μαζί και αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, που είναι η ενιαία στρατηγική του κεφαλαίου, και στοχεύουν στην καλύτερη προσαρμογή του στις σύγχρονες ανάγκες του.
Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση επιταχύνει και διευρύνει τις παρεμβάσεις της για την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος σε ακόμα πιο αντιδραστική κατεύθυνση, με στόχο να το εξωραΐσει και να θωρακίσει την αστική εξουσία απέναντι στο λαό και τους ταξικούς αγώνες του.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κυβέρνηση συμπεριέλαβε στο «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» τις προωθούμενες αλλαγές στον εκλογικό νόμο, στη χρηματοδότηση των κομμάτων και στο Σύνταγμα, προαναγγέλλοντας τα σχετικά νομοσχέδια που ετοιμάζεται να καταθέσει το αμέσως επόμενο διάστημα.
Ειδικότερα στη Αιτιολογική Εκθεση του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος» (σελίδα 21), που ήδη ψηφίστηκε, την περασμένη Πέμπτη, επί της αρχής από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής, η κυβέρνηση συμπεριέλαβε ένα ολόκληρο κεφάλαιο με τον τίτλο «Πολιτικό σύστημα και Σύνταγμα», στο οποίο μεταξύ άλλων σημειώνει:
1 «Η αλλαγή του εκλογικού νόμου αποτελεί μία από τις βασικές προεκλογικές μας δεσμεύσεις (...) Πλέον ήρθε η ώρα να αλλάξουμε οριστικά τον τρόπο εκλογής των βουλευτών μας, ως κοινωνία, ώστε να απαλλαγούμε οριστικά από τις αγκυλώσεις που οδηγούσαν για χρόνια στις πελατειακές σχέσεις, στο έλλειμμα αντιπροσώπευσης». Είναι φανερό ότι οι αλλαγές που ετοιμάζει η κυβέρνηση, στόχο έχουν να θωρακίσουν το αστικό σύστημα και τα κόμματά του από ενδεχόμενους «κλυδωνισμούς» κάτω από την πίεση του λαϊκού παράγοντα.
2 «Είναι αυτονόητο ότι η μεγάλη αυτή μεταρρύθμιση θα αφορά και στον τρόπο που χρηματοδοτούνται τα κόμματα και οι πολιτικοί ώστε, είτε το δημόσιο, είτε το ιδιωτικό χρήμα με το οποίο τροφοδοτούμε την ίδια τη δημοκρατία μας και τους θεσμούς που την υπηρετούν, να είναι απολύτως φανερό και να αξιοποιείται αποκλειστικά και μόνο για το σκοπό που δαπανάται».Οι αντιδραστικές προβλέψεις του νόμου που ετοιμάζει η κυβέρνηση, στόχο έχουν να επιβάλλουν στα κόμματα τρόπους λειτουργίας ανάλογους με αυτούς των επιχειρήσεων και να δυσκολέψουν την πολιτική δράση κομμάτων όπως το ΚΚΕ, που σε μεγάλο βαθμό στηρίζεται οικονομικά στην προσφορά των λαϊκών στρωμάτων από το υστέρημά τους.
3 «Στην κορυφή των προτεραιοτήτων μας, είναι ένα νέο Σύνταγμα. Εύληπτο και κατανοητό στον κάθε πολίτη (...) Είναι αυτονόητο ότι στρεβλώσεις, όπως το άρθρο 86 σχετικά με την ποινική ευθύνη των υπουργών πρέπει να εκλείψουν οριστικά. Το Σύνταγμα (...) για την κοινωνία αποτελεί παράλληλα το αξιακό και ηθικό πλαίσιο λειτουργίας και εξέλιξής της (...) Γι' αυτό και τους επόμενους μήνες ξεκινάμε έναν ευρύ, συστηματικό και απόλυτα ανοιχτό διάλογο με ολόκληρη την ελληνική κοινωνία, που θα καταλήξει στο σχέδιο αλλαγής του Συντάγματος». Η κυβέρνηση επιχειρεί μέσω αλλαγών στο Σύνταγμα να μερεμετίσει την αστική εξουσία, να θωρακίσει παραπέρα την προστασία της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, αλλά και να περάσει διατάξεις για την ενσωμάτωση, χειραγώγηση, ακόμα και την καταστολή του λαϊκού κινήματος.
Αξονες της συναίνεσης
Τα παραπάνω μαζί με το όλο πλαίσιο που διαμορφώνει το «Μεσοπρόθεσμο», αποτελούν και τους άξονες της συναίνεσης που προωθεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και στην οποία απλώνει χέρι η ΝΔ. Συναίνεση που προετοιμάζει το έδαφος και για μελλοντική κυβερνητική συνεργασία μεταξύ των δύο εταίρων του δικομματισμού, με συμμετοχή και άλλων δορυφορικών πολιτικών σχηματισμών. Στόχος τους, η σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος από ενδεχόμενους κλυδωνισμούς, προερχόμενους από τη λαϊκή δυσαρέσκεια και την οργανωμένη πάλη κόντρα στην κυρίαρχη πολιτική.
Σ' αυτό το πλαίσιο αναμένεται να κινηθεί ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου. Το προανήγγειλε κατά την πρώτη συνεδρίαση, προχτές Παρασκευή, του Υπουργικού Συμβουλίου μετά τον κυβερνητικό ανασχηματισμό. «Συνεχίζουμε, είπε, τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις που έγιναν στη Δημόσια Διοίκηση, όπως αυτή του "Καλλικράτη" και πολλές άλλες, που είναι πρωτόγνωρες για τη χώρα μας».
Μια μέρα πριν, την Πέμπτη, κατά τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, είπε πως έχει προτείνει στους αρχηγούς των κομμάτων «να υπάρξει συνεννόηση για τα μεγάλα θέματα που ταλανίζουν τη χώρα ακόμη κι αν χρειαστεί να συμφωνήσουμε στο σχηματισμό ευρύτερης κυβέρνησης εθνικής συνεργασίας», περιλαμβάνοντας τον εκλογικό νόμο, τη λειτουργία και χρηματοδότηση των κομμάτων, την έναρξη διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος. Ζήτησε δε «την κοινή δέσμευσή μας ότι στην επόμενη Βουλή θα προχωρήσουμε σε ό,τι συμφωνήσουμε», για να προσθέσει ότι «πολλές από αυτές τις θεσμικές αλλαγές, θα αποτελέσουν αντικείμενο ενός δημοψηφίσματος».
Επί της ουσίας ο Γ. Παπανδρέου προανήγγειλε ότι η κυβέρνηση θα επιχειρήσει με ψευτοδιλήμματα και εκβιασμούς να «νομιμοποιήσει» τις αλλαγές στην οικονομία και στην πολιτική της διαχείριση, για να θωρακίσει το αστικό σύστημα σε βάρος του λαού, φθάνοντας στο σημείο να ισχυριστεί, σε συνέντευξή του στο «Βήμα», ότι «αυτό πιστεύω ζητεί κάθε σκεπτόμενος πολίτης, είτε διαδηλώνει στις πλατείες είτε όχι: Αλλαγές παντού, αλλαγές τώρα, στο κράτος, στο πολιτικό σύστημα, στο οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο».

Στην ίδια αντιλαϊκή ρότα η «νέα» κυβέρνηση

Μετά από μια εβδομαδιαία παράσταση έντονων πολιτικών διεργασιών και διαβουλεύσεων μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα, εσωκομματικών «αναταράξεων» στο ΠΑΣΟΚ, που αντανακλούν τις οξύτατες αντιθέσεις μερίδων των μεγαλοεπιχειρηματιών λόγω οικονομικής κρίσης και της διαχείρισής της, των κινδύνων καταστροφής μέρους του κεφαλαίου, σε συνδυασμό με την πίεση του οργανωμένου ταξικού λαϊκού κινήματος, ο πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου, σε μια κίνηση αποπροσανατολισμού του λαού προχώρησε σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης.
Το «νέο» κυβερνητικό σχήμα, που ορκίστηκε την Παρασκευή και θα ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης την Τρίτη μετά από τριήμερη συζήτηση που ξεκινάει σήμερα στη Βουλή, έρχεται σε απόλυτη συνέχεια του προηγούμενου να προωθήσει τα βάρβαρα μέτρα του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος σταθερότητας 2011 - 2015», επιδιώκοντας παράλληλα την υποταγή του λαού στην εφαρμογή τους.
Ο ανασχηματισμός ήταν η κατάληξη μιας ενορχηστρωμένης επιχείρησης του πρωθυπουργού στα πλαίσια αναζήτησης της καλύτερης δυνατής διεξόδου από τις δυσκολίες του αστικού πολιτικού συστήματος, που προκαλεί η κρίση στην καπιταλιστική Ελλάδα, σε συνδυασμό με τη συγχρονισμένη κρίση στην Ευρωπαϊκή Ενωση και τις έντονες ενδοενωσιακές αντιθέσεις. Διέξοδος που επιδιώχτηκε με τη δημιουργία κυβέρνησης κοινής αποδοχής με τη ΝΔ και τη στήριξη του συνόλου των αστικών πολιτικών κομμάτων. Στόχος, η όσο γίνεται πιο ανώδυνη για το σύστημα προσπάθεια επιβολής των βάρβαρων μέτρων του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος», με την επιδίωξη χειραγώγησης του λαού σ' αυτή την πολιτική και με εκβιασμό το κάλπικο δίλημμα περί «σωτηρίας της χώρας από τη χρεοκοπία». Κάλπικο αφού πασχίζουν για τη σωτηρία του καπιταλισμού και χρεοκοπούν το λαό.
Ο πρωθυπουργός την Τετάρτη επιδίωξε το σχηματισμό «κυβέρνησης συνεργασίας» ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, δηλώντας στις τηλεφωνικές του επικοινωνίες με τον Αντ. Σαμαρά έτοιμος ακόμα και να παραιτηθεί και να υπάρξει πρωθυπουργός «κοινής αποδοχής». Ετοιμος φαίνεται να ήταν και ο Αντ. Σαμαράς. Την Πέμπτη, μετά την αποτυχημένη απόπειρα του πρωθυπουργού να σχηματιστεί «κυβέρνηση εθνικής ενότητας», παραιτήθηκαν από το βουλευτικό αξίωμα οι κυβερνητικοί βουλευτές Γ. Φλωρίδης και Εκτ. Νασιώκας. Είχαν προηγηθεί η «ανεξαρτητοποίηση» του βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος Γ. Λιάνη και η δημόσια δήλωση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Αλ. Αθανασιάδη ότι θα καταψηφίσει το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα» γιατί «διαφωνεί» με το χαμηλό τίμημα της πώλησης της ΔΕΗ. Ακολούθησαν πλήθος ετερόκλητων δηλώσεων από στελέχη του ΠΑΣΟΚ, με την πλειοψηφία να καταγγέλλει «αποστασία» και «οργανωμένο σχέδιο ανατροπής» του Γ. Παπανδρέου, και στον αντίποδα βουλευτές να αμφισβητούν τον πρωθυπουργό και να ζητούν την παραίτησή του.
Η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Β. Παπανδρέου, προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στον πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση, ανέλαβε την «πρωτοβουλία» σύγκλησης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, πρόταση που αποδέχτηκε ο Γ. Παπανδρέου. Στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ο πρωθυπουργός απέσπασε ουσιαστικά «ψήφο εμπιστοσύνης» από τους βουλευτές και μετά από συμφωνίες με τους κορυφαίους υπουργούς για το «μοίρασμα» θέσεων και «αρμοδιοτήτων» στην κυβέρνηση προέκυψε το νέο κυβερνητικό σχήμα.
Ενώ βρίσκονταν σε πλήρη εξέλιξη οι εσωκομματικές διεργασίας στο ΠΑΣΟΚ οι βουλευτές της κυβέρνησης ψήφιζαν επί της αρχής το «Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα», στην Επιτροπή Οικονομικών της Βουλής.
Είναι φανερό ότι η δήθεν «επανεκκίνηση» της κυβέρνησης, που κήρυξε προχτές ο πρωθυπουργός, όσο και αν επιχειρήθηκε από τους διάφορους μηχανισμούς προπαγάνδας της άρχουσας τάξης να εμφανιστεί σαν «νέα αρχή», αποτελεί επί της ουσίας εφαλτήριο για την κλιμάκωση του πολέμου της κυβέρνησης εναντίον των λαϊκών στρωμάτων.
Οι αλλαγές στα πρόσωπα και στις υπουργικές καρέκλες, η «άνοδος» του Ε. Βενιζέλου στην αντιπροεδρία της κυβέρνησης και η μετακίνησή του στο υπουργείο Οικονομικών, η «καρατόμηση» στενών συνεργατών και προσωπικών επιλογών του Γ. Παπανδρέου, όπως οι πρώην υπουργοί, Εξωτερικών, Δ. Δρούτσας, και Περιβάλλοντος, Τ. Μπιρμπίλη, δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από κινήσεις διαχείρισης των εσωκομματικών «ισορροπιών» στο ΠΑΣΟΚ, με στόχο την «ακύρωση αντιδράσεων» στην Κοινοβουλευτική Ομάδα και τη δημιουργία κλίματος στον κόσμο του ότι κάτι καλύτερο γίνεται, μπροστά στην ψήφιση των αντιδραστικών μέτρων.
Οσα πρόσωπα και αν αλλάξει ο πρωθυπουργός, η αντιλαϊκή πολιτική του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο θα μείνει ανέπαφη, αλλά θα κλιμακωθούν ο πόλεμος και οι εκβιασμοί ενάντια στο λαό, με την ακόμα πιο επιθετική συμμετοχή και της ΝΔ. Το νέο κυβερνητικό σχήμα στο αμέσως επόμενο διάστημα θα προχωρήσει στην υλοποίηση συγκεκριμένων στρατηγικών επιδιώξεων:
Πρώτο, στην ψήφιση των νέων βάρβαρων μέτρων του «Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος», ύψους 32,1 δισ. ευρώ, που έρχονται να λεηλατήσουν τα λαϊκά εισοδήματα και να επιταχύνουν την προώθηση των αντιδραστικών καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων με στόχο τη μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης και τη διάνοιξη νέων πεδίων κερδοφορίας για το μεγάλο κεφάλαιο.
Δεύτερο, στην ολοκλήρωση των «διαπραγματεύσεων» με την ΕΕ και το ΔΝΤ για τη σύναψη νέου ληστρικού δανείου ύψους άνω των 100 δισ. ευρώ και την κατάρτιση «μνημονίου 2» με καινούρια σκληρά μέτρα.
Τρίτο, στη διαμόρφωση των όρων για την επίτευξη ακόμα πιο επιθετικής συναίνεσης ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ με στόχο ακόμα και την ανοιχτή κυβερνητική συνεργασία μεταξύ των αστικών κομμάτων.
Το μήνυμα των στρατηγικών στοχεύσεων της κυβέρνησης φρόντισε να στείλει ο ίδιος ο Γ. Παπανδρέου στην πρώτη συνεδρίαση του νέου υπουργικού συμβουλίου, απαιτώντας μια κυβέρνηση «συνεκτική, λειτουργική, μάχιμη και αποφασισμένη να ολοκληρώσει το έργο της», την ολοκληρωτική λεηλασία, δηλαδή, του ελληνικού λαού. Στο ίδιο πνεύμα και ο υπουργός Οικονομικών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο οποίος ξεκαθάρισε: «Η πρώτη μας προτεραιότητα είναι η βιωσιμότητα του δημοσίου χρέους, είναι ένα θέμα στο οποίο δεν έχει διατυπωθεί καμία διαφωνία».
Στον πόλεμο εναντίον του λαού ο πρωθυπουργός όσο και το σύνολο των υπουργών της κυβέρνησης θέλουν και επιδιώκουν την ακόμα μεγαλύτερη στήριξη της ΝΔ προκειμένου να υποτάξουν το λαό στη σφαγή του. Ο πρωθυπουργός μέσα στη βδομάδα, αναφερόμενος στη συνάντηση που είχε με τον Αντ. Σαμαρά, τόνισε: «Στην κατ' ιδίαν συνάντηση που είχα μαζί του, του παρουσίασα πίνακα με 18 προτάσεις της ΝΔ που ήδη υλοποιούμε και άλλες 14 που θα μπορούσαμε να συζητήσουμε (...) Το παράδειγμα της Πορτογαλίας είναι πολύ διδακτικό. Οι βασικές πολιτικές δυνάμεις εκεί έστειλαν παντού μήνυμα σοβαρότητας και υπευθυνότητας. Γιατί όχι και εμείς;». Ο Ε. Βενιζέλος ανέλαβε ήδη από την Παρασκευή «πρωταγωνιστικό» ρόλο στην επιχείρηση «δικομματικής συνεργασίας» και δήλωσε έτοιμος να συναντηθεί με τον Αντ. Σαμαρά, να συζητήσουν τις προτάσεις της ΝΔ ακόμα και για το «φορολογικό σύστημα» και υπογράμμισε ότι: «Υπάρχουν τεράστια περιθώρια για πολιτική συμφωνία, αφού σε θεμελιώδη ζητήματα συμφωνούμε». Απηύθυναν εκ νέου κάλεσμα επίτευξης ακόμα πιο επιθετικής συναίνεσης στα αστικά κόμματα, φωτογραφίζοντας για ακόμα μια φορά την προοπτική της κυβερνητικής συνεργασίας.
Στην επίτευξη ακόμα πιο ανοιχτής συνεργασίας ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ αναφέρθηκε και η Γερμανίδα καγκελάριος, Α. Μέρκελ, που με δήλωσή της την Παρασκευή σημείωσε: «Ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει τη στήριξή μας. Μπόρεσα να διαπιστώσω πόσο μεγάλη είναι η δέσμευση του πρωθυπουργού προκειμένου να ανταποκριθεί η Ελλάδα στις υποχρεώσεις της (...) Θα ήταν καλό εάν και η αντιπολίτευση υποστήριζε τον Ελληνα πρωθυπουργό. Αυτό θα βελτίωνε τις δυνατότητες να οδηγηθεί η Ελλάδα στο σωστό δρόμο».
Οι διεργασίες ανάμεσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ θα συνεχιστούν το επόμενο διάστημα. Η συναίνεση μπορεί να ναυάγησε προσωρινά, αλλά θα την ξαναεπιχειρήσουν, αφού άλλωστε υπάρχει η βάση, η συμφωνία στήριξης της καπιταλιστικής οικονομίας και η διαχείριση της κρίσης σε βάρος του λαού.
Μπροστά στις ραγδαίες εξελίξεις και στους συγχρονισμένους «ελιγμούς» της κυβέρνησης, ο λαός καλείται να βάλει τη δική του σφραγίδα. Να γίνει ο ίδιος ρυθμιστής των εξελίξεων κόντρα και απέναντι στους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης και των κομμάτων της. Με οργάνωση της πάλης του μέσα στους τόπους δουλειάς. Με ένταση των ταξικών αγώνων στους τόπους δουλειάς, στις εργατογειτονιές, ενισχύοντας τις γραμμές του οργανωμένου ταξικού κινήματος. Με την ψήφο του στην κάλπη ενισχύοντας το ΚΚΕ. Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά λαϊκά στρώματα μπορούν να διευρύνουν το ρήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα και στα κόμματά του και να δυσκολέψουν την εφαρμογή της βάρβαρης πολιτικής, συμβάλλοντας στο άνοιγμα του δρόμου για την οριστική ανατροπή της.

Σάββατο 18 Ιουνίου 2011

Με «έγνοια» τον άνεργο!

Η επιλογή του κ. Βενιζέλου στη νέα του θέση δεν έχει να κάνει μόνο με την αναζήτηση μιας - έστω και πρόσκαιρης - ανακωχής στο εσωτερικό των κυβερνώντων. Ούτε μόνο με την ανάγκη να προσδοθεί «συνταγματικό κύρος» στις υπέροχες διαδικασίες που μας έχει συνηθίσει η κυβέρνηση όταν πρόκειται για την επιβολή των μνημονίων και των δανειακών της συμβάσεων.
*
Πέραν αυτών, το βασικό ατού του αντικαταστάτη του Παπακωνσταντίνου είναι ότι διαθέτει - κι αυτός - σαφή προσανατολισμό. Ηταν μόλις πριν από λίγες μέρες, για παράδειγμα, που, σε συνέντευξή του στο «Πρώτο Θέμα», περιέγραψε ως προτεραιότητα της οικονομικής πολιτικής τη (νέα) μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων...
*
Και κάτι επιπλέον: Ο κ. Βενιζέλος διαθέτει στα «υπέρ» του ότι μιλάει άπταιστα την ΠΑΣΟΚική διάλεκτο της απίθανης δημαγωγίας. Μια μικρή επίδειξη έκανε χτες, όταν, παραλαμβάνοντας το υπουργείο Οικονομίας, δεν παρέλειψε να σημειώσει ότι όλη του η σκέψη θα είναι από δω και πέρα στραμμένη στον «κάθε» μισθωτό, στον «κάθε» συνταξιούχο και στον «κάθε» άνεργο - και μάλιστα «προσωπικά»...

Όλοι μαζί τα φάγαμε...

Το «όλον» ΠΑΣΟΚ...



...σε μια (εξόχως) πειστική εκδοχή του «όλοι μαζί τα φάγαμε»...

Ποιος θυμάται, τώρα...

«Καθεστωτικοί». «Φίρερ και Ντούτσε».
«Ανθρωποι της διαπλοκής».
«Οργανα των οικονομικών συμφερόντων».
«Συνωμότες». «Ανίκανοι». «Βαρόνοι».
Κλέφτες και λαμόγια που «πλούτισαν».
«Οργανα της Δεξιάς». «Οργανα του κατεστημένου». «Υποκριτές».
«Εκπρόσωποι της οικογενειοκρατίας».
«Σύντροφοι» που αφήνουν υπονοούμενα για το «πόθεν έσχες» των εσωκομματικών αντιπάλων τους.
«Υποκινούμενοι από κέντρα της μιντιοκρατίας».
«Αποστάτες τύπου '65 και '89». «Συκοφάντες»...
*
Πρόκειται για ένα - μικρό - απάνθισμα των όσων είχαν ακουστεί το 2007 κατά τη διάρκεια της κούρσας διαδοχής στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ μεταξύ Παπανδρεϊκών και Βενιζελικών.
*
Αλλά είπαμε: Το ΠΑΣΟΚ είναι «μεγάλο κόμμα» και έτσι οι φορείς των παραπάνω χαρακτηρισμών
- χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα μνήμης που θα τους προκαλούσαν το ενδεχόμενο κάποιων ψηγμάτων αξιοπρέπειας -
τώρα συνεχίζουν «μαζί και ενωμένοι», και μάλιστα περισσότερο «μαζί» και περισσότερο «ενωμένοι» από ποτέ, το έργο για τη «σωτηρία της πατρίδας».
*
Τώρα, βέβαια, εκείνο το κακόηθες και υποβολιμαίο ερώτημα
«πώς γίνεται τα "όργανα των οικονομικών συμφερόντων" και οι "υποκινούμενοι από κέντρα της μιντιοκρατίας" να εμφανίζονται ως "σωτήρες";»,
ας το απαντήσουν όσοι τότε αντάλλασσαν τις μεταξύ τους ύβρεις.

Το δικό μας χρέος

Το δικό τους το χρέος είναι να φορτώνουν τα χρέη της τάξης των εκμεταλλευτών στις πλάτες του λαού.
Να μηχανεύονται τερτίπια εξαπάτησης, διαστρέβλωσης της αλήθειας, ύβρεις κατά της νοημοσύνης μας, πλύση εγκεφάλου, προπαγανδιστική λοβοτομή, τρομοκρατία, εκβιασμούς.
*
Το δικό τους το χρέος είναι να υπηρετούν την πλουτοκρατία και ταυτόχρονα να δημαγωγούν ότι «συμπονούν» (χτεσινή έκφραση του Ε. Βενιζέλου) τον εργάτη, τον άνεργο, τον αγρότη, τον υπάλληλο, τον συνταξιούχο.
*
Υπερμεγεθυμένες ασημαντότητες του πολιτικού συστήματος, εκπρόσωποι του οικονομικού κατεστημένου, της κεφαλαιοκρατικής απανθρωπιάς, «σοφοί» των μνημονίων, «πρόθυμοι» αυλικοί της «συναίνεσης», μας επιτίθενται μέσα από τα οξυζενέ Μέσα Μαζικής αποχαύνωσης.
*
Μας χλευάζουν.
Είναι κι αυτό μέρος της αποστολής τους.
Μέρος του χρέους τους.
***
Αλλά υπάρχει και το δικό μας το χρέος.
*
Είναι το χρέος απέναντι στους κόπους μας. Στα παιδιά και στους φίλους μας. Στους συνανθρώπους μας. Στους συναδέλφους μας.
*
Είναι το χρέος μας προς όσους μας χτυπούν «φιλικά» στην πλάτη και μας «προτείνουν» να αρνηθούμε την αξιοπρέπειά μας. Το φιλότιμο και τον αυτοσεβασμό μας.
*
Το πραγματικό μας χρέος,
απέναντι στους «σωτήρες» μας αλλά και απέναντι στον εαυτό μας
- πρώτα και κύρια απέναντι στον εαυτό μας -
είναι να σταθούμε όρθιοι. Να δώσουμε τα χέρια. Αλληλέγγυοι. Ενωμένοι. Οργανωμένοι. Ταξικά αταλάντευτοι.
*
Το χρέος μας είναι να θυμώσουμε και να εξοργιστούμε, όχι για να εκτονωθούμε, αλλά για να γίνουμε ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί συναγερμός, σαλπιστές του ξεσηκωμού, πρωταγωνιστές της ζωής μας.
*
Εχουμε χρέος,
στην τιμή μας, στην τάξη μας, στα αδέρφια μας στο εργοστάσιο, στην οικοδομή, στο γραφείο, στο μαγαζί, στο χωράφι, σε κάθε τόπο δουλειάς.
*
Εχουμε χρέος,
στους γέροντες και στους άνεργους συντρόφους μας, να γίνουμε ποτάμι που θα σαρώσει τους δυνάστες του λαού, στους εργασιακούς χώρους, στους δρόμους και στην κάλπη.
*
Εχουμε χρέος,
να δώσουμε νόημα στην αγανάκτηση, να την κάνουμε ηφαίστειο και λάβα μέσα από τη συνειδητή στράτευση στον αγώνα της αντίστασης, της αντεπίθεσης, της ανατροπής.
Στον αγώνα με πυξίδα και νόμο το δίκιο του εργάτη.
Στον αγώνα από τον οποίο έχουμε να χάσουμε μόνο τις αλυσίδες μας.
Στον αγώνα από τον οποίο έχουμε να κερδίσουμε τα πάντα!