Παρασκευή 10 Ιουνίου 2011

Δελτίο τύπου για τις προτάσεις των δυνάμεων του ΠΑΜΕ σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ


Μαζική, δυναμική απάντηση στα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα τώρα.
  • Όλοι και όλες για την επιτυχία της πανελλαδικής, πανεργατικής απεργίας στις 15 Ιούνη και στην συγκέντρωση στις 10:30 πμ στην Καστοριά απέναντι από την πρώην Νομαρχία.
  • Κλιμάκωση με 48ωρη απεργία κατά τη συζήτηση των μέτρων στην ολομέλεια της βουλής.
  • Πολύμορφες αγωνιστικές κινητοποιήσεις σε όλη την Ελλάδα, παντού με επίκεντρο τους τόπους δουλειάς, τα εργοστάσια, τις επιχειρήσεις εκεί που κρίνεται η ταξική πάλη.
  • Κοινωνική λαϊκή συμμαχία, κοινό απεργιακό μέτωπο εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, νέων γυναικών. Όλοι μαζί για να μην περάσουν τα βάρβαρα νέα μέτρα, για την προστασία της εργατικής λαϊκής οικογένειας.

 
Σήμερα 10 Ιούνη στην συνεδρίαση των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ απαίτησαν την σαφή καταδίκη των νέων βάρβαρων μέτρων του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος», την κλιμάκωση της πάλης με στόχο την πλουτοκρατία, την ΕΕ και τα κόμματα της.
  • Τόνισαν ότι είναι αδήριτη ανάγκη η γενική απεργία στις 15 Ιούνη να στεφθεί από πρωτόγνωρη επιτυχία, να πάρει τα χαρακτηριστικά της γενικευμένης εργατικής λαϊκής αντεπίθεσης, να πολιτικοποιηθεί, να συμβάλλει στην όξυνση της ταξικής πάλης στην ανάδειξη του άλλου δρόμου ανάπτυξης.
  • Πρότειναν κλιμάκωση της πάλης με 48ωρη απεργία κατά την συζήτηση των μέτρων στην ολομέλεια της Βουλής.

 
Η πρόταση αυτή του ΠΑΜΕ δεν υιοθετήθηκε από τις δυνάμεις του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού και οι όποιες αποφάσεις παραπέμφθηκαν στην συνεδρίαση των οργάνων.
Όμως όλοι μαζί ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ-ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ομόφωνα συμφώνησαν να συμμετέχουν στις «κινητοποιήσεις» της ξεπουλημένης Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ) στις 21 Ιούνη. Είναι χαρακτηριστική η τοποθέτηση της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ πως το πλαίσιο της ΣΕΣ είναι προβληματικό, δεν είναι καθαρό. Είναι όμως ανάγκη να συμπορευτούν μαζί της.
Στην πρόταση εκ μέρους του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) με διάφορα τερτίπια για Δημοψήφισμα οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ τόνισαν. Καμιά συναίνεση, καμιά συνδιαχείρηση της κρίσης, καμιά αποδοχή εκβιαστικών διλλημάτων η δημοψηφίσματος.
Λύση υπάρχει και βρίσκεται στην οργανωμένη λαϊκή αντεπίθεση που θα φτάνει μέχρι την ανατροπή της αντιλαϊκής πολιτικής και των μονοπωλίων.

 

… μπορείς χωρίς αφεντικά!


Τα πράγματα είναι σοβαρά για την αστική τάξη. Στο στούντιο του «Σκάι» εμφανίστηκαν ταυτόχρονα τόσο ο ίδιος ο διευθυντής της «Καθημερινής» Α. Παπαχελάς, όσο και ο «αγανακτισμένος» με τους εργάτες που δε θέλουν να καταλάβουν το συμφέρον τους, Μπ. Παπαδημητρίου.
Τι ήταν αυτό που προκάλεσε τέτοιο συναγερμό; Η κατάθεση στη Βουλή του νέου αντιλαϊκού πακέτου, γνωστού και ως «Μνημόνιο 2».
«Είναι απολύτως λογικό, είναι υποχρεωτικό» δήλωσε με στόμφο ο Παπαδημητρίου και διέταξε Παπανδρέου και Σαμαρά να συμφωνήσουν για το πώς θα εφαρμοστεί το σχέδιο.
Κατανοητή η πρεμούρα τους, ας πάρει τα μέτρα της και η εργατική τάξη για να επιστραφεί ως απαράδεκτος ο λογαριασμός...
Στο σύνολο του αστικού Τύπου κυριάρχησε το ξαναζέσταμα των περί «εθνικού χρέους» επιχειρημάτων. Με τα ίδια υλικά που το έχουν κάνει πολλές φορές ως τώρα. Ορισμένοι το απογείωσαν λιγάκι. Οπως ένας που έφτασε να θυμηθεί επιλεκτικά ως και ένα στιγμιότυπο από τους ταξικούς αγώνες στη Γαλλία του 19ου αιώνα για να πει στους βουλευτές πως μπροστά στο εθνικό χρέος αξίζει ακόμα και να φάνε ροχάλες.
Και να θέλουν να κρυφτούν δεν τους αφήνουν οι εξελίξεις.
Την ώρα που οι οργανωτές των «αγανακτισμένων» εμφανίζονταν μέσα από την «Ελευθεροτυπία» σαν μια παρέα που τυχαία συνάντησε κάτι Ισπανούς στο Θησείο και μαζί τους αποφάσισαν να οργανώσουν το κάμπινγκ στο Σύνταγμα, στο «Εθνος» το σχετικό άρθρο δηλώνει καθαρά πως επείγει το πάρτι να μετεξελιχθεί. Σε τι; Σε ένα «εθνικά υπεύθυνο κίνημα», το οποίο βεβαίως - βεβαίως θα είναι «αυτόνομο». Πόσο και από ποιον αυτόνομο; Τόσο όσο να έχει στόχο «την επιβίωση της χώρας» και έτσι που να ζητά ως και τη θεσμική κατάργηση όσων εμποδίζουν τη σωτηρία. Να έχει, λέει, στόχο, να κηρυχτεί η χώρα σε έκτακτη ανάγκη!
Εντελώς συμπτωματικά, την ίδια μέρα εμφανιζόταν έρευνα σύμφωνα με την οποία στη χώρα - παιδί θαύμα της σοσιαλδημοκρατίας οι Σουηδοί ζητάνε να αναλάβει την ηγεσία ένας φωτεινός ηγέτης με αρμοδιότητες δικτάτορα.
Βάλτα όλα μαζί στο κατσαρόλι κι έχεις τη μαρμίτα που χρειάζεται το σύστημα για να γιατρευτεί.
Από τι να γιατρευτεί; Από την αρρώστια του κομμουνισμού που παρότι «πέθανε» συνεχίζει να εμβολίζει τις συνειδήσεις με κάτι παράξενα αιτήματα για κοινωνική δικαιοσύνη, άσε που μπολιάζουν και τις συνειδήσεις με ιδέες του τύπου «εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά».

 

 
Εδώ είμαστε. Την ώρα που οι εργατικές οικογένειες έχουν γίνει εφευρέτες για να βρουν τρόπο να τα φέρουν βόλτα, την ώρα που διαπιστώνουν στην πράξη πως όσο καλοί διαχειριστές κι αν είναι το τσουκάλι μένει άδειο. Την ώρα που το «μικρόβιο» της συλλογικής οργάνωσης, του ταξικού προσανατολισμού των αγώνων, κυλάει και πάλι ισχυρό στις αρτηρίες του σώματος της εργατικής τάξης, ορισμένοι σπεύδουν να προλάβουν την εξέλιξη.
Πλασάρουν και πάλι το «δούλοι κι αφεντικά μια πατρίδα» και ζητάνε από τους μισθωτούς σκλάβους να βάλουν και πάλι πλάτη για να σταθεί όρθιος ο αφέντης.
«Δε σφάξανε», λέει μια λαϊκή έκφραση. Και οφείλει να γίνει δόγμα.
Δε σφάξανε, κύριοι.
Η εργατική τάξη πρέπει όχι μόνο να μείνει παγερά αδιάφορη για τα προβλήματα των καπιταλιστών, αλλά να κάνει και τα αδύνατα δυνατά για να βουλιάξουν.
Το πρόβλημα σε πολιτικό επίπεδο προ πολλού δεν είναι μόνο το ΠΑΣΟΚ, ή μόνο η ΝΔ στις εναλλαγές τους. Δεν είναι μόνο ο ΛΑ.Ο.Σ. και ο ΣΥΝ σαν αλληλοσυμπληρώματα του συστήματος. Είναι το γεγονός ότι προκύπτει ξανά και ξανά επιβεβαίωση της αλήθειας πως αν δώσεις δάχτυλο θα σου κόψουν και το χέρι. Το γεγονός ότι για χρόνια και χρόνια σημαντικά τμήματα του πληθυσμού παρέμειναν εγκλωβισμένα στον αστικό μύθο περί αλληλοσυμπληρούμενης ευημερίας καπιταλιστών και εργατών (το γνωστό: έχουμε ανάγκη τους καπιταλιστές για να έχουν δουλειά οι εργάτες) έχει αποθρασύνει όσους τώρα - τη στιγμή της μεγάλης κρίσης του συστήματος - επιδιώκουν με διάφορα προσωπεία να αξιοποιήσουν για μια ακόμα φορά την κρίση ως εφαλτήριο για να κάνει άλμα η βαρβαρότητα.
Η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από αυτήν που και χτες διακήρυξε το ΚΚΕ: «Ο λαός μπορεί να αποκρούσει και να ανατρέψει τη βάρβαρη πολιτική που του φορτώνει την κρίση (...) Αρκετά κράτησαν τα βάσανα του λαού, καμία θυσία για την πλουτοκρατία, συμπόρευση με το ΚΚΕ, για ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα ανατροπής και νίκης».
Η είδηση για τις τρεις νέες ποικιλίες σταριού συνιστά εκτός από μία γενικά καλή είδηση και μια επιβεβαίωση της θέσης του ΚΚΕ για τις δυνατότητες της χώρας να τραβήξει μπροστά αν φύγει από τη μέση το καπιταλιστικό κέρδος και γίνει ο λαός αφέντης του πλούτου που παράγει.

Ο λαός μπορεί!


Το «μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα», που κάνει τη ζωή του λαού κόλαση, κατατέθηκε στη Βουλή.
Οι δήθεν διαφωνίες στο ΠΑΣΟΚ για το φορολογικό, οι αντιδράσεις ΝΔ- ΛΑ.Ο.Σ., ήταν στάχτη στα μάτια για το ίδιο το φορολογικό, ενώ συγκάλυψαν το νέο εργασιακό μεσαίωνα και τις αποκρατικοποιήσεις, όλο δηλαδή το αντιδραστικό περιεχόμενο του «μεσοπρόθεσμου προγράμματος».
Περίσσεψαν τα εκβιαστικά διλήμματα: «'Η το αντιδραστικό πρόγραμμα ή χρεοκοπία»... Ο λαός να αψηφήσει τρομοκρατικά διλήμματα και απειλές που εκτοξεύουν κυβέρνηση - ΕΕ - πλουτοκρατία. Οι διαφωνίες στο ΠΑΣΟΚ δεν σχετίζονται με την υπεράσπιση του λαού από την πολιτική του. Αντανακλούν αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου για το ποιοι θα πάρουν περισσότερα, πώς θα μοιραστούν οι ζημιές. Καλύτερο μνημόνιο, όπως λέει η ΝΔ, δεν μπορεί να υπάρξει.
Ούτε φιλολαϊκή λύση για την κρίση και το χρέος χωρίς ανατροπή της κυριαρχίας των μονοπωλίων και αποδέσμευση από την ΕΕ. Ο λαός μπορεί να αποκρούσει και να ανατρέψει τη βάρβαρη πολιτική με οργανωμένη αντεπίθεση για τα δικαιώματά του, για λαϊκή εξουσία και αποδέσμευση από την ΕΕ.
Τώρα συμπόρευση με το ΚΚΕ, για ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα ρήξης και ανατροπής.
Δώστε καθολική απάντηση απόρριψης των μέτρων με το ΠΑΜΕ στην απεργία της 15ης του Ιούνη.

Πέμπτη 9 Ιουνίου 2011

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΗΣ ΔΟΕ (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ) ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΟΣΠΑΣΙΑ ΣΤΙΣ 15 ΙΟΥΝΗ



 
Σε μια περίοδο που ετοιμάζονται τα πιο βάρβαρα αντεργατικά μέτρα για να εξασφαλιστεί η κερδοφορία και η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, για να πληρώσει ο λαός την καπιταλιστική κρίση, η πλειοψηφία του Δ.Σ. της ΔΟΕ (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ) προχωρά σε ανοιχτή απεργοσπασία! Ακριβώς την ώρα που πρέπει να δοθεί η πιο αποφασιστική απάντηση από τους εργαζόμενους δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, η πλειοψηφία της ΔΟΕ βάζει πλάτη, ώστε τα μέτρα να περάσουν!
Συγκεκριμένα, στη συνεδρίαση στις 8/6/2011, ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ αποφάσισαν στις 15 Ιούνη, μέρα γενικής πανελλαδικής, πανεργατικής απεργίας, να καλέσουν τους εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν μόνο στα συλλαλητήρια και κήρυξαν τρίωρη διευκολυντική στάση εργασίας (!!!), για την περίπτωση που κάποιοι διευθυντές θελήσουν να τους κρατήσουν για δουλειά του σχολείου, αφού δώσουν τους τίτλους αποφοίτησης στα παιδιά!
Οι δυνάμεις εκείνες, που:
  • με επιμονή αρνούνταν τις προτάσεις του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, του ΠΑΜΕ, για κήρυξη απεργίας στις 2 Ιούνη αμέσως μετά την εξαγγελία των μέτρων ή έστω στο πρώτο δεκαήμερο του Ιούνη
  • πρότειναν απεργία στις 21 Ιούνη (!), αλλά αναγκάστηκαν να τη μεταφέρουν στις 15 Ιούνη, κάτω από την κατακραυγή των εργαζομένων,
κινούν τώρα απεργοσπαστικό μηχανισμό βγάζοντας απ' έξω από την απεργία μία από τις μεγαλύτερες ομοσπονδίες της ΑΔΕΔΥ.
Μάλιστα ο πρόεδρος της ΔΟΕ και στέλεχος της ΠΑΣΚ έφτασε στο σημείο να ισχυριστεί ψευδώς ότι πάρθηκε σχετική απόφαση στην Εκτελεστική Επιτροπή (Ε.Ε.) της ΑΔΕΔΥ να χειριστούν ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, όπως εκείνες κρίνουν την απεργιακή κινητοποίηση της 15ης Ιούνη, λόγω της λήξης του σχολικού έτους την ημέρα εκείνη. Τέτοια απόφαση δεν πάρθηκε στην Ε.Ε. της ΑΔΕΔΥ (τα πρακτικά υπάρχουν).
Οι δυνάμεις αυτές απέδειξαν για άλλη μια φορά τι θα πει κυβερνητικός συνδικαλισμός και τι θα πει συναίνεση σε μια πολιτική που σαρώνει τη ζωή των εργαζομένων. Απέδειξαν γιατί οι ξεπουλημένες αυτές συνδικαλιστικές ηγεσίες αποτελούν μέρος του προβλήματος.
Επιπλέον ο πρόεδρος της ΔΟΕ, όταν η εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ κατήγγειλε την απεργοσπασία που επιχειρούνταν, κατέφυγε στην προσφιλή του αντιΠΑΜΕ μέθοδο, φτάνοντας δε στο σημείο να καταλογίσει στο ΠΑΜΕ κουκούλες!!!
Στις 15 Ιούνη υπάρχει απεργία ούτως ή άλλως, αφού την έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ! Η Πανελλαδική Γραμματεία των Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ καλεί τους συλλόγους να μπουν μπροστά και να οργανώσουν τη μάχη της απεργίας. Να πάρουν αποφάσεις για 24ωρη απεργία, κηρύσσοντας επιπλέον τρίωρη στάση εργασίας και ταυτόχρονα να καταδικάσουν την πλειοψηφία της ΔΟΕ, τις δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στο συνδικαλιστικό κίνημα. Να καλέσουν τους δασκάλους να δώσουν τα απολυτήρια μία ημέρα πριν ή μία ημέρα μετά την απεργία.
Η Πανελλαδική Γραμματεία των Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ καλεί τους εκπαιδευτικούς σε μαζική συμμετοχή στην πανεργατική απεργία της 15ης Ιούνη και στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ. Να απομονώσουν τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, να συμπορευτούν με το ΠΑΜΕ, τη μόνη δύναμη που μπορεί να γίνει το αντίπαλο δέος.

Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011

15 ΙΟΥΝΗ ΗΜΕΡΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΡΧΗ ΝΕΩΝ ΑΓΩΝΩΝ



 
Εργαζόμενες –Εργαζόμενοι,
Νέοι –Νέες

 
ΟΛΟΙ στον αγώνα. Όλοι στη μάχη για να μην περάσουν τα νέα βάρβαρα μέτρα.
Στις 15 ΙΟΥΝΗ κανείς στη δουλειά. Νεκρώνουμε τα εργοστάσια, τα γραφεία, τα λιμάνια, τα γιαπιά.. Μηχανή να μην δουλέψει. Προπέλα να μην γυρίσει. Σε κάθε χώρο δουλειάς με μαζικές διαδικασίες, με γενικές συνελεύσεις παίρνουμε αποφάσεις καταδίκης των μέτρων, συμμετοχής στην απεργία και κλιμάκωσης του αγώνα με νέα πανελλαδική πανεργατική απεργία την πρώτη ημέρα συζήτησης στη βουλή του αντεργατικού αντιλαϊκού τερατουργήματος.

 
Αγώνας διαρκής έως την ανατροπή τους.
Διαδηλώνουμε μαζικά με το ΠΑΜΕ, την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ και το ΜΑΣ δυναμώνοντας το μήνυμά μας. Τα αντιλαϊκά μέτρα δε θα περάσουν.
Υπάρχει άλλος δρόμος. Υπάρχει φιλολαϊκή λύση. Ο δρόμος της σύγκρουσης με τα μονοπώλια και την Ευρωπαϊκή Ένωση για οικονομία και εξουσία που θα υπηρετεί τις ανάγκες του λαού και όχι των μονοπωλιακών ομίλων.
Κανένας συμβιβασμός, καμιά υποχώρηση. Αντιστεκόμαστε στα τρομοκρατικά διλλήματα, στους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς εκβιασμούς.
Όχι άλλες θυσίες για τα κέρδη της πλουτοκρατίας. Όχι στα αντεργατικά τελεσίγραφα και στη διαρκή ανεργία και λιτότητα.
  • Δεν θα ζήσουμε με τον εφιάλτη της ανεργίας.
  • Δεν θα ζήσουμε χωρίς συλλογικές συμβάσεις, έρμαια στα χέρια των εργοδοτών.
  • Δεν θα δουλεύουμε από ήλιο σε ήλιο, για ένα κομμάτι ψωμί, όποιες ώρες, όποιες ημέρες, όποιους μήνες, θέλει ο εργοδότης.
  • Δεν θα αποδεχτούμε να κάνουν τα μυαλά των παιδιών μας «κιμά» στα σχολεία και μετά να τα βασανίζουν, να χτυπάνε επί χρόνια κλειστές πόρτες για μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας.
  • Δεν ανεχόμαστε να επιδοτούνται με δισεκατομμύρια οι εργοδότες και οι άνεργοι και οι οικογένειές τους να μην έχουν να αγοράσουν τρόφιμα, να τους κόβουν το φως, το νερό, το τηλέφωνο, να τους παίρνουν το σπίτι οι τραπεζίτες.
  • Ως εδώ η φόρο-ληστεία και η φοροκλοπή των μισθωτών, των συνταξιούχων, των λαϊκών στρωμάτων την ίδια ώρα που στους βιομήχανους, στους τραπεζίτες, στους εφοπλιστές, στους μεγαλέμπορους όχι μόνο τους μειώνεται αυτό που πληρώνουν, αλλά και τσεπώνουν ό,τι μαζεύουν τα κρατικά ταμεία από την αφαίμαξη των λαϊκών νοικοκυριών.
  • Όχι στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου, που είναι αίμα και ιδρώτας δικός μας και των πατεράδων μας.

 
Τώρα ξέρουμε ακόμα πιο πολλοί από ότι πριν, ότι όσο το κουμάντο θα το κάνουν οι μεγάλοι εργοδότες, τα μονοπώλια και οι πολυεθνικές, όσο οι κυβερνήσεις θα αποτελούνται από τους πολιτικούς τους εκπροσώπους, όσο θα παραμένουμε στην ευρωπαϊκή λυκοσυμμαχία, τόσο η πρέσα της εκμετάλλευσης θα συνθλίβει τις δικές μας τις ζωές και ας είμαστε εμείς που παράγουμε όλο τον πλούτο και ας μην γυρνά ούτε γρανάζι χωρίς εμάς.

 
Γι' αυτό η απάντησή μας πρέπει να είναι :
  • Η οργάνωση πριν από όλα στον τόπο δουλειάς, η αλλαγή των συσχετισμών υπέρ του ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος του ΠΑΜΕ, για να μεγαλώσει και να έχει αποτελέσματα η σύγκρουση με τους εργοδότες και το αστικό κράτος.
  • Το κοινό μέτωπο και η ενιαία δράση των εργαζομένων με τα άλλα λαϊκά στρώματα, ενάντια σε κυβέρνηση και πολυεθνικές. η αποδυνάμωση των κομμάτων του κεφαλαίου και όλων των κομμάτων του ευρώ-μονόδρομου.

 
OΛΟΙ - OΛΕΣ ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗΝ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΗΝ ΝΟΜΑΡΧΙΑ 10:30 π.μ.

 
ΚΑΜΙΑ ΘΥΣΙΑ - ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ

Η «πλατεία» έχει τη δική της ιστορία και ξέρει ποιοι «είναι ίδιοι»


Το «όλοι ίδιοι είναι», το «όλα τα κόμματα ίδια είναι», το «και οι 300 ίδιοι είναι», το «όλοι οι συνδικαλιστές ίδιοι είναι», το «όλα τα συνδικάτα ίδια είναι» αποτελούν πλευρά του ίδιου νομίσματος που στην άλλη όψη του γράφει με κεφαλαία γράμματα: «Ολοι μαζί τα φάγαμε»!
Το «όλοι ίδιοι είναι», είναι η προέκταση του πολιτικού και ιδεολογικού δηλητηρίου που διατείνεται ότι «όλοι φταίμε».
Αλλά μόνο εκείνοι οι πραγματικά ίδιοι μεταξύ τους, μόνο εκείνοι που - επειδή είναι ίδιοι - υπηρέτησαν τον ίδιο «μονόδρομο», μόνο εκείνοι που ακολούθησαν την ίδια πολιτική και έφεραν το λαό στη σημερινή κατάσταση, έχουν όφελος από το «όλοι ίδιοι είναι».
Ποντάρουν στο «όλοι ίδιοι είναι» για να μην μπορούν τα θύματά τους να τους ξεχωρίσουν.
Για να έρχονται, τώρα, να παριστάνουν τους «σωτήρες» και να ζητούν και τα ρέστα.
Για να μπορούν, τελικά, μέσα από το «είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι», να διεκδικούν ένα φτηνό συγχωροχάρτι βουτηγμένοι στην κολυμπήθρα της δήθεν «αυτοκριτικής» τους, την καθαγιασμένη με το αντιδραστικό «μύρο» περί «συλλογικής ευθύνης».
Αλλά, όπως δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, έτσι και δεν είμαστε όλοι ίδιοι.
Ιδιοι μεταξύ τους είναι αυτοί που κυβέρνησαν και όσοι τους στήριξαν στις μικρές και μεγάλες επιλογές τους:
Από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ μέχρι τα ξεπουλήματα και τις «κεντροαριστεροδέξιες» μεταμφιέσεις τους.
Ιδια μεταξύ τους είναι τα κόμματα που για να εξυπηρετούν το βιομήχανο λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» ο εργάτης με τον κεφαλαιοκράτη.
Που για να υπηρετούν τον τραπεζίτη, λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» και ο τραπεζίτης και ο γδαρμένος από τους τοκογλύφους υπάλληλος.
Που για να εξασφαλίζουν κέρδη στον εφοπλιστή και στον εργολάβο, λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» αυτός που πληρώνει τα διόδια με αυτόν που τα εισπράττει, ότι είναι «ίδιος» αυτός που «θαλασσοπνίγει» με εκείνον που θαλασσοπνίγεται.
Ιδιοι μεταξύ τους είναι εκείνοι από τους «300» που ψηφίζουν μνημόνια, που όταν δεν ψηφίζουν μνημόνια φροντίζουν να ψηφίζουν πάνω από τα μισά νομοσχέδια από κοινού με εκείνους που ψηφίζουν τα μνημόνια, που στηρίζουν την ΕΕ του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και του ευρώ, που εδώ και τριάντα χρόνια είναι ο «μπάστακας» ενός διαρκούς μνημονίου.
Ιδιοι μεταξύ τους είναι εκείνοι που έχουν μετατρέψει τα συνδικάτα σε «συν-εταίρο» του ΣΕΒ, σε ομοτράπεζο των «κοινωνικών διαλόγων», σε νεροκουβαλητή των εκάστοτε κυβερνώντων και σε πέμπτη φάλαγγα ενάντια στα δίκαια των εργατών.
Οσοι δήθεν «προσκαλούν» το λαό να διαδηλώνει «αγανακτισμένα» αλλά υπό την προϋπόθεση ότι θα ασπαστεί το δικό τους τροπάρι τού «όλοι ίδιοι είναι», «έξω όλα τα κόμματα», «έξω όλα τα συνδικάτα», «έξω και οι 300» κλπ, όσοι για το λόγο αυτό έχουν τεθεί υπό την «ακηδεμόνευτη» θωπεία των ΜΜΕ των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών, όσοι, δηλαδή, πασχίζουν να αυτοαναγορευτούν σε «ηγέτες», σε «τροχονόμους», σε «φυσιογνωμιστές» και σε «φέις-κοντρόλερς» (άμα τε και «χωροφύλακες») της πλατείας, αντικειμενικά, όσο περισσότερο παίζουν το σκοπό τού «όλοι ίδιοι είναι», τόσο περισσότερο συμμετέχουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) στο παιχνίδι εκείνων που πραγματικά είναι ίδιοι μεταξύ τους.
Ομως εκτός από πολλή αγανάκτηση, αυτός ο λαός διαθέτει και πολύ βαριά ιστορία. Αρα και εμπειρία. Συνεπώς, όσοι νομίζουν ότι μπορούν να μανιπουλάρουν τη δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση, να μην της επιτρέψουν να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής των αιτιών και των υπευθύνων που προκαλούν την αγανάκτηση, μάλλον υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους.
Και ο λαός που κατεβαίνει κάτω, ξέρει και ποιος σήκωσε και ποιος υπηρετεί το διαχρονικό μήνυμά ανατροπής. Με συνέπεια. Σε όλες τις συνθήκες. Κόντρα και σε αντίθεση με τους κάθε εποχής αυλικούς της ίδιας πλουτοκρατικής «τυραννίας». Καθιστώντας καταγέλαστους όσους πιστεύουν ότι διαθέτουν το ανάστημα να τον βγάλουν «έξω» από τις πλατείες, από τις συνοικίες, από τους τόπους δουλειάς.

Τρίτη 7 Ιουνίου 2011

Η εργατική τάξη δε σκύβει το κεφάλι



 
    Σύντομα θα ανακοινωθεί το πρόγραμμα παραστάσεων της θεατρικής ομάδας του ΠΑΜΕ με το έργο του Μπέρτολ Μπρέχτ «ο κύκλος με την κιμωλία».
    Η ομάδα των 40 και πλέον συναδέλφων ολοκληρώνει με αισιοδοξία την προετοιμασία της παράστασης.
    Καλούμε την εργατική τάξη να αγκαλιάσει και φέτος και να στηρίξει τις προσπάθειες του ΠΑΜΕ για να γίνει ο πολιτισμός που μας ταιριάζει κατάκτηση και δικαίωμα όλων μας.
    Αντιστεκόμαστε στην υποκουλτούρα.
    Δίνουμε τη μάχη και μέσα από πολιτιστικές προτάσεις για τη συθέμελη ανατροπή της πολιτικής που σαρώνει όλα τα δικαιώματά μας.

 
Η Εκτελεστική Γραμματεία

 

Ερώτηση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ προς την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης & Θρησκευμάτων για το κλείσιμο ολοήμερων τμημάτων


 
Σύμφωνα με πρόσφατες αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας κλείνει η συντριπτική πλειοψηφία των ολοήμερων τμημάτων των σχολείων (παλαιού τύπου) που είναι μικρότερα από 6/θέσια καθώς και όλα τα τμήματα που δεν έχουν 15 μαθητές και άνω.
Στα ολοήμερα σχολεία φοιτούσαν πάνω από 140.000 μαθητές, για τη λειτουργία τους δούλευαν περίπου 4.000 δάσκαλοι και 7.000 εκπαιδευτικοί ειδικοτήτων.
Η απόφαση αυτή συνιστά νέα επίθεση στη ζωή της λαϊκής οικογένειας, ανοίγει το δρόμο στην άμεση περικοπή θέσεων εργασίας, στην ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων των εκπαιδευτικών.
Η εξέλιξη αυτή εντάσσεται στην πολιτική αυτονομίας της «σχολικής μονάδας» και των γενικότερων αναδιαρθρώσεων στο εκπαιδευτικό σύστημα: Κενά και τοποθετήσεις ανά συγκεκριμένο σχολείο. Σχολεία αποκεντρωμένα με διαφορετικό αναλυτικό πρόγραμμα και διαφορετικό προσωπικό που θα το υλοποιεί κάθε χρονιά. Περιορισμός των προσλήψεων, αύξηση του ωραρίου εργασίας, περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων είναι κομμάτια του ίδιου «παζλ».

 
ΕΡΩΤΑΤΑΙ η κ. Υπουργός:
  • Αν προτίθεται να ανακαλέσει άμεσα τις αποφάσεις αυτές και παράλληλα στα ολοήμερα τμήματα να εξασφαλιστούν: 1) Πλήρης σίτιση όλων των μαθητών στο σχολείο, με μαγειρεία και τραπεζαρία, 2)Χώροι κατάλληλοι για την ξεκούραση και το παιχνίδι των μαθητών, 3)15 μαθητές/τμήμα κι ένας δάσκαλος να τα βοηθά στην προετοιμασία της μελέτης για την επόμενη μέρα.
  • Αν προτίθεται να πάρει άμεσα μέτρα προκειμένου να διασφαλιστούν τα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών που εργάζονται σε αυτά τα σχολεία, να εξασφαλιστεί ότι κάθε εκπαιδευτικός θα έχει οργανική θέση και μόνιμη σταθερή εργασία.

 

Οι βουλευτές
Θανάσης Παφίλης
Γιάννης Γκιόκας
Γιώργος Ζιώγας
Νίκος Καραθανασόπουλος
Νίκος Μωραΐτης
Αποστόλης Νάνος
Μπάμπης Χαραλάμπους

Ο πραγματικός αντίπαλος


Η επιμονή των ΜΜΕ και των διοργανωτών του «κινήματος της πλατείας» να προβάλλονται ως ακηδεμόνευτοι από κόμματα και συνδικαλιστικές ηγεσίες δεν είναι τυχαία.
Συγκαλύπτει τον πραγματικό αντίπαλο του λαού, τμήματα του οποίου, έστω και μ' αυτή τη μορφή, εκφράζουν δυσαρέσκεια στην αντιλαϊκή πολιτική, αναζητώντας διέξοδο.
Ενώ οι διοργανωτές θέτουν ζήτημα εναντίωσης στο μνημόνιο, μιλούν γενικά για πολιτικούς που το εφαρμόζουν, ενάντια στους οποίους γίνεται η κινητοποίηση, και που πρέπει να φύγουν. Έτσι θολά...
Δε λένε ποια διέξοδο προτείνουν. Δε μιλούν επίσης για μεγαλοεπιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη, το λαό. Δε μιλούν για μονοπώλια. Επομένως δεν εναντιώνονται στους κεφαλαιοκράτες. Την ίδια ώρα, ενώ κόπτονται ότι αναπτύσσεται ένα κίνημα όπου συναντιούνται και συνυπάρχουν πολλές διαφορετικές ιδεολογικοπολιτικές απόψεις, λένε έξω τα κόμματα - έξω τα συνδικάτα.
Παρεμποδίζουν έτσι την πολιτική και ιδεολογική έκφραση των ανθρώπων του μόχθου, που είναι οργανωμένοι, αποκαλύπτοντας πως οι ανώνυμοι διοργανωτές της πλατείας έχουν την άποψη: `Η έρχεστε με τις δικές μας ιδεολογικοπολιτικές θέσεις αφήνοντας τις δικές σας έξω από το κίνημα ή μακριά από τις πλατείες.
Πού θέλουν λοιπόν να ενώσουν το λαό και μάλιστα για λύση σε όφελός του; Σε μια πραγματικότητα όπου θα συνεχίσουν να υπάρχουν κεφαλαιοκράτες. Και που με την πίεση τάχα ενός τέτοιου κινήματος θα αποσπούν φιλολαϊκές λύσεις. Ουτοπία!
Ο πραγματικός αντίπαλος των εργαζομένων είναι οι κεφαλαιοκράτες και η εξουσία τους. Αυτήν πρέπει να ανατρέψουν. Σ' αυτό το στόχο χρειάζεται ενιαία συνειδητή ταξική πάλη, λαϊκή συμμαχία.

Δύο Ελλάδες, δύο τάξεις, μία λύση


«Πρώτοι οι Ελληνες εφοπλιστές -Διατηρούν τα σκήπτρα στην παγκόσμια ναυτιλία αλλά και στις παραγγελίες νέων πλοίων», πανηγύριζε η εφημερίδα «Τα Νέα» την περασμένη βδομάδα.
Η εφημερίδα προσθέτει μάλιστα ότι «ιδιαίτερη αίσθηση στην παγκόσμια εφοπλιστική κοινότητα έχει κάνει το γεγονός ότι παρά τη διεθνή κρίση, οι Ελληνες πλοιοκτήτες προχώρησαν σε παραγγελίες - μαμούθ νεότευκτων πλοίων, αποσπώντας και στο "κομμάτι" αυτό την πρώτη θέση στην παγκόσμια αγορά».
Και τώρα η «απορία»:
Πώς γίνεται μια χώρα με τόσο σπουδαίους «καραβοκύρηδες» να βρίσκεται σε τέτοια «χάλια» - κατά την πεπατημένη ορολογία των κυβερνώντων;
Πώς γίνεται ο λαός της χώρας να υφίσταται τέτοια δεινά και την ίδια ώρα οι εφοπλιστές της να ελέγχουν όλα τα περάσματα της παγκόσμιας ναυτιλίας;
Πώς γίνεται οι εφοπλιστές να πλουτίζουν, να έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ διεθνούς κερδοφορίας, να αποσπούν τη μια «πρωτιά» μετά την άλλη και την ίδια ώρα οι Ελληνες ναυτεργάτες να φυτοζωούν;
Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τα λαϊκά εισοδήματα στα Τάρταρα, αλλά την ίδια ώρα τις καταθέσεις των «εχόντων» στην Ελβετία στα ουράνια.
Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τους εργαζόμενους στην ανεργία και τα μικρομάγαζα στα λουκέτα, αλλά την ίδια ώρα τα μονοπώλια να αυξάνουν τα κέρδη τους στο α' τρίμηνο του 2011 έναντι του αντίστοιχου περσινού κατά 500% (π.χ. «Μότορ Οϊλ»).
Ο λόγος τελικά είναι ένας: Δεν έχουμε να κάνουμε με μία Ελλάδα, αλλά με δύο Ελλάδες.
Η μία είναι η Ελλάδα των λίγων, η άλλη είναι η Ελλάδα των πολλών.
Η μία είναι η Ελλάδα των εκμεταλλευτών και η άλλη είναι η Ελλάδα των καταπιεζόμενων.
Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προϋποθέτει τις στερήσεις της Ελλάδας των πολλών. Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προέρχεται από την καταδυνάστευση της Ελλάδας των πολλών.
Η φτώχεια των πολλών αποτελεί το λίπασμα για τον πλούτο των λίγων.
Ο πλούτος της ολιγάριθμης τάξης της Ελλάδας των λίγων είναι ακριβώς εκείνος ο πλούτος που έχει κλαπεί από την πολυάριθμη τάξη της Ελλάδας των πολλών.
Οι πολλοί είναι αυτοί που δουλεύουν, που παράγουν, που δημιουργούν, που το δικαίωμά τους για δουλειά γίνεται εμπόρευμα και που η αποστέρηση του δικαιώματός τους για δουλειά γίνεται κέρδος. Για τους λίγους.
Οι λίγοι είναι αυτοί που σφετερίζονται, που ιδιοποιούνται, που εισπράττουν το αποτέλεσμα της δουλειάς των άλλων, που εκμεταλλεύονται το δικαίωμα για δουλειά των άλλων. Των πολλών.
Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση είναι που καθιστά τους Ελληνες εφοπλιστές πάμπλουτους παγκοσμίως, αλλά τους Ελληνες ναυτεργάτες πάμφτωχους παγκοσμίως.
Τους Ελληνες βιομήχανους να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων «Κροίσων», αλλά τους Ελληνες μισθωτούς να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων πειραματόζωων των μνημονίων.
Τους Ελληνες τραπεζίτες να αναρριχώνται στους πλέον επιχορηγούμενους παγκοσμίως, αλλά τον ελληνικό λαό εκ των πλέον γδαρμένων από τους τοκογλύφους παγκοσμίως.
Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση δεν πρόκειται να «βελτιωθεί» αν στη θέση του ΠΑΣΟΚ έρθει η ΝΔ, όπως δε «βελτιώθηκε» ποτέ όποτε στη θέση του ενός ήρθε ο άλλος.
(Παρεμπιπτόντως: Όσοι μιλούν και τάζουν «βελτίωση» της θέσης των κολασμένων εννοούν την παραμονή των κολασμένων στην Κόλαση για μια ζωή. Αλλά το θέμα δεν είναι μια «βελτιωμένη» θέση στην Κόλαση. Το θέμα είναι η έξοδος από την Κόλαση).
Δεν πρόκειται να αλλάξει αν το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στη θέση του με τους φίλους του, ή αν έρθει η ΝΔ στη θέση του ΠΑΣΟΚ με τους δικούς της φίλους, ή αν όλοι μαζί «ομόψυχα» και «συναινετικά» μοιράσουν από κοινού τις καρέκλες με τους φίλους τους.
Αυτή η σχέση μεταξύ πλούτου - φτώχειας δεν είναι προϊόν της θέσης που καταλαμβάνει το κάθε κόμμα γύρω από το τραπέζι της εξουσίας. Είναι προϊόν της εξουσίας και του χαρακτήρα της εξουσίας που υπηρετεί το κάθε κόμμα ή πολλά κόμματα μαζί.
Η σχέση αυτή, που φέρνει στο κεφάλαιο πλούτο και στην εργασία φτώχεια, είναι προϊόν της ανειρήνευτης, της αγεφύρωτης αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά, και την εργασία, από την άλλη.
Αν αυτή η αντίθεση δεν επιλυθεί προς όφελος της εργασίας και εις βάρος του κεφαλαίου, τότε ο πλούτος των λίγων θα συνεχίσει να αυξάνεται ευθέως αναλόγως της δυστυχίας των πολλών.
Για να αλλάξει και να ανατραπεί εκ βάθρων αυτή η σχέση, την πολιτική εξουσία που σήμερα κατέχει το κεφάλαιο και την διαχειρίζεται μέσω των κομμάτων του, πρέπει να την πάρουν οι εργάτες και όλα τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας. Και να την διαχειριστούν προς όφελός τους μέσω του δικού τους Κόμματος.
Άλλη λύση δεν υπάρχει.